ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Ανένδοτος και ατέλειωτος*



«Ο,τιδήποτε κάνει η κυβέρνηση, εμείς θα το εμφανίζουμε ως καταστροφικό»: Η φράση είχε διατυπωθεί από τον Γεώργιο Παπανδρέου στο πλαίσιο του περίφημου Ανενδότου κατά της κυβέρνησης της ΕΡΕ, την οποία η Ενωση Κέντρου θεωρούσε έκνομη, κατηγορώντας την ότι υφάρπαξε την εξουσία νοθεύοντας το εκλογικό αποτέλεσμα, συνεπώς η αντιπολίτευση θεωρούσε πολιτικό και ηθικό χρέος της να πολιτευθεί δαιμονικά έναντι μιας κυβέρνησης παράνομης, σύμφωνα με την άποψή της.
Από τότε ο τόπος γνώρισε πολλές κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, με τις δύο βασικές πολιτικές (και κοινωνικές) παρατάξεις να εναλλάσσονται στους κυρίαρχους ρόλους. Σπάνια γνωρίσαμε περίοδο συναινέσεων, πέρα από τις αναγκαστικά επιβαλλόμενες επί μειζόνων κινδύνων και δοκιμασιών, επιβαλλόμενες όχι απαραιτήτως από την προαίρεση των ηγεσιών, αλλά πρωτίστως από τη φύση των περιστάσεων και το δημόσιο αίσθημα.
Τις περισσότερες φορές οι αντιπολιτεύσεις ντουφεκάνε αδιακρίτως. Οι αντίπαλοι χαρακτηρίζονται ως αρχάγγελοι του Κακού και κάθε, μα κάθε, κυβερνητική απόφαση καταπολεμάται ως εθνική μειοδοσία ή λαίλαπα. Αυτό δεν εμποδίζει συνήθως τις κυβερνήσεις να νομοθετούν- αν και συνέβη και αυτό κατά την περίοδο των μνημονίων, χάνοντας πολύτιμο χρόνο και ναρκοθετώντας την εθνική άμυνα κατά της χρεοκοπίας- αλλά η τυφλή, δομική άρνηση κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας, δεσμεύει την αντιπολίτευση, ως επόμενη κυβέρνηση, να την ακυρώσει. Τις παρενέργειες αυτού του φαινομένου τις ζήσαμε σε κομβικούς τομείς, όπως η παιδεία.
Παραλλήλως, έχουμε και μια άλλη συνέπεια, που μπορεί να είναι ακόμα πιο σοβαρή: Η πολιτική ζωή χάνει την αξιοπιστία της, ο δημόσιος λόγος γίνεται υποκριτικός, προβλέψιμος και βαρετός. Ενας καυγάς για τον καυγά. Και ο συναρπαστικότερος αγώνας πυγμαχίας, από έναν γύρο και πάνω γίνεται πληκτικός. Τουλάχιστον ξέρεις ότι στο μποξ οι γροθιές είναι πραγματικές και το αίμα αληθινό.
Το προπερασμένο Σάββατο, αιφνιδίασε και εξερέθισε πολλούς η δημόσια σύσταση του Κώστα Σημίτη προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, να σταματήσουν το βιολί της τυφλής καταστροφολογίας απέναντι σε κάθε κυβερνητική απόφαση για την πανδημία. Το βιολί είναι ένα όργανο που μπορεί να σε κουράσει πολύ εάν ο συνθέτης δεν είναι εμπνευσμένος. Ο πρώην πρωθυπουργός εστίασε κυρίως στο κλίμα της τεχνητής όξυνσης που παράγει αυτή η τακτική, αλλά δεν είναι αμελητέα η διάσταση του σκοτίσματος των αυτιών: Είναι εντελώς αφόρητο να έχεις μια αντιπολίτευση που να ωρύεται όλη την ώρα ό,τι και αν συμβαίνει, ακόμα και για την πλημμύρα μιας νεροποντής.
Δεν είναι υποχρεωτικό να συμπίπτουμε. Αλλά έχει καταντήσει υποχρεωτικό να διαφέρουμε. Μάλιστα, τυχαίνει η διαίρεση να αναπαράγει τον εαυτό της: Σε παρασύρει σε μια ισοπεδωτική απαξίωση του άλλου σε όλα τα επίπεδα, με αποτέλεσμα ο διχασμός να βαθαίνει και να γίνεται αυτοσκοπός, υποκαθιστώντας τη γνήσια πολιτική: Αν ρωτήσουμε τους μεν και τους δε ποια είναι η πραγματική διαφορά σας, θα ανακαλύψεις επί της ουσίας ότι η διαφορά είναι πως οι μεν είναι οι μεν και οι δε είναι οι δε.

*Από την έντυπη έκδοση





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:58:14]