ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Ενα ερωτικό μεθύσι της ζωής

Θέατρο: Ενα ερωτικό μεθύσι της ζωής



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Με ξέφρενη φαντασία, αριστοτεχνική μαστοριά στη δομή και την πλοκή, ο Σαίξπηρ γράφει το 1595 το «Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» (A Midsummer Night's Dream), την πιο όμορφη ερωτική συμφωνία όλων των εποχών, έναν αγέραστο μέσα στο χρόνο ύμνο στην ομορφιά της φύσης και της νιότης, αφημένος στο νεανικό του κέφι και στο δικό του ταλέντο, χωρίς δάνεια από άλλες πηγές ή προγενέστερα έργα.
Το τοποθετεί σε μια άτοπη και άχρονη «Αθήνα», τη νύχτα του μεσοκαλόκαιρου, «νύχτα γεμάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια», στη διάρκεια της οποίας τα πάντα κατακλύζει ο κυρίαρχος έρωτας, που ξεχύνεται πολύμορφος, τολμηρός, ελεύθερος με τη δύναμη ενός φυσικού φαινομένου, καταλαμβάνοντας με τον πόθο του τους ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων ακόμα και τα σκανδαλιάρικα ξωτικά και τα παραμυθογεννημένα δαιμόνια. Το φως της ελευθερίας και του ανθρωπισμού της Αναγέννησης λάμπει στη σκηνή, σκορπίζοντας το σκοτάδι της δουλείας και της μισανθρωπιάς του Μεσαίωνα, αλλά και τις αραχνιασμένες αντιλήψεις του για τη γενεσιουργό δύναμη της ζωής, τον έρωτα.
Το έργο αντανακλά τη νιότη του βάρδου της ελισαβετιανής εποχής και προαναγγέλλει την πολλά υποσχόμενη ωριμότητά του. Αν και αμέστωτοι ακόμα οι χαρακτήρες του, αποτελούν προπλάσματα των προσώπων των μεγάλων έργων του, που ακολούθησαν. Ο ευρηματικός και γεμάτος αυτοπεποίθηση Πάτο, παρά την άγνοιά του, προοιωνίζει τον πληθωρικό Φάλσταφ και τον δαιμόνιο Σάυλοκ. Το πειρακτικό ζιζάνιο, ο Πουκ, που διασκεδάζει το βασιλιά του Ομπερον, προετοιμάζει τον Αριελ της «Τρικυμίας» και ανάγεται σε πρώιμο πρόγονο των ωραίων σαιξπηρικών τρελών.
Παράλληλα η λαμπερή σαιξπηρική κωμωδία, της οποίας την υπόθεση πυροδοτεί μια σειρά παρεξηγήσεων και μεταμορφώσεων, αποκαλύπτει με τις πάμπολλες αναφορές στη θεατρική τέχνη τη μαστορική γνώση του νεαρού δραματουργού για τον κόσμο του θεάτρου, ικανού να παραδίδει από τώρα σπουδαία μαθήματα δραματικής τέχνης και τεχνικής. Το εύρημα «το θέατρο μέσα στο θέατρο», πολύ πριν το συναντήσουμε στον ώριμο «Αμλετ» και τη σοβαρή «Τρικυμία», πρωτοεμφανίζεται στο «Ονειρο» μέσα από τη σκηνή της παράστασης, που ο θίασος των άγαρμπων ερασιτεχνών «μαστόρων» σχεδιάζει τιμητικά για τους γάμους του βασιλιά τους.
Η γόνιμη σκηνοθετική συνεργασία των Αιμίλιου Χειλάκη - Μανόλη Δούνια, που ξεκίνησε με επιτυχία το 2014 με το μονόλογο «Μόνος με τον Αμλετ» και συνεχίστηκε με το αρχαίο δράμα, επέστρεψε αυτό το καλοκαίρι στον Σαίξπηρ και στο «Ονειρό» του, παραδίδοντας στο κοινό μια ευφρόσυνη και εύρυθμη παράσταση, που αναζήτησε και βρήκε τις αναγκαίες ισορροπίες ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, τον κόσμο του παραμυθιού και της εύθυμης όψης της ζωής.
Ο Αιμίλιος Χειλάκης αγάπησε τον δαιμόνιο ρόλο του Ομπερον, του βασιλιά των ξωτικών και τον υπερασπίστηκε ευσυνείδητα. Η Τιτάνια της Αθηνάς Μαξίμου, με την καθοδήγηση της χορογράφου Αντωνίας Οικονόμου, επένδυσε συστηματικά στην κινησιολογία του ρόλου της βασίλισσας των ξωτικών και δικαιώθηκε. Ο Πουκ, το χαριτωμένο και πανούργο ζιζάνιο -από τους εμβληματικούς κωμικούς ρόλους του Σαίξπηρ- απογειώθηκε από τον Μιχάλη Σαράντη μέσα από ένα άρτια ασκημένο σώμα και μια αιθέρια αίσθηση του ρόλου, κλέβοντας την παράσταση.
Φρέσκοι, δροσεροί και με γόνιμη ανταπόκριση μεταξύ τους στα ζευγάρια των ερωτευμένων (Ερμία - Λύσανδρος, Ελένη - Δημήτριος) οι ηθοποιοί Λένα Δροσάκη, Αλέξανδρος Βάρθης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς και Χριστίνα Χειλά. Διασκεδαστικός ο θίασος των ερασιτεχνών θεατρίνων - μαστόρων (Κρις Ραντάνοφ, Παναγιώτης Κλίνης, Τίτος Λίτινας, Μιχάλης Πανάδης, Κωνσταντίνος Μουταφτσής) σήκωσε το κύριο βάρος της εύθυμης πλευράς της παράστασης, φτάνοντας όμως ενίοτε στην υπερβολή και το γκροτέσκο, με προεξάρχοντα τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη στον ρόλο του Πάτο, ηθοποιό πλατιάς ερμηνευτικής γκάμας και στέρεης τεχνικής, που όμως διολίσθησε σε πιασάρικες ευκολίες επιθεωρησιακού τύπου.
Η ζωηρή αν και μελαγχολική μουσική επένδυση του Κωνσταντίνου Βήτα και οι μαγικές φωτιστικές ατμόσφαιρες του Νίκου Βλασσόπουλου συνέβαλαν καίρια στο τελικό σκηνικό αποτέλεσμα. Μια συγκροτημένη παράσταση του σαιξπηρικού «Ονείρου» παρά τις όποιες υπερβολές και τα ξεχειλώματα στην απόδοση του κωμικού στοιχείου.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:56]  Πάτρα: Χορεύοντας με Βίλμεχ Ράιχ
[11:20]  Κινηματογράφος «Απόλλων»: Συνεχίζει ο...
[09:38]  «Ο δρόμος για την Πυθία» περνάει από...
[08:54]  Mε Passepartout ανοίγει το Steak Bar...
[χθες 15:25]  Αχαΐα: Γυναίκες του Λόγγου στην...
[χθες 14:35]  Πάτρα: Θλίψη για τη ζωγράφο Ανθή...
[χθες 11:06]  Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας: 10...
[χθες 10:41]  "The Irishman": είναι το έργο του...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:21:28]