ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη στο θέατρο

Θέατρο: Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη στο θέατρο



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Ο μύθος των δύο τραγικών αγαπημένων της μυθολογίας μας είναι αναμφισβήτητα από τους πλέον χαρισματικούς. Εχει έρωτα, πάθη, θάνατο, συγκίνηση, συστατικά στοιχεία που δικαιολογούν όχι μόνο τη συμβολική μεταφορά του αλλά και την έντονη παρουσία του τόσο στο μουσικολυρικό θέατρο όσο και στο θέατρο πρόζας.
Σύμφωνα με αυτόν, ο κιθαρωδός Ορφέας, που μάγευε με το θεϊκό δώρο της μουσικής του όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα πουλιά και τα ζώα, όταν χάνει την αγαπημένη του Ευρυδίκη, ανεβαίνει στον Αδη προς αναζήτησή της, καταφέρνοντας ακόμα και την Περσεφόνη να γητέψει με τη λυρική του τέχνη. Κυριευμένος όμως από ερωτική ανυπομονησία, παραβλέπει τον όρο να μη γυρίσει να τη δει, μέχρι να τελειώσει το ταξίδι στο φως της ζωής, με αποτέλεσμα να την χάσει οριστικά και αμετάκλητα.
Αν και ο μύθος του τραγικού ζευγαριού παρουσιάζει αναλογίες με την ιστορία της Αλκηστης και του Αδμητου και ο θάνατος του Ορφέα με το τέλος του Πενθέα -πέθανε κι αυτός κατακρεουργημένος από τις Μαινάδες- το αρχαίο δράμα αδιαφόρησε γι' αυτόν. Η ερωτική ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης δεν έγινε ποτέ θέμα τραγωδίας, όπως συνέβη με ανάλογους μύθους. Η αναψηλάφηση του μύθου και η ανανέωση του ενδιαφέροντος γι' αυτόν θα έλθει πολύ αργότερα, στα χρόνια της Αναγέννησης και θα συνδεθεί με τα πρώτα βήματα της όπερας μέσα από την Ευρυδίκη του Πέρι, του Κατσίνι (1600) και του Μοντεβέρντι (1607) αλλά και μεταγενέστερα με τον Ορφέα στον Αδη του Οφφενμπαχ με διάθεση ιερόσυλης διακωμώδησης.
Το σύγχρονο θέατρο, οι ορφικές υπομνήσεις σχετίζονται με τον κόσμο τριών κορυφαίων δραματουργών, του Ζαν Κοκτώ (Ορφέας, 1926), για τον οποίο ο λυρικός γητευτής της ελληνικής αρχαιότητας υπήρξε ο ιδανικός ήρωας, του Ζαν Ανούιγ (Ευρυδίκη, 1941) και του Τέννεση Ουίλλιαμς (Κάθοδος του Ορφέα, 1957).
Ο αντιρεαλιστής Κοκτώ, υπερβαίνοντας τους νόμους της λογικής, πραγματεύεται το μύθο με ονειρική διάθεση, παντρεύοντας γοητευτικά το εύθυμο με το τρομακτικό. Ο Ανούιγ κατατάσσει την Ευρυδίκη στα «μαύρα έργα» του, στα οποία κυριαρχεί το τραγικό αίσθημα και η απαισιόδοξη στάση του απέναντι στη ζωή, υποβάλλοντας μέσα από την αναδιαπραγμάτευση του μύθου την πεμπτουσία της φιλοσοφίας του, που συνοψίζεται στην ιδέα ότι η ευτυχία είναι ψευδαίσθηση και αυταπάτη και ότι τα πολύτιμα πράγματα βρίσκονται έξω από τα όρια του γήινου κόσμου μας. Στη μάταιη προσπάθεια των τραγικών αγαπημένων να κατακτήσουν την ψυχική αγνότητα, ο Γάλλος συγγραφέας αντιτάσσει ως λύτρωση την υπόσχεση του θανάτου, που προσωποποιείται στη μορφή του κυρίου Ανρί, να αποδόσει στον Ορφέα μια Ευρυδίκη αγνή, φωτεινή και διάφανη, ανέγγιχτη από τη βρώμικη ζωή. Στον επίγειο πόνο ο Ανούιγ αντιπαραθέτει μια μεταθανάτια σύζευξη αιώνια και παντοτινή, πλήρη γαλήνης και εγκαρτέρησης.
Ο Ορφέας στον Αδη του Τέννεση Ουίλλιαμς αποπνέει τη γνώριμη κλειστή και δυσανεκτική ατμόσφαιρα του αμερικάνικου νότου, με τους ήρωες, όπως συμβαίνει στα σημαντικότερα έργα του αμερικανού δραματουργού, να αλληλοεξοντώνονται, να ελέγχονται και να καθορίζονται από το τοπίο, παρά τη δύναμη της φαντασίας τους, πολύ πριν αυτοί το ελέγξουν και το ορίσουν.
Σήμερα ο μύθος του Ορφέα εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης, με το οριακό δίπολο «έρωτας - θάνατος» να τροφοδοτεί ως αφετηρία τη σύγχρονη εκδοχή του στη μεταμοντέρνα Ευρυδίκη της αμερικανίδας Σάρας Ρουλ. Με ανεστραμμένη τη σύνδεση του αρχέτυπου, είναι η Ευρυδίκη που κατεβαίνει στον Αδη, επιβαρημένη όμως από το «σύμπλεγμα της Ηλέκτρας», βασανίζεται από το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα στον πατέρα της και τον αγαπημένο της.
Το έργο της Σάρας Ρουλ παρουσιάστηκε την περίοδο 2012-13 ως μιούζικαλ στο θέατρο «Πορεία», σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου, με την ηθοποιό Κόρα Καρβούνη στον ρόλο της Ευρυδίκης και τον Λαέρτη Μαλκότση στο ρόλο του Ορφέα. Το στίγμα της σύγχρονης σκηνικής προσέγγισης του μύθου φάνηκε να προσδιορίζεται όχι από τη λατρεία του θανάτου αλλά από τον πόθο της ζωής, αν κρίνει κανείς από την τότε τοποθέτηση της νεαρής πρωταγωνίστριας: «Εχω την εντύπωση ότι όποιος θεατής έρθει να δει την παράσταση, θα φύγει νιώθοντας ανάταση και την επιθυμία να ζήσει, να πει "σ' αγαπώ" σε όσους το χρωστάει, αλλά και θα νοσταλγήσει με αυτόν τον παράξενο τρόπο τους ανθρώπους που έχει κοντά του».




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:26]  8th RGC: Ο πολιτισμός ως πυλώνας...
[χθες 20:02]  8 Regional Growth Conference:...
[χθες 14:08]  Πάτρα: Τηλεδιάσκεψη φορέων...
[χθες 21:24]  Η «επανεκκίνηση» της Δημοτικής...
[χθες 08:13]  Βρετανία: Μουσικοί ζητούν...
[χθες 13:15]  Πάτρα - Πινακοθήκη:...
[χθες 12:39]  Μετά-covid εκδήλωση από «Το Δόντι»
[χθες 11:28]  ArtWalk 5: Ξαναβγαίνουμε έξω,...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:00:41]