David Bowie: δέκα χρόνια χωρίς τον Starman
Ο Starman μας εγκατέλειψε στα 69 του χρόνια. Ο καρκίνος τον βασάνιζε καιρό και ο David Bowie το ήξερε πως το αναπόφευκτο είναι κοντά. Αποφάσισε, αντιμέτωπος με το τέλος, τον αφανισμό, να μην πέσει στα γόνατα, αλλά να μας αφήσει το τελευταίο του μήνυμα μέσω της μουσικής του.
Πολλοί από εμάς θυμόμαστε ακριβώς που βρισκόμασταν στις 8 Ιανουαρίου του 2016. Το γιορτινό πνεύμα της πρωτοχρονιάς σιγόσβηνε. Εκείνη τη μέρα, ο βρετανός μουσικός είχε μόλις κυκλοφορήσει το τελευταίο του άλμπουμ, με τον τίτλο Blackstar. Το ακούσαμε, το αναλύσαμε, το γιορτινό πνεύμα κρατήθηκε για λίγο ακόμα στη ζωή. Και δύο μόλις μέρες μετά, σαν σήμερα πριν δέκα έτη, το πνεύμα αυτό έσβησε απότομα. Το Blackstar έγινε το κύκνειο άσμα του. Ο Starman μας εγκατέλειψε στα 69 του χρόνια. Ο καρκίνος τον βασάνιζε καιρό και ο David Bowie το ήξερε πως το αναπόφευκτο είναι κοντά. Αποφάσισε, αντιμέτωπος με το τέλος, τον αφανισμό, να μην πέσει στα γόνατα, αλλά να μας αφήσει το τελευταίο του μήνυμα μέσω της μουσικής του.
Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για το βίο και το έργο του David Bowie. Η δισκογραφία του τεράστια, με αλλαγές ύφους, είδους και στιχουργικής διάθεσης. Η ζωή του πολυτάραχη, μια ζωντανή δήλωση αντισυμβιβασμού, ξεχωριστής προσωπικότητας, μια πρόκληση απέναντι σε πρότυπα και καθωσπρεπισμούς. Γεννήθηκε το 1947 με το όνομα David Robert Jones στο Λονδίνο. Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε το 1962, όμως σκαρφάλωσε στα charts της Μεγάλης Βρετανίας το 1969, με το γνωστό σε όλους μας Space Oddity. Δεν ήταν στον χαρακτήρα του να μένει σταθερός στην τέχνη του, να επαναπαύεται και να ακολουθεί τον εύκολο δρόμο, παράγοντας hits του ίδιου ύφους με το τραγούδι που τον έκανε γνωστό. Σύντομα, στις αρχές της δεκαετίας του 70, αλλάζει σαν χαμαιλέοντας και γίνεται ο Ziggy Stardust. Το 1975, καλπάζει στα λιβάδια της αμερικανικής μουσικής σκηνής, αργότερα συνεργάζεται με τον Brian Eno, δημιουργεί την “τριλογία του Βερολίνου”: τα άλμπουμ Low, Heroes και Lodger. Αυτά τα χρόνια, δεν άλλαζε μόνο η περσόνα του, άλλαζε και η προσωπικότητά του. Λίγο πριν την προαναφερθείσα τριλογία, περίεργες ιδέες άρχισαν να πλημμυρίζουν το μυαλό του. Ιδεολογίες που θα χαρακτηρίζαμε επικίνδυνες, περί ναζισμού και ανωτερότητας της λευκής φυλής. Η μέρες του στην Γερμανία όμως, αποτέλεσαν το αντίδοτο σε τέτοιες αντιανθρωπιστικές ιδέες. Μίλησε με συγγενείς μελών των Ες-Ες και με εν ζωή βετεράνους του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, με αποτέλεσμα να απολέσει σχεδόν αυτοστιγμή τα παράλογα πιστεύω με τα οποία φλέρταρε.
Οι επόμενες δεκαετίες, μέχρι το 2004 που σταμάτησε τις περιοδείες, του ανήκουν. Αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς, πιο πολύπλευρους καλλιτέχνες, συνεχίζει στα πάρεργά του να παίζει σε ταινίες, όπως παλιότερα που πρωταγωνίστησε στο The Man Who Fell to Earth (1976). Παίζει στο Merry Christmas, Mr Lawrence (1983), The Labyrinth (1986), Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), Basquiat (1996) και υποδύεται τον Νίκολα Τέσλα στην ταινία The Prestige toy 2006. Συνεργάζεται με τους Queen στο κομμάτι Under Pressure, με τον Mick Jagger και πολλούς άλλους, ενώ το 1983, έχοντας τον θρυλικό τεξανό μάστερ της κιθάρας Stevie Ray Vaughan στα σολιστικά μέρη, γράφει την παγκόσμια επιτυχία Let’s Dance. Το 2013 εμφανίζεται, μετά από μια ολόκληρη δεκαετία, ξανά στον μουσικό χάρτη, με το άλμπουμ Next Day. Στο βίντεο κλιπ του ομώνυμου κομματιού, εμφανίζονται δύο καλοί και διάσημοι φίλοι του: ο Gary Oldman και η Marion Cotillard. Τρια χρόνια μετά, μας εγκατέλειψε, με ένα τελευταίο έργο, το προαναφερθέν άλμπουμ με τον τίτλο Blackstar.
Ο Bowie υπήρξε πολλά πρόσωπα. Ο Ziggy Stardust, ο Major Tom, ο άριος Thin White Duke, ο αμφιφυλόφιλος και ανδρόγυνος εξωγήινος, ο σταρ της αντί-ποπ, ο ρέμπελος, ο πειρατής του Diamond Dogs, ο ξεπεσμένος δανδής και ο Aladdin Sane. Οι διασκευές του, το ίδιο συναρπαστικές με τα αυθεντικά τραγούδια, όπως η ανατριχιαστική ζωντανή εκτέλεση του My Death του Jacques Brel και το ερωτικό Let’s Spend the Night Together των Rolling Stones. Παραδόθηκε στην κοκαΐνη, αργότερα λυτρώθηκε από τα ναρκωτικά. Βγήκε ζωντανός, κάτι το οποίο δεν κατάφεραν οι περισσότεροι χρήστες της γενιάς του. Περπάτησε μαζί μας μέχρι που έκλεισε τα εξήντα εννιά του χρόνια και άφησε μια τεράστια παρακαταθήκη, ένα έργο που εμπνέει και θα συνεχίσει να εμπνέει. Κοίταξε την θνητότητα στα μάτια, μα σίγουρα ήξερε ότι είναι “αθάνατος”. Αγκάλιασε το αναπόφευκτο, και τραγούδησε στο κομμάτι Lazarus -ίσως για να απαλύνει και τον δικό μας πόνο- τους στίχους: “This way or no way, you know I’ll be free, just like that bluebird.” Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, θα ελευθερωθώ, όπως εκείνο το γαλαζοπούλι…
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
