Γιατί οι κακοί του σινεμά χορεύουν πάντα καλύτερα από τους ήρωες;

Από τον Mr. Blonde και τον Patrick Bateman μέχρι το «Ex Machina», τον Τζόκερ και το «Saltburn», οι σκοτεινότεροι χαρακτήρες του σινεμά κλέβουν την παράσταση μόλις ακουστεί η μουσική

Γιατί οι κακοί του σινεμά χορεύουν πάντα καλύτερα από τους ήρωες;

Το κείμενο περιέχει spoilers.

Μόλις ο κακός αρχίσει να χορεύει, ο ήρωας έχει ήδη χάσει. Η μουσική μπαίνει, οι διάλογοι σταματούν και ο χαρακτήρας που μέχρι εκείνη τη στιγμή απειλούσε, εξαπατούσε ή κρυβόταν παύει να εξηγεί τον εαυτό του. Για λίγα λεπτά, αφήνει το σώμα να μιλήσει.

Στις περισσότερες ταινίες, ο χορός ανήκει στη χαρά, στον έρωτα ή στη γιορτή. Όταν όμως χορεύει ο κακός, η λειτουργία αντιστρέφεται. Δεν ζητά την άδεια κανενός και συνήθως δεν χρειάζεται παρτενέρ. Καταλαμβάνει τον χώρο, επιλέγει τη μουσική και επιβάλλει τον δικό του ρυθμό.

Γι’ αυτό οι συγκεκριμένες σκηνές μένουν τόσο επίμονα στη μνήμη. Δεν διακόπτουν την πλοκή· αποκαλύπτουν ποιος έχει πραγματικά τον έλεγχο.

Διαβάστε επίσης: 9 cult ελληνικές ταινίες που έγιναν θερινό τελετουργικό

Ο Mr. Blonde μετατρέπει τη βία σε παράσταση

Στο «Reservoir Dogs» του Κουέντιν Ταραντίνο, ο Mr. Blonde μένει μόνος σε μια αποθήκη με έναν δεμένο αστυνομικό. Ανοίγει το ραδιόφωνο και το «Stuck in the Middle with You» των Stealers Wheel γεμίζει τον χώρο. Αντί να κινηθεί βιαστικά, αρχίζει να χορεύει σχεδόν νωχελικά, σαν να βρίσκεται μόνος στο σπίτι του.

Η ανάλαφρη μελωδία δεν μειώνει τη βία που ακολουθεί· την κάνει πιο αφόρητη. Ο Mr. Blonde δεν παρασύρεται από θυμό ούτε χάνει τον έλεγχο. Απολαμβάνει το γεγονός ότι ορίζει τον χρόνο και τον φόβο του θύματός του. Ο δεμένος άνθρωπος δεν μπορεί να κινηθεί, ενώ ο βασανιστής του χρησιμοποιεί ολόκληρο το δωμάτιο. Η ελευθερία του ενός γίνεται ακόμη πιο τρομακτική δίπλα στην ακινησία του άλλου.

Ο Patrick Bateman σκηνοθετεί τον εαυτό του

Στο «American Psycho», ο Patrick Bateman ετοιμάζεται να δολοφονήσει τον συνάδελφό του Paul Allen. Φορά ένα διάφανο αδιάβροχο, βάζει το «Hip to Be Square» των Huey Lewis and the News και αρχίζει να αναλύει με ενθουσιασμό το τραγούδι. Ύστερα κινείται στον ρυθμό του, κάνει ακόμη και moonwalk και αρπάζει το τσεκούρι.

Η σκηνή συμπυκνώνει ολόκληρο τον χαρακτήρα του. Για τον Bateman, το γούστο δεν είναι απόλαυση αλλά πιστοποιητικό κοινωνικής αξίας· η μουσική, τα ρούχα, το διαμέρισμα και το σώμα του αποτελούν κομμάτια μιας σχολαστικά κατασκευασμένης βιτρίνας. Ακόμη και η δολοφονία γίνεται προσωπικό σόου, με τραγούδι, κοστούμι, σκηνικά και κοινό. Δεν χάνει τον έλεγχο. Απολαμβάνει τη σκηνοθεσία.

Η σκόπιμα άκαμπτη κίνηση του Christian Bale κάνει τον Bateman αστείο και τρομακτικό μαζί. Η σκηνοθέτρια Mary Harron έχει αποκαλύψει ότι ο ηθοποιός τής ανακοίνωσε λίγο πριν από το γύρισμα πως ήθελε να κάνει moonwalk. Όταν τον είδε να το εκτελεί, ξέσπασε σε γέλια. Η γελοιότητα δεν ακυρώνει το τέρας· το εκθέτει.

Διαβάστε επίσης: 7 ταινίες που δεν ήξερες ότι είναι σύγχρονες «Οδύσσειες»

Το «Ex Machina» ανάβει τα κόκκινα φώτα

Στο «Ex Machina», ο νεαρός προγραμματιστής Κέιλεμπ βρίσκεται απομονωμένος στο σπίτι και ερευνητικό κέντρο του Νέιθαν, ενός ιδιοφυούς αλλά αλαζονικού δημιουργού τεχνητής νοημοσύνης. Η ατμόσφαιρα είναι ήδη φορτισμένη με ερωτήματα γύρω από τη συνείδηση, την ελευθερία και τον έλεγχο. Τότε, σχεδόν από το πουθενά, ο Νέιθαν ανακοινώνει ότι θα χορέψει.

Τα φώτα γίνονται κόκκινα και το «Get Down Saturday Night» του Oliver Cheatham αρχίζει να παίζει. Ο Νέιθαν και η Κιόκο εκτελούν μια τέλεια συγχρονισμένη ντίσκο χορογραφία, ενώ ο Κέιλεμπ παρακολουθεί αμήχανος. Το νούμερο παρουσιάζεται σαν αυθόρμητο πάρτι, αλλά η ακρίβειά του προδίδει πρόβα και προγραμματισμό. Η Κιόκο δεν αντιμετωπίζεται ως παρτενέρ· είναι ένα δημιούργημα που εκτελεί άψογα την επιθυμία του κατασκευαστή του. Ο χορός γίνεται ακόμη μία επίδειξη της εξουσίας που ο Νέιθαν πιστεύει ότι ασκεί στα σώματα και στις συνειδήσεις γύρω του.

Ο Τζόκερ χορεύει τη νέα του ταυτότητα

Στον «Τζόκερ» του 2019, ο χορός συνοδεύει τη γέννηση μιας νέας ταυτότητας. Μετά τους φόνους στο μετρό, ο Άρθουρ Φλεκ κλείνεται σε μια δημόσια τουαλέτα. Αντί για μια συμβατική σκηνή πανικού, ακούγεται η μουσική της Χίλντουρ Γκουντναντότιρ και εκείνος αρχίζει έναν αργό, σχεδόν τελετουργικό χορό.

Δεν πανηγυρίζει. Δοκιμάζει μια καινούργια παρουσία μέσα στο ίδιο του το σώμα. Αργότερα, στη μεγάλη σκάλα του Μπρονξ, ο ιδιωτικός χορός γίνεται δημόσια παράσταση: το σκυφτό, απολογητικό σώμα ανοίγεται και καταλαμβάνει ολόκληρο το κάδρο. Ο Άρθουρ δεν ανακοινώνει ότι έγινε Τζόκερ. Το χορεύει.

Στο «Saltburn» ο νικητής μένει μόνος με το σπίτι

Το «Saltburn» κρατά τον πιο θριαμβευτικό χορό για το τέλος. Ο Όλιβερ Κουίκ έχει αποκαλύψει πόσο προσεκτικά χειραγώγησε τους ανθρώπους που τον δέχθηκαν στην αριστοκρατική έπαυλή τους. Το σπίτι τού ανήκει και δεν έχει απομείνει κανείς μπροστά στον οποίο χρειάζεται να υποκρίνεται.

Τότε ακούγεται το «Murder on the Dancefloor» της Sophie Ellis-Bextor και ο Όλιβερ διασχίζει γυμνός τα δωμάτια του Saltburn χορεύοντας. Είναι ο γύρος του θριάμβου του και κάθε δωμάτιο λειτουργεί σαν απόδειξη κατοχής. Η γύμνια αφαιρεί το τελευταίο κοστούμι που φορούσε για να εισχωρήσει στον κόσμο των άλλων. Δεν υπάρχει πια κοινό, επειδή δεν υπάρχει κανείς που πρέπει να πειστεί. Μοναδικός θεατής είναι το ίδιο το σπίτι — το αντικείμενο της επιθυμίας του και, τελικά, το τρόπαιό του.

Η σκηνή χάρισε και μια εντυπωσιακή δεύτερη ζωή στο τραγούδι της Sophie Ellis-Bextor, περισσότερο από δύο δεκαετίες μετά την πρώτη κυκλοφορία του. Ο Όλιβερ δεν κατέκτησε μόνο την έπαυλη. Κατέκτησε ξανά και το ποπ τραγούδι που συνόδευσε τη νίκη του.

Λιγότεροι κανόνες, πιο αξέχαστες κινήσεις

Οι ήρωες χορεύουν συνήθως όταν η ιστορία τούς δίνει την άδεια: σε ένα πάρτι, σε έναν έρωτα, ύστερα από μια επιτυχία ή στο ευτυχισμένο τέλος. Αναζητούν σύνδεση. Θέλουν κάποιον να τους ακολουθήσει, να τους θαυμάσει ή να τους αγαπήσει.

Οι κακοί δεν προσαρμόζονται στον χώρο· τον οικειοποιούνται. Ο χορός τούς χαρίζει γοητεία χωρίς να τους αθωώνει και τους επιτρέπει να γίνουν αστείοι, αισθησιακοί ή παράξενα ευάλωτοι, ακριβώς πριν θυμηθούμε ξανά γιατί τους φοβόμαστε. Μας μετατρέπει, ταυτόχρονα, σε συνένοχους θεατές: μπορεί να απορρίπτουμε όσα κάνουν, αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω τους.

Ο ήρωας χορεύει όταν όλα έχουν τελειώσει καλά. Ο κακός χορεύει όταν έχει αποφασίσει ότι οι κανόνες δεν τον αφορούν.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Από το Δίκτυο