Γιορτή του Πατέρα: Μια ημέρα που άξιζε να βρει τη θέση της
Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, η Μαριάννα Σταματιάδου θυμάται την πρώτη δημόσια γιορτή που, όπως σημειώνει, οργανώθηκε στην Ελλάδα για να τιμηθεί ο πατέρας, με τη συμμετοχή σχολείων της Πάτρας, παιδικές ζωγραφιές, ποιήματα, μια μεγάλη έκθεση στο Παλαιό Νοσοκομείο και μια συγκινητική τελετή στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων».
Αύριο είναι η Γιορτή του Πατέρα. Η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, η ημέρα που έχει καθιερωθεί διεθνώς για να τιμάται ο πατέρας, η παρουσία του μέσα στην οικογένεια, η ευθύνη, η αγωνία, η προσφορά του.
Δεν ήταν πάντα αυτονόητη αυτή η γιορτή. Πέρασε από πολλά κύματα μέχρι να αναγνωριστεί. Στην Αμερική χρειάστηκαν χρόνια ώσπου να υπάρξει η πρώτη προεδρική αναγνώριση επί Λίντον Τζόνσον και αργότερα, επί Ρίτσαρντ Νίξον, να καθιερωθεί ως εθνική εορτή. Στην Ευρώπη, η ημέρα αυτή άρχισε σταδιακά να αποκτά τη δική της θέση, δίπλα στη Γιορτή της Μητέρας, ως μια αναγκαία υπενθύμιση ότι και η πατρική προσφορά αξίζει δημόσια αναγνώριση.
Για εμένα, αυτή η ημέρα έχει και μια ξεχωριστή προσωπική σημασία. Έχω τη χαρά και την περηφάνια να θυμάμαι ότι, από τη θέση μου τότε στον κοινωνικό τομέα, οργανώσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα μια δημόσια γιορτή αφιερωμένη στον πατέρα. Ήταν μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε με πολλή αγωνία και με μια απλή σκέψη: να δοθεί χώρος στα παιδιά να μιλήσουν για τον πατέρα τους.
Ζήτησα από τα σχολεία να συμμετάσχουν σε έναν διαγωνισμό με ζωγραφιές και ποιήματα. Δεν ήξερα ποια θα ήταν η ανταπόκριση. Είχα άγχος. Φοβόμουν ότι ίσως το θέμα να μη συγκινήσει αρκετά, ότι ίσως τα παιδιά να μη συμμετάσχουν μαζικά.
Συνέβη το ακριβώς αντίθετο.
Η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη, τόσο αυθόρμητη και τόσο συγκινητική, που τελικά εκδώσαμε βιβλίο με τις εργασίες των παιδιών. Και ακόμη κι αυτό δεν μπόρεσε να τις χωρέσει όλες. Στο Παλαιό Νοσοκομείο της Πάτρας στήθηκε μια μεγάλη έκθεση. Χρησιμοποιήσαμε όλες τις αίθουσες για να παρουσιαστούν οι ζωγραφιές, τα ποιήματα, οι σκέψεις των παιδιών.
Εκεί, μέσα από τα χρώματα και τις λέξεις τους, φάνηκε κάτι πολύ καθαρό: τα παιδιά είχαν ανάγκη να μιλήσουν για τον πατέρα. Για τον πατέρα που δουλεύει, που κουράζεται, που προστατεύει, που λείπει πολλές ώρες, που επιστρέφει στο σπίτι, που παίζει, που μαλώνει, που αγκαλιάζει, που στέκεται δίπλα τους με τον δικό του τρόπο.
Η Γιορτή του Πατέρα δεν υπάρχει για να συγκριθεί με τη Γιορτή της Μητέρας. Υπάρχει για να θυμίζει την ισορροπία. Η μητέρα έχει δικαίως τη δική της ημέρα, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Ο πατέρας, όμως, έχει και εκείνος τη δική του θέση. Μια θέση που συχνά θεωρήθηκε αυτονόητη, ίσως επειδή η πατρική αγάπη εκφράζεται πολλές φορές πιο σιωπηλά.
Το 2002, η προσπάθεια αυτή κορυφώθηκε με μια μεγάλη γιορτή στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων». Εκεί τιμήσαμε πατεράδες. Ανθρώπους που με τη ζωή, τη στάση και την προσφορά τους έδειξαν τι μπορεί να σημαίνει πατρότητα.
Ανάμεσά τους ήταν και ένας πατέρας που δεν βρισκόταν πια στη ζωή. Ο Αλέξης Αντωνόπουλος, ο 53χρονος πατέρας που τον Δεκέμβριο του 2001, όταν ο χείμαρρος Διακονιάρης φούσκωσε επικίνδυνα από τη σφοδρή κακοκαιρία και υπερχείλισε, προσπάθησε να σώσει το 9χρονο παιδί του. Τα ορμητικά νερά παρέσυραν και τους δύο.
Η τραγική εκείνη ιστορία είχε συγκλονίσει την Πάτρα. Το βραβείο δόθηκε στη μνήμη του. Ήταν μια από τις στιγμές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Γιατί υπάρχουν πράξεις που μιλούν από μόνες τους. Πράξεις που δείχνουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αγάπη ενός πατέρα.
Θυμάμαι επίσης τις συνεντεύξεις που είχαν γίνει τότε με πολλούς πατεράδες. Μου είχε κάνει εντύπωση η συγκίνηση, αλλά και η έκπληξη ορισμένων, που μια γυναίκα είχε πάρει την πρωτοβουλία να αναγνωρίσει δημόσια την προσφορά του πατέρα. Σαν να ήταν κάτι που δεν είχε συνηθιστεί. Σαν να χρειαζόταν να ειπωθεί δυνατά ότι ο πατέρας δεν είναι απλώς ένας ρόλος στο περιθώριο της οικογενειακής ζωής.
Ο πατέρας προσφέρει στην οικογένεια με πολλούς τρόπους. Με την εργασία του, με τη φροντίδα του, με την αγωνία του, με την παρουσία του, με την ευθύνη που αναλαμβάνει. Και σήμερα, ο ρόλος του έχει αλλάξει ακόμη περισσότερο. Ο σύγχρονος πατέρας δεν στέκεται μακριά από την καθημερινότητα του παιδιού. Συμμετέχει, ακούει, φροντίζει, μεγαλώνει, αγκαλιάζει, μοιράζεται.
Η πατρότητα δεν είναι βοηθητικός ρόλος. Είναι σχέση ζωής.
Γι’ αυτό και η Γιορτή του Πατέρα αξίζει να γιορτάζεται. Όχι με τυπικότητα, ούτε με υπερβολές. Αλλά με αλήθεια. Με μια σκέψη για τους πατεράδες που είναι παρόντες. Για εκείνους που έφυγαν, αλλά άφησαν πίσω τους μνήμη και ήθος. Για εκείνους που αγωνίζονται σιωπηλά. Για εκείνους που δεν βραβεύτηκαν ποτέ, αλλά έχουν ήδη τιμηθεί στην καρδιά των παιδιών τους.
Αν κάτι μου έμεινε από εκείνη την πρώτη γιορτή στην Πάτρα, είναι οι ζωγραφιές των παιδιών. Γιατί τα παιδιά ξέρουν να βλέπουν καθαρά. Και μέσα από εκείνες τις ζωγραφιές, μέσα από εκείνα τα ποιήματα, φάνηκε πως ο πατέρας, ακόμη κι όταν δεν μιλά πολύ, γράφει βαθιά μέσα στη ζωή του παιδιού του.
Αύριο, λοιπόν, είναι μια καλή αφορμή να του το πούμε.
-
Η Μαριάννα Σταματιάδου είναι ιατρός παθολόγος, πρ. αντιδήμαρχος Δήμου Πατρέων, μέλος ΔΣ ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, πρόεδρος Συλλόγου «Φίλων ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας».
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
