Η ορμή για νάρκωση
Σαν να έχουν φαγούρα τα χέρια των εφήβων όσες ώρες είναι στην τάξη, επειδή δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το κινητό.
Αν ζούσε σήμερα ο Φρόιντ, δίπλα στην ορμή για έρωτα και στην ορμή για θάνατο ενδεχομένως να πρόσθετε και την ορμή για νάρκωση. Είναι η ορμή διακοπής της σκέψης, παράδοσης της βούλησης και πλήρους υποταγής στις οθόνες.
Αυτή που κάνει τους digital natives (και όχι μόνο) να αποστρέφονται την αναμονή για οτιδήποτε επιθυμούν, να θεωρούν απωθητική την προσπάθεια, αβάσταχτα ανιαρή τη γνώση για οτιδήποτε απαιτεί κόπο, περιττή την κριτική σκέψη, καταναγκαστικό εν γένει ό,τι κατακτάται με προσπάθεια.
Κριτήριο για τη χρησιμότητα μιας πληροφορίας ή ενός έργου είναι η αύξηση ή μη της ντοπαμίνης. Ολα όσα αυξάνουν τη ντοπαμίνη (social media -και πιο πολύ το γεμάτο αποκλειστικά με εικόνες και βίντεο τικ τοκ- παιχνίδια στο διαδίκτυο κ.ά.), είναι χρήσιμα και ό,τι απαιτεί πνευματική προσπάθεια άχρηστο και απωθητικό.
Γι’ αυτό και κάθε μέρα συναντάμε στα σχολεία συμπεριφορές απαξίωσης της μάθησης. Λεκτική (και δυστυχώς σωματική) επιθετικότητα ακόμη και απέναντι σε εκπαιδευτικούς. Απαξίωση της γνώσης, διάθεση για χαβαλέ στην τάξη που θα ανακουφίσει από την ανία και την εξάρτηση από το κινητό.
Είναι σαν να έχουν φαγούρα τα χέρια των εφήβων όσες ώρες είναι στην τάξη, επειδή δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το κινητό. Σαν τζάνκι που ψάχνουν για τη δόση τους. Πώς να ανταγωνιστεί η ωραία κοπιώδης προσπάθεια για τη γνώση αυτή τη θολούρα του εγκεφάλου;
Πάντα υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις. Αυτές είναι πολύ ελπιδοφόρες και ακόμη πιο βαρύνουσας σημασίας από ό,τι στο παρελθόν (άλλωστε ανέκαθεν η επιμέλεια στο σχολείο ήταν χαρακτηριστικό της μειοψηφίας), διότι η αγάπη της γνώσης και η ελευθερία της σκέψης σε αυτούς τους εφήβους αποδεικνύονται ισχυρότερες από την έξωθεν ασφυκτικά πιεστική ροπή προς το σκότωμα του χρόνου με το ασήμαντο και τον χαβαλέ.
Στην καριέρα μου ως εκπαιδευτικός δεν έχω συναντήσει ούτε ένα από αυτά τα παιδιά που να μην προέρχεται από οικογένεια που σέβεται το σχολείο και ό,τι συντελείται μέσα σε αυτό.
Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι οι γονείς αυτών των παιδιών δεν στέκονται κριτικά απέναντι στα προβλήματα της σχολικής καθημερινότητας των παιδιών τους. Ομως, ακόμη και όταν έχουν απέναντί τους τον/τη συνάδελφο με τις πολλές ανεπάρκειες και προβλήματα (και δυστυχώς υπάρχουν τέτοιοι και τέτοιες, όπως σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν κακοί επαγγελματίες), δεν λησμονούν ότι γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι σύμμαχοι.
Ποτέ, λοιπόν, δεν έχω γνωρίσει παιδί από τέτοιους γονείς που να φέρεται προσβλητικά απέναντι στους συμμαθητές του και στους εκπαιδευτικούς. Ούτε μία φορά.
*Η Ειρήνη Καλτσά είναι φιλόλογος.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
