Να ακούσουμε τα παιδιά μας πριν είναι αργά

Αυτό που συνέβη στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς μια «είδηση».

Δεν είναι ακόμη ένα τραγικό συμβάν που θα περάσει από τα timelines, θα γίνει hashtag για λίγες ώρες και ύστερα θα θαφτεί κάτω από καινούργιες εικόνες, καινούργια trends, καινούργιο θόρυβο.

 

Είναι μια κραυγή.

 

Μια κραυγή δύο παιδιών που δεν άντεξαν άλλο.

 

Και όταν φτάνουν δύο 17χρονα κορίτσια να κοιτάζουν το κενό και να πιστεύουν πως αυτό είναι πιο υποφερτό από τη ζωή, τότε δεν έχουμε δικαίωμα να μιλάμε μόνο για «ατομική τραγωδία».

 

Τότε μιλάμε για κοινωνική αποτυχία.

 

Για έναν κόσμο που κάτι βαθιά σάπιο παράγει.

 

Για μια κοινωνία που έχασε την ψυχή της και το κατάλαβε μόνο όταν είδε δύο παιδιά να πέφτουν από μια ταράτσα.

 

Τι ακριβώς συμβαίνει στα παιδιά μας;

 

Γιατί σβήνει τόσο νωρίς το φως από τα μάτια τους;

 

Γιατί μεγαλώνει μια γενιά που φοβάται περισσότερο να απογοητεύσει τους άλλους, παρά να χαθεί η ίδια;

 

Πότε ακριβώς μάθαμε στα παιδιά ότι η αξία τους εξαρτάται από επιδόσεις, εικόνα, followers, likes, βαθμούς, αποδοχή, επιτυχία, χρήμα, “τελειότητα”;

 

Πότε σταματήσαμε να τους λέμε πως αρκεί να είναι άνθρωποι;

 

Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν ανελέητο ψυχικό πόλεμο.

 

Πίεση.

 

Σύγκριση.

 

Μοναξιά.

 

Ψηφιακή έκθεση.

 

Σιωπηλή απόγνωση.

 

Και γύρω τους ένας κόσμος που φωνάζει διαρκώς:

«Γίνε καλύτερος».

«Γίνε πιο όμορφος».

«Γίνε πιο επιτυχημένος».

«Μην αποτύχεις».

«Μην μείνεις πίσω».

 

Αλλά σχεδόν κανείς δεν τους λέει:

«Αν πονάς, μίλα».

«Αν λυγίζεις, δεν είσαι αδύναμος».

«Αν φοβάσαι, δεν είσαι μόνος».

 

Αντί να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας, τα παραδώσαμε στις οθόνες.

 

Αφήσαμε τα social media να γίνουν γονείς.

Αφήσαμε το TikTok να γίνει ψυχολόγος.

Αφήσαμε την ψηφιακή αρένα να καθορίζει την αυτοεκτίμηση μιας ολόκληρης γενιάς.

 

Και ταυτόχρονα δημιουργήσαμε έναν πολιτισμό καταναλωτικό, άδειο, εξαντλημένο πνευματικά.

 

Έναν κόσμο που έμαθε να μετρά την επιτυχία μόνο με υλικά αγαθά.

Με λεφτά.

Με εικόνα.

Με δημόσιες σχέσεις.

Με κατανάλωση.

Με “φαίνεσθαι”.

 

Αλλά ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με αυτά.

 

«ΟΥΚ ΕΠ’ ΑΡΤΩ ΜΟΝΟΝ ΖΗΣΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ…»

 

Ο άνθρωπος θέλει νόημα.

Θέλει ρίζες.

Θέλει αγάπη.

Θέλει πίστη.

Θέλει αλήθεια.

Θέλει να αισθάνεται ότι η ζωή του έχει αξία ακόμη κι όταν αποτυγχάνει.

 

Κάποτε οι άνθρωποι ήταν φτωχότεροι αλλά δεν ήταν τόσο μόνοι.

 

Υπήρχε οικογένεια.

Γειτονιά.

Παρέα.

Εκκλησία.

Αληθινή επικοινωνία.

Υπήρχε κάποιος να κοιτάξει ένα παιδί στα μάτια και να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά.

 

Σήμερα ζούμε δίπλα δίπλα και είμαστε απελπιστικά μακριά.

 

Τα παιδιά κραυγάζουν.

Αλλά εμείς δεν τα ακούμε.

 

Γιατί έχουμε βυθιστεί στον θόρυβο.

 

Στην ακατάσχετη πληροφορία.

Στην τηλεοπτική φασαρία.

Στην πολιτική τοξικότητα.

Στην κοινωνική επίδειξη.

Στην ψηφιακή ματαιοδοξία.

 

Και το χειρότερο;

 

Συνηθίζουμε.

 

Συνηθίζουμε να ακούμε για νέα παιδιά που καταρρέουν ψυχικά.

Συνηθίζουμε την απελπισία.

Συνηθίζουμε την κατάθλιψη.

Συνηθίζουμε την αποξένωση.

Συνηθίζουμε ακόμη και την αυτοκαταστροφή.

 

Όχι.

 

Δεν πρέπει να συνηθίσουμε.

 

Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε έναν κόσμο που κάνει νέους ανθρώπους να αισθάνονται πως δεν αντέχουν να ζήσουν μέσα σε αυτόν.

 

Δεν μπορούμε να δεχτούμε μια κοινωνία που αφαιρεί από τα παιδιά το δικαίωμα στο όνειρο.

 

Οφείλουμε να γυρίσουμε στις ρίζες μας.

 

Να ξαναβρούμε τους χυμούς της ζωής.

 

Την ουσία της ανθρώπινης σχέσης.

 

Την οικογένεια που ακούει και δεν επιβάλλεται.

Το σχολείο που εμπνέει και δεν εξοντώνει.

Την κοινωνία που νοιάζεται και δεν καταναλώνει ανθρώπους.

Την πίστη που παρηγορεί και δεν διχάζει.

Την Ελλάδα της ανθρωπιάς και όχι της απρόσωπης επιβίωσης.

 

Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται άλλες διαλέξεις επιτυχίας.

 

Χρειάζονται ελπίδα.

 

Χρειάζονται χρόνο.

Χρειάζονται αλήθεια.

Χρειάζονται αγκαλιά.

Χρειάζονται να νιώσουν ότι ακόμη κι όταν όλα σκοτεινιάζουν, υπάρχει κάποιος που θα σταθεί δίπλα τους και θα τους πει:

 

«Μην φοβάσαι.

Θα το περάσουμε μαζί.»

 

Αν δεν αλλάξουμε πορεία, θα συνεχίσουμε να παράγουμε ψυχικό πόνο και μετά θα αναρωτιόμαστε γιατί χάνονται τα παιδιά μας.

 

Και τότε δεν θα φταίει ούτε μόνο το σχολείο, ούτε μόνο οι Πανελλήνιες, ούτε μόνο το διαδίκτυο.

 

Θα φταίμε όλοι.

 

Γιατί αφήσαμε έναν κόσμο χωρίς ψυχή να μεγαλώνει τα παιδιά μας.

 

Αυτός ο κόσμος πρέπει να γίνει παρελθόν.

 

Πριν καταπιεί και τα τελευταία χαμόγελα.

Πριν συνηθίσουμε οριστικά το σκοτάδι.

Πριν χαθεί μια ολόκληρη γενιά που ζητά απλώς κάτι τόσο ανθρώπινο:

 

Να την ακούσουμε.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News