«Στρακαστρούκες»: Ο Δημήτρης Σαμόλης έκανε τον πόνο τραγούδι και τη σιωπή έκρηξη
Ένας μονόλογος μικρός σε διάρκεια, μεγάλος σε αποτύπωμα, που ένωσε το γέλιο με τη συγκίνηση, τον βαθύ έρωτα με την απόρριψη και τις τρυφερές αναμνήσεις με αλήθειες που πονάνε
Μια παιδική ανάμνηση, λίγη μουσική και ο κρότος από μια στρακαστρούκα αρκούν για να ανοίξει μπροστά μας ένας ολόκληρος κόσμος. Ο κόσμος ενός παιδιού που μεγαλώνει προσπαθώντας να καταλάβει τι επιτρέπεται να αγαπά, πώς πρέπει να μιλά, να κινείται και να υπάρχει, ώστε να γίνει αποδεκτό.
Οι «Στρακαστρούκες», που παρουσιάστηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, είναι ένας μονόλογος που δεν φοβάται τα δύσκολα. Ο Δημήτρης Σαμόλης ανεβαίνει μόνος στη σκηνή, όμως γύρω του γεννιούνται πρόσωπα, φωνές, οικογενειακά τραπέζια, παιδικές παρέες, σκληρά βλέμματα και ένας έρωτας που γίνεται καταφύγιο.
Η ερμηνεία του έχει κίνηση, ρυθμό και εσωτερική ένταση. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να περάσει από την παιδική αφέλεια στην πικρία, από το γέλιο στον φόβο και από την τρυφερότητα σε μια οργή που μοιάζει να έχει μείνει για χρόνια κλεισμένη στο σώμα. Οι αλλαγές του δεν λειτουργούν ως επίδειξη τεχνικής. Υπηρετούν μια ιστορία που αποκτά σταδιακά όλο και μεγαλύτερο βάρος.
Το χιούμορ είναι από τα πιο δυνατά όπλα της παράστασης. Έρχεται αβίαστα, μέσα από τις μικρές οικογενειακές στιγμές, τις μιμήσεις και το βλέμμα ενός παιδιού πάνω στον κόσμο των μεγάλων. Γελάς και, σχεδόν πριν προλάβεις να χαλαρώσεις, αντιλαμβάνεσαι την πληγή που κρυβόταν πίσω από την αστεία ιστορία. Το γέλιο γίνεται άμυνα, ένας τρόπος να ειπωθούν πράγματα που διαφορετικά θα ήταν πολύ επώδυνα.
Διαβάστε επίσης: Δημήτρης Σαμόλης: «Καλύτερα να μη σε δέχονται για αυτό που είσαι, παρά να σε αγαπήσουν για κάτι που δεν είσαι»
Η μουσική δεν στολίζει απλώς τον μονόλογο, αλλά κυλά μέσα του σαν δεύτερη φωνή. Εμφανίζεται εκεί όπου ο λόγος μοιάζει ανεπαρκής, μεταφέροντας τον έρωτα, τη λαχτάρα και όσα ο ήρωας δυσκολεύεται να ομολογήσει ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό. Οι μουσικές στιγμές προσφέρουν ανάσες, χωρίς να αφαιρούν τίποτα από την ένταση. Αντίθετα, την κάνουν πιο βαθιά και προσωπική.
Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται η ανάγκη ενός ανθρώπου να αγαπηθεί χωρίς να ακρωτηριάσει τον εαυτό του για να χωρέσει στις απαιτήσεις των άλλων. Ο ήρωας μαθαίνει νωρίς να παρατηρεί κάθε του κίνηση, να χαμηλώνει τη φωνή του, να κρύβει όσα επιθυμεί. Η βία δεν εμφανίζεται μόνο με τη μορφή μιας επίθεσης. Υπάρχει στις λέξεις, στα βλέμματα, στις προσδοκίες και στη διαρκή απαίτηση να γίνει κάποιος άλλος.
Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον πόνο επιβιώνουν μικρές νησίδες αγάπης. Ένα άγγιγμα, ένα τραγούδι, μια ανάμνηση, ένας βαθύς έρωτας. Στιγμές σύντομες, αλλά αρκετές για να θυμίσουν ότι ακόμη και στις πιο ασφυκτικές ζωές μπορεί να ανοίξει μια χαραμάδα ελευθερίας.
Οι «Στρακαστρούκες» αποφεύγουν τον εύκολο συναισθηματισμό. Η συγκίνηση έρχεται επειδή η ιστορία παραμένει ανθρώπινη, αναγνωρίσιμη και επώδυνα αληθινή. Ο Σαμόλης δεν ζητά τον οίκτο του κοινού. Παραδίδει έναν ήρωα ζωντανό, αστείο, ερωτευμένο, φοβισμένο και θυμωμένο, που διεκδικεί το δικαίωμα να αφηγηθεί τη ζωή του με τη δική του φωνή.
Ο μονόλογος ολοκληρώνεται, όμως η έκρηξή του ακούγεται αργότερα. Στις σκέψεις που μένουν, στις σιωπές που ξαφνικά αποκτούν άλλο νόημα και στην ερώτηση που δύσκολα αποφεύγει κανείς: πόσους ανθρώπους αναγκάζουμε καθημερινά να κρύβονται, μόνο και μόνο για να αισθανόμαστε εμείς ασφαλείς;
Ο Δημήτρης Σαμόλης ανέβηκε μόνος στη σκηνή. Έφυγε αφήνοντας πίσω του μια ολόκληρη ζωή. Και μια στρακαστρούκα που συνέχισε να σκάει μέσα μας πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
