Trish Christakis: «Πάνω απ’ όλα είμαι υπερήφανη για το επώνυμό μου»

Βαγγέλης Γερογιάννης

Πριν από λίγες ημέρες, η Τρις Χρηστάκης έγινε viral όταν η Ελληνοαμερικανίδα δημοσιογράφος επιφορτισμένη με το ρεπορτάζ των Χιτ για το NBC, απηύθυνε στον Γιάννη Αντετοκούνμπο μία ερώτηση στα ελληνικά για τους λόγους που ο ίδιος επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στο Μαϊάμι.
Η 32χρονη δημοσιογράφος έχει μια μακρά πορεία στον χώρο, καθώς μεγάλωσε στο Σικάγο, σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Illinois Urbana-Champaign, εστιάζοντας στον χώρο του αθλητικού ρεπορτάζ.
Στο παρελθόν εργάστηκε στο CBS News Miami, παρακολουθώντας μεταξύ άλλων το NBA, το NHL, το MLB και το κολεγιακό μπάσκετ, ενώ σήμερα ανήκει στο δυναμικό του NBC 6 South Florida. Εκεί καλύπτει το ρεπορτάζ για τις μεγάλες ομάδες της πόλης, όπως τους Μαϊάμι Χιτ και την Ιντερ Μαϊάμι. Η Τρις μίλησε αποκλειστικά στην «Π» για όλα:
– Ποιο ήταν το ερέθισμα που σας έκανε να θέλετε να γίνετε δημοσιογράφος;
«Είναι αστείο, γιατί όταν ήμουν μικρή πίστευα ότι ήθελα να γίνω δικηγόρος. Μου άρεσε να μιλάω, να εκφράζομαι, να επιχειρηματολογώ και να υπερασπίζομαι τις απόψεις μου. Στην πορεία όμως ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο. Έπαιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Προέρχομαι από μια πολύ αθλητική οικογένεια. Ο αδελφός μου έπαιζε μπέιζμπολ σε ανταγωνιστικό επίπεδο κι εγώ ήθελα κι εγώ να ασχοληθώ με τον αθλητισμό. Οι γονείς μου με έγραψαν στο ποδόσφαιρο και πολύ γρήγορα άρχισα να ξεχωρίζω.
Για αρκετά χρόνια πίστευα ότι θα γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια. Αυτό ήταν το όνειρό μου. Ήθελα να παίξω ακόμη και σε εθνική ομάδα. Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα ότι δεν ήταν γραφτό να συμβεί. Τότε συνειδητοποίησα πως ο καλύτερος τρόπος να παραμείνω κοντά στον αθλητισμό ήταν να τον καλύπτω ως δημοσιογράφος. Τα σπορ ήταν πάντα μέρος της ζωής μου.
Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο θεωρούσα ότι ίσως ακολουθούσα τη Νομική ή ακόμη και την Ιατρική, γιατί λίγο-πολύ αυτό ονειρεύονται όλοι οι Έλληνες μετανάστες γονείς για τα παιδιά τους στην Αμερική. Κάποια στιγμή όμως είπα στον πατέρα μου: “Όχι, μπαμπά. Θα γίνω δημοσιογράφος”. Εκείνος απλώς μου απάντησε: “Εντάξει”».

– Πριν από λίγες ημέρες, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είδαν μια Ελληνοαμερικανίδα δημοσιογράφο να απευθύνει ερώτηση στον Γιάννη Αντετοκούνμπο στα ελληνικά. Είχατε αποφασίσει από πριν ότι θα του μιλούσατε στη γλώσσα μας ή ήταν μια αυθόρμητη απόφαση εκείνης της στιγμής;
«Ηταν εντελώς αυθόρμητο. Λίγο πριν ξεκινήσει η συνέντευξη Τύπου, κάποιοι άνθρωποι από την ομάδα, αλλά και αρκετοί δημοσιογράφοι με ρώτησαν αν σκόπευα να του μιλήσω στα ελληνικά. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: “Γιατί όχι;” Ο Γιάννης δεν είναι απλώς ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές στον κόσμο. Είναι μια τεράστια προσωπικότητα για την Ελλάδα. Τον θαυμάζουν όχι μόνο όσοι ζουν στην Ελλάδα, αλλά και οι Έλληνες της Αμερικής, της Αυστραλίας και της διασποράς γενικότερα.
Εκπροσωπεί τη χώρα με απίστευτη ταπεινότητα και υπερηφάνεια. Έτσι αποφάσισα ότι θα ήταν όμορφο να του απευθύνω μια ερώτηση στη μητρική μας γλώσσα. Ελπίζω πραγματικά να το εκτίμησε».
– Υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή η Trish Christakis των social media να γίνει πιο γνωστή από την Trish Christakis τη δημοσιογράφο; Και αν ναι, πώς διατηρείτε την ισορροπία ανάμεσα στα δύο;
«Νομίζω πως σήμερα αυτά τα δύο είναι ουσιαστικά αλληλένδετα. Στη σύγχρονη αθλητική δημοσιογραφία τα social media αποτελούν προέκταση της δουλειάς μας. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να βγούμε στην τηλεόραση ή να ολοκληρώσουμε ένα άρθρο για να μεταδώσουμε μια σημαντική είδηση. Μόλις συμβεί κάτι, πρέπει να ενημερώσουμε άμεσα τον κόσμο μέσω του Χ ή του Instagram. Έτσι λειτουργεί πλέον η ενημέρωση. Για εμάς τους δημοσιογράφους αυτό είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη συνέντευξη Τύπου του Γιάννη. Εγώ θα έβγαινα ζωντανά στο NBC στις 4 το απόγευμα, ενώ η συνέντευξη είχε ολοκληρωθεί γύρω στις 3. Μέσα από τα social media μπόρεσα να ενημερώσω αμέσως τον κόσμο για όσα συνέβησαν και στη συνέχεια να τα αναλύσω πιο αναλυτικά στο τηλεοπτικό δελτίο. Γι’ αυτό πιστεύω ότι δημοσιογραφία και social media πλέον συμβαδίζουν».
– Πολύ συχνά ο κόσμος φαίνεται να σχολιάζει περισσότερο την εμφάνισή σας παρά τη δουλειά σας. Σας ενοχλεί αυτό; Εχετε σκεφτεί ποτέ ότι θα προτιμούσατε να μιλούν περισσότερο για τη δημοσιογραφική σας δουλειά παρά για την εικόνα σας;
«Ειλικρινά, δεν έχω νιώσει ποτέ ότι συμβαίνει αυτό. Από τον χώρο της δημοσιογραφίας αισθάνομαι ότι υπάρχει μεγάλος σεβασμός προς τη δουλειά που κάνω και αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο. Φυσικά εκτιμώ τα όμορφα σχόλια που ακούω για την εμφάνισή μου και ευχαριστώ όσους τα κάνουν. Ομως έχω σπουδάσει τόσο Νομική όσο και Δημοσιογραφία. Ολοκλήρωσα διπλό πρόγραμμα σπουδών και, όπως μπορείς να φανταστείς, προερχόμενη από ελληνική οικογένεια, η εκπαίδευση ήταν πάντα πολύ σημαντική για εμάς. Γι’ αυτό παίρνω πολύ σοβαρά τόσο τη δουλειά μου όσο και τον εαυτό μου. Από εκεί και πέρα, φυσικά και χαίρομαι όταν ο κόσμος εκφράζεται με όμορφα λόγια».
– Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που σκεφτήκατε: “Γι’ αυτό έγινα δημοσιογράφος”;
«Υπήρξαν αρκετές, για να είμαι ειλικρινής. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα έλεγα την πρώτη μου συμμετοχή σε Τελικούς του NBA, όταν μόλις είχα μετακομίσει στο Μαϊάμι. Ήταν το 2023 και οι Miami Heat αγωνίζονταν στους Τελικούς. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι όλη η σκληρή δουλειά που είχα κάνει τόσα χρόνια άρχιζε να αποδίδει καρπούς.
Βρισκόμουν στο κορυφαίο μπασκετικό γεγονός της χρονιάς, κάλυπτα το αγαπημένο μου άθλημα και μια ομάδα που ελάχιστοι περίμεναν ότι θα έφτανε μέχρι εκεί. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Σκέφτηκα: “Να λοιπόν γιατί άξιζαν όλες οι θυσίες”».
– Αλλη στιγμή;
«Ναι και μάλιστα πολύ νωρίς στην καριέρα μου. Στα πρώτα χρόνια, είχα την ευκαιρία να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα σε έναν μαθητή που έπαιζε μπάσκετ και έπασχε από μυοκαρδιοπάθεια, μια σοβαρή καρδιολογική πάθηση που πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή μέχρι να προκαλέσει καρδιακό επεισόδιο. Εκανα ένα εκτενές ρεπορτάζ για τον ίδιο, την οικογένειά του και τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να ξεπεράσει αυτή τη δοκιμασία και να συνεχίσει να αγωνίζεται. Ήταν μια ιστορία που με άγγιξε βαθιά.
Μέσα από εκείνη τη διαδικασία ήρθα πολύ κοντά τόσο στον ίδιο όσο και στην οικογένειά του και τότε κατάλαβα τι είναι αυτό που αγαπώ πραγματικά στη δημοσιογραφία: την αφήγηση ανθρώπινων ιστοριών. Δεν είναι μόνο οι επιδόσεις ή οι νίκες. Είναι να μπορείς να δείξεις στον κόσμο ποιος πραγματικά είναι ο άνθρωπος πίσω από τον αθλητή».
– Εχετε γνωρίσει μερικούς από τους μεγαλύτερους αθλητές του κόσμου. Υπήρξε κάποιος που αποδείχθηκε εντελώς διαφορετικός από την εικόνα που είχατε σχηματίσει γι’ αυτόν;
«Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Ισως γιατί έχω μάθει να μην δημιουργώ ποτέ μια προκατασκευασμένη εικόνα για κάποιον πριν τον γνωρίσω προσωπικά.
Θυμάμαι κάτι που μου είχε πει ο πατέρας μου όταν ήμουν μόλις 19 ετών και έκανα την πρώτη μου πρακτική άσκηση. Θα κάλυπτα έναν αγώνα των Chicago Cubs και ήμουν τρομερά αγχωμένη επειδή θα έπρεπε να πάρω συνεντεύξεις από επαγγελματίες αθλητές. Ο πατέρας μου τότε μου είπε κάτι που δεν ξέχασα ποτέ: “Κι εκείνοι το παντελόνι τους το φορούν με τον ίδιο τρόπο που το φοράμε όλοι μας”.
Από τότε μπήκα σε κάθε συνέντευξη με αυτή τη νοοτροπία. Δεν βλέπω απέναντί μου έναν σταρ. Βλέπω έναν άνθρωπο, όπως κι εγώ. Αυτό με έχει βοηθήσει πολύ. Και πραγματικά μπορώ να πω ότι δεν είχα σχεδόν ποτέ κάποια κακή εμπειρία. Όλοι οι προπονητές και οι αθλητές που έχω συναντήσει ήταν ευγενικοί και σεβαστικοί. Άλλοι είναι πιο εξωστρεφείς, άλλοι πιο ήσυχοι. Το ίδιο συμβαίνει και με όλους μας. Μια μέρα μπορεί να είμαι κι εγώ πολύ ομιλητική και την επόμενη πιο κλειστή. Είναι ανθρώπινο».
– Αν κάποιος έγραφε τη βιογραφία σας πολλά χρόνια από σήμερα, από πού θα θέλατε να ξεκινήσει;
«Νομίζω ότι η απάντησή μου ίσως ακουστεί λίγο συναισθηματική. Από όλα όσα έχω καταφέρει μέχρι σήμερα, αυτό για το οποίο είμαι περισσότερο υπερήφανη είναι το επίθετό μου. Δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι χωρίς τον παππού μου και τον πατέρα μου, που άφησαν την Ελλάδα, μετανάστευσαν στην Αμερική και δημιούργησαν μια καλύτερη ζωή για την οικογένειά μας. Γι’ αυτό πιστεύω ότι, όποια κι αν είναι η αρχή ή το τέλος της ιστορίας μου, όλα ξεκινούν από το όνομα “Χρηστάκης”. Όλα τα υπόλοιπα ήρθαν επειδή υπήρχε αυτή η οικογένεια πίσω μου».
– Αν αύριο χάνατε τη δημοσιογραφική σας ιδιότητα και όλους τους ακολούθους σας στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά μπορούσατε να κρατήσετε μόνο μία δεξιότητα που αποκτήσατε μέσα από τη δουλειά σας, ποια θα ήταν;
«Θα έλεγα την ικανότητα να διαχειρίζομαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Η τηλεοπτική δημοσιογραφία σε αναγκάζει να λειτουργείς διαρκώς κάτω από πίεση. Πρέπει να κάνεις πολλά διαφορετικά πράγματα την ίδια στιγμή και να παραμένεις συγκεντρωμένος. Αυτό με έχει βοηθήσει όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και ως άνθρωπο. Αν με ρωτούσες όταν ήμουν 18 ή 19 ετών, θα σου έλεγα ότι αγχωνόμουν εύκολα. Υστερα όμως από περισσότερα από δέκα χρόνια στον χώρο, έμαθα να διατηρώ την ψυχραιμία μου, να ανταποκρίνομαι στην πίεση και να συνεχίζω τη δουλειά μου χωρίς να χάνω την αυτοκυριαρχία μου. Πιστεύω ότι αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη δεξιότητα που μου χάρισε η δημοσιογραφία».
– Από ποια περιοχή της Ελλάδας κατάγεται ο πατέρας σας;
«Aπό την Τρίπολη».
– Πόσο έχει επηρεάσει η ελληνική καταγωγή τον άνθρωπο που είστε σήμερα;
«Πάρα πολύ… Ο πατέρας μου δούλεψε απίστευτα σκληρά για να προσφέρει σε εμένα, στα αδέλφια μου και σε ολόκληρη την οικογένειά μας μια όμορφη ζωή. Από μικρή τον θαύμαζα και ήθελα να του μοιάσω. Μαζί με τους γονείς μου μάς μεγάλωσε με όλες τις αξίες της ελληνικής κουλτούρας. Τη γλώσσα, το φαγητό, την Ορθοδοξία, τις οικογενειακές παραδόσεις. Τα καλοκαίρια τα περνούσα με τον παππού μου, ο οποίος δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά. Έτσι, από πολύ μικρή έζησα από κοντά τι σημαίνει ελληνική οικογένεια και ελληνικός τρόπος ζωής.
Όλα αυτά διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μου. Η ελληνική καταγωγή μου είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ταυτότητάς μου. Και γι’ αυτό επιστρέφω κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Όχι μόνο για να δω τα ξαδέλφια, τους συγγενείς και τους φίλους μου, αλλά και γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να προσφέρω με όποιον τρόπο μπορώ στη χώρα που αγαπώ τόσο πολύ. Αγαπώ τους ανθρώπους, τον πολιτισμό και ό,τι αντιπροσωπεύει η Ελλάδα για μένα».
– Επισκέπτεστε μόνο την Τρίπολη;
«Όχι βέβαια. Πηγαίνω στην Αθήνα, στα Χανιά, γιατί έχω συγγενείς στην Κρήτη. Αλλωστε έχω και κρητική καταγωγή. Το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς μου βρίσκεται στην Τρίπολη και στην Καλαμάτα, ενώ συγγενείς μου ζουν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Προσπαθώ κάθε φορά που έρχομαι να αφιερώνω χρόνο σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους».
– Ποια στοιχεία της ελληνικής κουλτούρας προσπαθείτε να διατηρείτε στην καθημερινότητά σας;
«Θα έλεγα… σχεδόν όλα. Νομίζω ότι η προσωπικότητά μου είναι πολύ ελληνική. Iσως πιο σωστό θα ήταν να πω ελληνοαμερικανική, αλλά σίγουρα κουβαλάει έντονα ελληνικά χαρακτηριστικά.
Μου αρέσει η ζεστασιά στις ανθρώπινες σχέσεις, η φιλοξενία, η ευγένεια. Δεν μπορώ να συναντήσω έναν φίλο χωρίς να του προσφέρω κάτι να φάει ή χωρίς να θέλω να του μαγειρέψω. Επίσης η πίστη παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου. Είμαι Ορθόδοξη Χριστιανή και προσπαθώ καθημερινά να κρατώ ζωντανή την πίστη μου μέσα από την προσευχή και την παρουσία μου στην Εκκλησία. Θεωρώ ότι κι αυτό αποτελεί ένα πολύ όμορφο κομμάτι της ελληνικής μας κουλτούρας».
– Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεστε περισσότερο Ελληνίδα και άλλες που αισθάνεστε περισσότερο Αμερικανίδα;
«Ναι, φυσικά. Oταν βρίσκομαι με τους Αμερικανούς φίλους μου, τότε συνειδητοποιώ πόσο Ελληνίδα είμαι στην πραγματικότητα. Πολλά πράγματα που θεωρούσα φυσιολογικά μεγαλώνοντας, καταλαβαίνω ότι προέρχονται από την ελληνική κουλτούρα και δεν είναι αυτονόητα για όλους.
Από την άλλη, όταν βρίσκομαι με Eλληνες, Βαλκάνιους ή ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή, νιώθω αμέσως σαν στο σπίτι μου. Eχουμε κοινές εμπειρίες, παρόμοιες οικογενειακές αξίες και τρόπο ζωής.
Ακόμη και στο Μαϊάμι, όπου υπάρχει πολύ μεγάλη λατινοαμερικανική κοινότητα, διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες με τη δική μας κουλτούρα. Η ζεστασιά, η φιλοξενία και η σημασία που δίνουν στην οικογένεια είναι στοιχεία που μας φέρνουν πολύ κοντά».
– Εχετε σκεφτεί ποτέ να εργαστείς επαγγελματικά στην Ελλάδα ή να καλύψετε κάποιο event από τον ελληνικό αθλητισμό;
«Θα το ήθελα πάρα πολύ. Αγαπώ την Ελλάδα και έχω βρεθεί αρκετές φορές εκεί για διοργανώσεις μπάσκετ. Μάλιστα, είχα προγραμματίσει να έρθω και φέτος τον Μάιο για το Final Four της EuroLeague, όμως τελικά δεν τα κατάφερα, γιατί το πρόγραμμά μου με το NBA και το NBC δεν μου το επέτρεψε. Θα ήταν πραγματικά ένα όνειρο να συνεργαστώ κάποια στιγμή με τη EuroLeague ή να κάνω κάποια δουλειά στην Ελλάδα. Θα ήταν ο ιδανικός συνδυασμός: να ενώσω το επάγγελμά μου με τις ελληνικές μου ρίζες».
– Εχετε σκεφτεί ποτέ να εγκατασταθείτε μόνιμα στην Ελλάδα;
«Ναι, φυσικά. Πολλοί συγγενείς και φίλοι μου ζουν εκεί, οπότε είναι μια σκέψη που έχει περάσει αρκετές φορές από το μυαλό μου. Οχι άμεσα, γιατί αυτή τη στιγμή η καριέρα μου βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως δεν αποκλείω καθόλου ένα τέτοιο ενδεχόμενο στο μέλλον. Λατρεύω την Ελλάδα. Υπάρχει λόγος που οι Ελληνες θεωρούνται από τους πιο χαρούμενους και μακροβιότερους ανθρώπους. Η ποιότητα ζωής είναι διαφορετική. Ο καθαρός αέρας, τα φρέσκα προϊόντα, ο τρόπος που ζει ο κόσμος. Υπάρχει μια ηρεμία που δύσκολα βρίσκεις αλλού».

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News