Τύπος και υπογραμμός: Ο Ορμπαν δεν διάβασε… Αγάθωνα
Οι εκλογές στην Ουγγαρία έφεραν έναν Κεντροδεξιό στη θέση ενός Δεξιού κι επιχειρούμε μια πρώτη ανάλυση για το τι ακριβώς σημαίνει αυτή η εξέλιξη.
Ο αρχισυντάκτης της «Π» Κώστας Λαμπρόπουλος 
Τις άγιες ημέρες του Πάσχα πέρασε από τα χέρια μας μια ρετρό φωτογραφία -τραβήχτηκε το σωτήριον έτος 1982- που αποτύπωνε το τσούγκρισμα αβγών στο τότε ΚΕΤΕΣ μεταξύ του (εμβληματικού) δημάρχου Πατρέων εκείνης της περιόδου Θεόδωρου Αννινου και του μετέπειτα προέδρου της Δημοκρατίας -τότε βουλευτή Αχαΐας και πρώην υπουργού – Κωστή Στεφανόπουλου.
Το «flashback» συνέπεσε με την (εκκωφαντική όπως τα… χαλκούνια του Μεγάλου Σαββάτου!) αλλαγή προσώπου στην ηγεσία της χώρας των Μαγυάρων, η οποία απέκτησε Μαγυάρο, όνομα και πράγμα πρωθυπουργό – τον Πίτερ Μαγιάρ.
Στο μυαλό του γράφοντος ήρθε αμέσως η περίφημη φράση του Αγάθωνα από τον 5ο προ Χριστού αιώνα: «Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει». Μια φράση που ισχύει διαχρονικά για να δείξει ότι τα πρόσωπα αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου και τίποτα δεν κρατάει για πάντα (πόσω μάλλον μόλις 16 χρόνια, όσα κάθισε στην πρωθυπουργία ο Βίκτορ Ορμπαν).
Με λίγα λόγια: Καμία αρχή δεν είναι μόνιμη. Δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί, πρόεδροι Δημοκρατίας, κ.λπ. Τα πάντα ρει…
Η πιο πάνω φράση κολλάει… γάντι για όλους όσοι συνηθίζουν στην (απόλυτη καμιά φορά) εξουσία και… τρέχουν με φόρα μπροστά, χωρίς να κοιτάζουν πίσω τους όλους εκείνους τους οποίους (υποτίθεται) πρέπει να «κουβαλήσουν» μαζί τους.
Για να μην το πλατειάζουμε όμως, στην Ουγγαρία συνέβη κάτι απλό: Ενας φιλελεύθερος Κεντροδεξιός επικράτησε επί ενός υπερσυντηρητικού Δεξιού. Σαν να κέρδισε, ας πούμε, ο Μητσοτάκης τον Βελόπουλο, συγκρίνοντας τα αντίστοιχα πρόσωπα με εκείνα στη χώρα μας.
Κι επειδή στις όχθες του Δούναβη φαίνεται πως έχουν πάθει πολλά από τα χρόνια του Συμφώνου της Βαρσοβίας, για πολλούς προοδευτικούς πολίτες το συναίσθημα από την πτώση Ορμπαν ήταν περίπου ίδιο με εκείνο που επικρατούσε όπως όταν τελείωνε το κομμουνιστικό καθεστώς. Αν και αρκετοί Ούγγροι ένιωσαν κολακευμένοι από την προσοχή μιας υπερδύναμης όπως οι ΗΠΑ -και προσωπικά του Ντόναλντ Τραμπ- για τα εσωτερικά ζητήματα της χώρας τους, εντούτοις ήταν ξεκάθαρη η αντίφαση στο να περιμένει κανείς ότι οι πολίτες θα ψηφίσουν κιόλας έναν εθνικιστή πολιτικό επειδή τους το υποδείκνυε μια ξένη δύναμη.
Κι απέναντι στις αόριστες απειλές από την πλευρά του Ορμπαν, ο Μαγιάρ αρκέστηκε απλά να δείξει την εσωτερική κατάσταση της χώρας, η οποία προφανώς δεν ικανοποιούσε τους Ούγγρους. Για όσους θέλουν να νικήσουν τον λαϊκισμό, δεξιόστροφο εν προκειμένω (ή αριστερόστροφο ενίοτε…), η ήττα του Ορμπαν προσφέρει πολλά μαθήματα.
Βέβαια και για τον Μαγιάρ -και για τον κάθε Μαγιάρ- θα ισχύσει στο τέλος της διαδρομής, αυτό που ίσχυσε και για τον Ορμπαν -και για τον κάθε Ορμπαν: «Καλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικέψεις, για να σε χαιρετά κι αυτός όταν θα ξεπεζέψεις…».
* Ο Κώστας Λαμπρόπουλος είναι αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Πελοπόννησος», συντονιστής του Peloponnisos FM 103,9, καθηγητής δημοσιογραφίας και συγγραφέας.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
