Τα τσιμπολογήματα της Αθηνάς Κακούρη: Ο Καντηλανάφτης
Η Αθηνά Κακούρη αρθρογραφεί στην «Π»
Δεν πάει πολύς καιρός που είχαμε πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα, ο οποίος αγνοούσε ότι η χώρα μας έχει θαλάσσια σύνορα, ότι η Μυτιλήνη και η Λέσβος δεν είναι δύο διαφορετικά νησιά, τον Αύγουστο δε του 2015 μας ανήγγειλε στροφή της πολιτικής του κατά 360 μοίρες, δίχως να αντιλαμβάνεται ότι έτσι θα έμενε ακριβώς στην ίδια θέση απ’ όπου ξεκίνησε. Απίστευτες πατάτες. Διαθέτει όμως πτυχίο πολιτικού μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και γίνονται δεκτές ως αυτονόητες οι φιλοδοξίες του να μας κυβερνήσει εκ νέου.
Αντιθέτως ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν διαθέτει πτυχίο -όπως δήλωνε ότι διαθέτει- και οι συζητήσεις γύρω από αυτήν την ατασθαλία του είναι ατέλειωτες και οξύτατες.
Μέσα σ’ όλα αυτά, εγώ θυμήθηκα τον «Καντηλανάφτη» και γελώ με τις ώρες. Εργο του διάσημου και πολυγραφότατου Σόμερσετ Μωμ, κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 1930, όταν η Αγγλικανική Εκκλησία ανθούσε ακόμη και οι ναοί στο Λονδίνο ήταν πολλοί και διαρκώς γεμάτοι, περιγράφει δε έναν μεσόκοπο καντηλανάφτη, που υπηρετούσε σε μια μικρή ενορία της πρωτεύουσας. Σκούπιζε τον ναό, φρόντιζε τα καντήλια και ζούσε με τον μισθουλάκο του ξέγνοιαστος, όταν ξαφνικά ήρθε από την Αρχιεπισκοπή διαταγή ότι όλοι όσοι υπηρετούσαν την Εκκλησία έπρεπε να έχουν πτυχίο του Δημοτικού. Ο καντηλανάφτης μας δεν είχε. Ποτέ η πάμφτωχη οικογένειά του δεν είχε μπορέσει ούτε να ξοδέψει για τη μόρφωσή του ούτε καν να στερηθεί τις υπηρεσίες του.
Παρέδωσε λοιπόν τα καθήκοντά του, εισέπραξε τη μικρή του αποζημίωση και βγήκε από την εκκλησία σκεπτικός. Τι δουλειά θα μπορούσε να βρει; Ποιος θα τον προσλάμβανε χωρίς απολυτήριο; Το μάτι του έπεσε τυχαία στο μικρό καπνοπωλείο απ’ όπου προμηθευόταν τα απαιτούμενα για την πίπα του και συνειρμικά του ήρθε στον νου η παρατήρησή του, χρόνια τώρα, ότι το μίζερο αυτό μαγαζάκι, που πρόσφερε ελάχιστα προϊόντα, το πατρονάριζε μόνο και μόνο επειδή το επόμενο καπνοπωλείο βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση. Απανωτά του ήρθε η ιδέα: «μήπως να ανοίξω ένα μικρό καπνοπωλείο, κάπου εδώ κοντά; Μπορώ να πουλάω μαζί και κάτι άλλο, π.χ. κεριά…».
Την άλλη μέρα βγήκε να ψάξει για τον κατάλληλο χώρο. Σε μια βδομάδα το είχε ανοίξει. Μετά από έναν χρόνο τα μαγαζάκια του ήταν πέντε. Οι καταθέσεις του στην τράπεζα γίνονταν ολοένα και πιο σημαντικές. Τέλος ήρθε η στιγμή που ο ταμίας της τράπεζας του είπε ότι ο κύριος διευθυντής ήθελε να τον γνωρίσει.
Ο καντηλανάφτης μπήκε συνεσταλμένος. Ο διευθυντής του πρόσφερε τσάι, του είπε ότι ήταν κρίμα να μένουν αδρανή τα κεφάλαιά του και του πρότεινε ένα σύστημα προθεσμιακών καταθέσεων, ώστε να αυξηθούν οι τόκοι που εισέπραττε. Τα συζήτησαν, συμφώνησαν, αλλά όταν ήρθε η στιγμή να υπογράψουν, ο καντηλανάφτης ανέφερε ότι δεν είχε απολυτήριο ούτε καν Δημοτικού Σχολείου. Κατάπληκτος ο διευθυντής αναφώνησε:
– Φανταστείτε δηλαδή, τι θα είσαστε σήμερα, εάν είχατε!
– Ω! Αυτό το ξέρω, του απάντησε ο επιχειρηματίας. Θα ήμουν καντηλανάφτης.
Από την ιστορία αυτή μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε λογής-λογής συμπεράσματα, αλλά εγώ την αναθυμιέμαι μόνον και μόνον για να βάζω πάλι τα γέλια. Με όλα τα τρομακτικά γύρω μας, από την πυριτιδαποθήκη στη Μέση Ανατολή, στις μπαμπεσιές του Πέδρο Σάντσεθ, την Ωραία Κοιμωμένη Ευρωπαϊκή Ενωση, τον Ζελένσκι και τον Πούτιν, μια παγκόσμια οικονομική κρίση που πλησιάζει, το νερό που παγκοσμίως στερεύει και τα όσα ανταλλάσσονται στη Βουλή μας, το γέλιο έχει καταντήσει πολύτιμο αγαθό εν ανεπαρκεία.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
