Αγγελος Ανδρεόπουλος: «Ο Αττίκ έκανε το αίμα της καρδιάς του τραγούδι»
Ο Αγγελος Ανδρεόπουλος ξεναγεί την «Π» στον κόσμο του ήρωά του, αποκαλύπτοντας, παράλληλα, προσωπικές του πτυχές.
Ζωντάνεψε με την πένα του έναν διαχρονικό καλλιτέχνη, του οποίου τα τραγούδια «μιλάνε», σήμερα, ακόμα και σε 16χρονα. Μετρώντας 17 χρόνια στη σκηνή, η μουσικοθεατρική παράσταση «Αττίκ, μια ζωή χειροκροτήματα» έρχεται για πρώτη φορά, μεθαύριο Τετάρτη, στη γενέτειρα του δημιουργού της, την Πάτρα. Εκεί όπου ο ίδιος ξεκίνησε ως μουσικός. Ο Αγγελος Ανδρεόπουλος ξεναγεί την «Π» στον κόσμο του ήρωά του, αποκαλύπτοντας, παράλληλα, προσωπικές του πτυχές.
-Τι σας γοήτευσε στον Αττίκ, ώστε να αποφασίσετε να γράψετε ένα θεατρικό έργο για εκείνον;
Πρώτα απ’ όλα η μουσική του. Είναι μία μουσική τρομερά άμεση. Είναι ο πρόγονος του νέου κύματος. Εχουμε δηλαδή έναν άνθρωπο σε μία μπουάτ, ο οποίος συνδιαλέγεται με το κοινό του. Σκεφτείτε το περίφημο «Ζητάτε να σας πω». Είναι ίσως η πρώτη φορά που τόσο άμεσα ο καλλιτέχνης απευθύνεται στο κοινό του. Αρα έχουμε να κάνουμε με έναν καταπληκτικό καλλιτέχνη, ο οποίος έγραψε υπέροχα τραγούδια τα οποία αντέχουν ακόμα. Οταν είχε πρωτοπαιχτεί αυτό το έργο στο Ξυλόκαστρο το 2009, μπήκα μετά από μια εβδομάδα σε ένα ζαχαροπλαστείο και είδα κάτι πιτσιρικάδες 15-16 ετών να τραγουδάνε Αττίκ. Εκπληκτος, τους πλησίασα και τους ρώτησα από πού κι ως πού ήξεραν αυτά τα τραγούδια. «Είδαμε μια παράσταση… Αυτός ο Αττίκ ήταν δικός μας!» ήταν η συγκλονιστική τους απάντηση.
-Οταν πρωτοανέβηκε η παράσταση, περιμένατε ότι 17 χρόνια μετά θα συγκινούσε ακόμα;
Και ναι και όχι. Το όχι είναι γιατί δεν περίμενα ότι θα είχε αυτή τη διάρκεια, το ναι είναι το εξής: Εχετε σκεφτεί πόσα χρόνια τώρα επανέρχεται το ρετρό τραγούδι; Και έχει επιτυχία. Ε, λοιπόν, δεν ήξερα αν το συγκεκριμένο έργο θα γινόταν η επιτυχία που έγινε, αλλά ήξερα και ξέρω ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από αληθινούς καλλιτέχνες, όπως ήταν ο Αττίκ, και από αληθινά τραγούδια, όπως ήταν τα τραγούδια του. Υπ’ αυτή την έννοια, ναι, πίστευα ότι θα έβρισκε το κοινό του. Οταν είχε πρωτοπαιχτεί στο θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης», στην Αθήνα, το 80% του κοινού ήταν μεγαλύτερες ηλικίες και το 20% νεότεροι. Οταν έληξε, το ποσοστό είχε αντιστραφεί. Κι αυτό ήταν σημαντικό.
-Είστε υπέρ των διασκευών;
Εξοχη ερώτηση. Σας ευχαριστώ. Λοιπόν, έχουν υπάρξει διασκευές που ουρλιάζω «φωνάξτε την αστυνομία», και υπάρχουν κι άλλες διασκευές που λέω «ναι, αυτό είναι!». Το θέμα είναι αυτά τα τραγούδια να συνδιαλέγονται με το κοινό τού σήμερα. Και να μιλούν τη σημερινή γλώσσα. Οταν αυτό συμβαίνει, είναι γόνιμο. Αν μπει το Εγώ του διασκευαστή πάνω απ’ όλα, είναι μια ανοησία.
-Εχοντας βιώσει τον Αττίκ, τόσο γράφοντας για τη ζωή του όσο και παίζοντας πιάνο επί σκηνής, τι ανακαλύψατε για τον ίδιο και την τέχνη του;
Ανακάλυψα καταρχάς, πόσο σημερινό είναι το έργο του. Κατά δεύτερον, πόση ανάγκη έχουμε από κανονική μουσική, κανονικά τραγούδια, κανονικούς τύπους και πόσο θέλουμε να το μοιραστούμε. Οσον αφορά στον Αττίκ, ανακάλυψα πόσο δύσκολο και επώδυνο είναι να κάνεις το αίμα της καρδιάς σου τραγούδι. Και πόσο όμορφο είναι όταν αυτό γίνεται. Διότι τα περισσότερα τραγούδια του έχουν αληθινή αφετηρία Είναι πολύ σπάνιο να έχουμε μία τόσο πραγματική ρίζα στη τέχνη. Και καθόλου λαϊκίστικη. Προσωπική.
-Σήμερα υπάρχουν τραγούδια που μπορούν να αφήσουν ανάλογη σφραγίδα στον χρόνο;
Το πρόβλημα δεν είναι στους δημιουργούς ούτε στους ερμηνευτές. Πιστεύω ότι η κρίση του ελληνικού τραγουδιού είναι η έλλειψη του παραγωγού. Ο παραγωγός δεν είναι ο χρηματοδότης, είναι ο εκπρόσωπος του κοινού. Αυτός που θα ακούσει το σύνολο ως πρώτος ακροατής. Αυτό δεν έχουμε πια, γι’ αυτό έχουμε πάρει τη φθίνουσα πορεία.
-Με τον σκηνοθέτη του «Αττίκ» Αλέξανδρο Λιακόπουλο έχετε συνεργαστεί σε 6-7 έργα σας. Ποια η μαγιά της τόσο καλής συμπόρευσής σας;
Η εμπιστοσύνη. Ο καθένας ξέρει ότι ο άλλος θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Εχουμε μεγάλη εκτίμηση ένας στην έμπνευση του άλλου, στην προσωπικότητα του άλλου και στην εργατικότητα του άλλου.
-Μουσική και συγγραφή. Πώς θα περιγράφετε τη σχέση σας με την καθεμιά τους;
Εγώ ξεκίνησα σαν μουσικός. Στην Πάτρα διηύθυνα την Πατραϊκή Μαντολινάτα τρεισήμισι χρόνια. Εφτιαξα την Επτανησιακή Χορωδία. Οταν σπούδαζα Διεύθυνση Ορχήστρας με τον Δημήτρη Μποτίνι, έγραφα τη μουσική για μια παράσταση, όπου το κείμενο δεν μου άρεσε. Και μου λέει: «Μπορείς να το κάνεις καλύτερο; Αμα μπορείς, κάντο. Αλλιώς μη μιλάς». Αυτό έμεινε μέσα μου. Και όταν ήρθε ο χρόνος, για συγκεκριμένους λόγους, άρχισα να γράφω. Ενιωσα ότι είχα να πω ιστορίες. Ενα το κρατούμενο. Δεύτερο κρατούμενο, πολύ σημαντικό, είναι ότι για μένα οι τέχνες στην πραγματικότητα είναι μία. Είναι η ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα, αυτό το οποίο αλλάζει είναι ο τρόπος έκφρασης. Εφόσον υπάρχει η λίμνη, θα ξεπηδήσει το νερό. Κι εδώ θέλω να πω ότι είναι ξεχωριστή στιγμή στη ζωή μου ότι έρχεται ο «Αττίκ» μου στην Πάτρα, γιατί ήθελα να τον παρουσιάσω εκεί όπου ξεκίνησα ο ίδιος ως μουσικός. Είναι μια πλήρωση, ένας κύκλος που κλείνει.
-Τι κρατάτε από τη Πάτρα;
Δεν έπαψα ποτέ να είμαι Πατρινός. Εχω κρυμμένο ένα κοκκινόμαυρο κασκόλ, το οποίο περιμένω να το φορέσω.
Info
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Κοστούμια: Νόρα Πόντι
Κινησιολογία: Μαρία Αγγέλου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Παίζουν οι: Δημήτρης Κίκλης, Βασιλική Σούτη, Ιωάννα Μαρμάρου, Δανάη Καλοπήτα, Νικόλας Ζήσου, Αννίτα Μαυρομιχάλη.
Παραστάσεις: Τετάρτη 1 Απριλίου (19:00 και 21:15)
Τιμές εισιτηρίων : 18 ευρώ, 15 ευρώ ( φοιτητικό, ΑμεΑ)
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
Προπώληση: ticketservices.gr
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
