ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βιβή Αποστολάτου: Αν το τραγούδι μου συγκινεί, είμαι ευτυχής

Βιβή Αποστολάτου: Αν το τραγούδι μου συγκινεί, είμαι ευτυχής



Στα έξι της, τη σημάδεψε ένα ρεμπέτικο του Χατζηχρήστου. Εκτοτε, πέρασαν χρόνια, άλλαξαν πολλά, όμως, η αγάπη της για το ρεμπέτικο τραγούδι παρέμεινε αναλλοίωτη. Γι' αυτό και οι ερμηνείες της πηγάζουν από τα βάθη της ψυχής της. Και συγκινούν. Η συνάντησή μας έγινε στην κουκλίστικη αυλή του «Bara», και η συζήτηση ξεκίνησε απ' το φεγγάρι.
Είχε πανσέληνο το προηγούμενο Σάββατο κι ήταν ωραία. Και η μουσική παράσταση με πιάνο-φωνή, που έδωσε η Βιβή Αποστολάτου με τον Χρήστο Κριθαράκη στην Achaia Clauss υπό το φως της πρώτης σελήνης του φθινοπώρου, ταξίδεψε όσους βρέθηκαν εκεί στους δρόμους της ποιοτικής μουσικής, χαρίζοντάς τους μια μαγική βραδιά.

«Με τον συνεργάτη μου, τον εξαιρετικό πιανίστα Χρήστο Κριθαράκη, ξεκινήσαμε τη συναυλία με επιλογές από το ελαφρύ ελληνικό τραγούδι του '40 -Βέμπο, Αττίκ, κ.λπ.- για να φτάσουμε στον Κραουνάκη και τα ''Σκουριασμένα χείλη'' του, από τους ωραιότερους δίσκους κατά τη γνώμη μου, σε ερμηνεία της Βίκυς Μοσχολιού, και να επιστρέψουμε, κλείνοντας, στα ρεμπέτικα». Ρεμπέτικα συνοδεία πιάνου; -ίσως αναρωτηθεί κανείς. Κι όμως. «Ο Χρήστος έχει μια εξαιρετική ικανότητα να παίζει ελεύθερα, να ΄΄πειράζει΄΄ με έναν τζαζ τρόπο τα τραγούδια, οπότε ο συνδυασμός είναι ιδανικός για ορισμένα ρεμπέτικα» εξηγεί η ίδια.

Εκτός, όμως, από το ντουέτο της με τον Κριθαράκη, συμμετέχει σε άλλο ένα σχήμα, όπου τη θέση του πιάνου παίρνουν το μπουζούκι και η κιθάρα, ήτοι Γιώργος Γκριζιώτης και Σπύρος Δελέγκος.
Καλλιτέχνες όλοι τους, που πέρα από την αγάπη που μοιράζονται για το ρεμπέτικο, έχουν κοινή αισθητική. «Η κοινή αισθητική, δηλαδή ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε το είδος που εκπροσωπούμε, όπως και η εξειδίκευση είναι για μένα το άλφα και το ωμέγα στις συνεργασίες μου» λέει η Βιβή Αποστολάτου. Η οποία, το καλοκαίρι, μ' ένα ακόμα μεγαλύτερο σχήμα -8μελές- παρουσίασε στο «Πριν το Χάραμα», τα «Ρεμπέτικα της Τετάρτης», που άρεσαν πολύ.

Ενόψει της νέας σεζόν, μαζί με τους σταθερούς συνεργάτες της είναι σε συζητήσεις για τις προσεχείς εμφανίσεις τους. «Ο φυσικός χώρος του ρεμπέτικου είναι η λαϊκή ταβέρνα, γι' αυτό και με τον Χρήστο και με τον Σπύρο και τον Γιώργο παίζουμε σε μικρά μαγαζιά. Η αλήθεια είναι ότι με τα σημερινά δεδομένα στον χώρο μας -πολλά μαγαζιά, πολλά σχήματα- δεν υπάρχει πάντα σταθερότητα, οπότε είμαστε λίγο σαν τσιγγάνοι. Σαφώς αυτό έχει τις δυσκολίες του, αλλά σου δίνει και τεράστια χαρά. Παίζεις σε διαφορετικούς χώρους, συναντάς διαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικές αντιδράσεις. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι στη δουλειά μας υπάρχει αβεβαιότητα, αλλά δημιουργική αβεβαιότητα».

Και κάπου εδώ έρχεται η σύγκριση. Οταν άρχισε να τραγουδάει ρεμπέτικα, επαγγελματικά, το 1996, οι εποχές ήταν άλλες. «Θυμάμαι παίζαμε χωρίς ρεπό. Non stop. Με βραδιές μαγικές. Είχαμε την τύχη τα μαγαζιά όπου παίζαμε, να είναι πολυπολιτισμικά. Εβλεπες ένα απίστευτα μικτό κοινό -φοιτητές, πανεπιστημιακοί, εργάτες, διανοούμενοι, στοιχεία λούμπεν- να γίνονται ένα. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το ρεμπέτικο τραγούδι. Ενώνει. Σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα».
Κι αυτή την αλλαγή διαπίστωσε, αφότου επέστρεψε στο τραγούδι, μετά από μια αποχή οκτώ ετών. «Είχα σταματήσει ένα διάστημα, κατά το οποίο ασχολήθηκα με το εστιατόριο της μητέρας μου ''Η Κουζίνα της Κορνηλίας'', στο Μαρκάτο. Ηταν ένας κύκλος που έκλεισε, οπότε ξανάρχισα να τραγουδάω επαγγελματικά γιατί αυτό είμαι. Είμαι τραγουδίστρια. Αυτό με εκφράζει, αυτό με γεμίζει, αυτό κάνω καλύτερα από κάθε τι άλλο». Οσοι την ξέρουν, κι όσοι την έχουν ακούσει να τραγουδάει καταλαβαίνουν την αλήθεια των λόγων της. Ρεμπέτικο και Βιβή είναι αλληλένδετα. Διόλου τυχαίο πως από μικρή ήξερε τον δρόμο που θα ακολουθούσε.

«Στην οικογένειά μου ακούγαμε ρεμπέτικα. Οταν ήμουν γύρω στα έξι, ο πατέρας μου είχε φέρει στο σπίτι τη ''Ρεμπέτικη ιστορία'', μια σειρά 6 δίσκων σε επιμέλεια Κώστα Χατζηδουλή. Μόλις άκουσα το ''Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς'' του Απόστολου Χατζηχρήστου -''Γλυκοβραδιάζει κι ο ντουνιάς αμέριμνος γλεντάει την ώρα που ο Χάροντας γυρεύει να με πάρει''- με άγγιξε βαθύτατα. Το ότι ένα τραγούδι που μιλάει για τον θάνατο άγγιξε το παιδάκι που ήμουν τότε, σήμαινε πως όσα είχα μέσα μου, ασυνείδητα, εκφράζονταν με το ρεμπέτικο. ''Εσύ ρεμπέτισσα θα γίνεις'' μου είχε πει η μητέρα μου, βλέποντας ότι το πιάνο και το κλασικό τραγούδι που έκανα στο ωδείο δεν με συγκινούσαν τόσο».

Η ευγένεια του ρεμπέτικου και ο βιωματικός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει θέματα που απασχολούν όλους μας, όπως ο έρωτας και ο θάνατος, είναι για τη Βιβή Αποστολάτου η ουσία του. Γι' αυτό και θεωρεί ότι οι διασκευές που έφερε η «μόδα» του ρεμπέτικου, ναι μεν αποτελούν δίαυλο επικοινωνίας των νέων με αυτό, τους αποκόπτουν, όμως, από το αυθεντικό. Κι όπως αγαπά ό,τι αυθεντικό, εξίσου αγαπά την εσωτερικότητα στην ερμηνεία. «Σήμερα, ενώ υπάρχουν νέα παιδιά που έχουν εξαιρετική τεχνική, επειδή στοχεύουν στη γρήγορη αναγνωρισιμότητα, διεκπεραιώνουν μάλλον παρά ερμηνεύουν τα τραγούδια. Οταν δεν νιώθεις ο ίδιος το τραγούδι, πώς θα το νιώσουν οι άλλοι;».

Ευχή και προσδοκίες; «Να έχουμε την υγειά μας, να ανταμώνουμε με τους φίλους μας, να προοδεύουμε, και σε ό,τι με αφορά, να τραγουδάω. Κι αν μπορώ -για όσο συνεχίσω να τραγουδάω- να νιώθω συγκίνηση μέσα από το τραγούδι και να τη μεταδίδω, θα είμαι ευτυχής».


Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[07:45]  Πάτρα: Αντικυβερνητικό καρφί από τον...
[07:40]  Πάτρα: "Έφυγε" ο Μιχάλης Πασματζής
[07:35]  Πάτρα: Στο στόχαστρο η δημόσια χρήση...
[07:35]  Πάτρα: Το θράσος πήρε την θέση της...
[07:30]  Πάτρα: Μια τράπεζα που χαρίζει ζωή
[07:20]  Πάτρα: Παπαδημάτος καλεί Πελετίδη να...
[07:15]  Αυτοψία στη νέα Πατρών-Πύργου: Και...
[χθες 22:50]  Αίγιο: Επιχειρηματικό Πάρκο με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:14:06]