Οι Δοκιμάστριες – Το γεύμα του τρόμου
Ο Ελισσαίος Βγενόπουλος γράφει για την ταινία «Οι Δοκιμάστριες»
Η επιβίωση δεν είναι ηρωισμός. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία με τον φόβο: να ζεις μια μέρα ακόμη, γνωρίζοντας πως κάθε μικρή πράξη μπορεί να γίνει πράξη αντίστασης.
Η ταινία The Tasters (Οι Δοκιμάστριες), σε σκηνοθεσία του Σίλβιο Σολντίνι, επιστρέφει σε μία από τις πιο σκοτεινές και λιγότερο γνωστές πλευρές της ναζιστικής Γερμανίας, φωτίζοντας μια ιστορία επιβίωσης που εκτυλίσσεται μακριά από τα πεδία των μαχών αλλά εξίσου φορτισμένη με φόβο και αβεβαιότητα. Βασισμένη στο μυθιστόρημα Le assaggiatrici της Ροζέλα Ποστορίνο, το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά ως “Στο Τραπέζι του Λύκου”, η ταινία αντλεί την έμπνευσή της από την αληθινή μαρτυρία της Μάργκοτ Βελκ.
Η ιστορία τοποθετείται το φθινόπωρο του 1943, σε μια Γερμανία που καταρρέει κάτω από τους συνεχείς βομβαρδισμούς και την πίεση του πολέμου. Η νεαρή Ρόζα Ζάουερ, εξαιρετική η Ελίζα Σλοτ στο ρόλο, εγκαταλείπει το βομβαρδισμένο Bερολίνο για να βρει καταφύγιο στο απομονωμένο χωριό όπου ζουν οι γονείς του άντρα της, ο οποίος πολεμά στο ανατολικό μέτωπο. Η επαρχία μοιάζει αρχικά με ασφαλές καταφύγιο, ένα μέρος μακριά από τον θόρυβο των σειρήνων και την αγωνία της πρωτεύουσας. Ωστόσο, η φαινομενική ηρεμία κρύβει ένα ανησυχητικό μυστικό, σε μικρή απόσταση βρίσκεται το μυστικό αρχηγείο του Χίτλερ στο ανατολικό μέτωπο .
Η καθημερινότητα της Ρόζας ανατρέπεται βίαια όταν στρατιώτες των SS την συλλαμβάνουν μαζί με άλλες νεαρές γυναίκες του χωριού. Χωρίς εξηγήσεις, τις οδηγούν σε μια στρατιωτική εγκατάσταση όπου τους ανακοινώνεται η νέα τους «αποστολή», θα πρέπει να δοκιμάζουν το φαγητό που προορίζεται για τον Χίτλερ, ώστε να διαπιστώνεται αν είναι δηλητηριασμένο. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή τους μετατρέπεται σε μια καθημερινή ρουλέτα θανάτου.
Κάθε μεσημέρι οι γυναίκες κάθονται γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά, τα οποία όμως αντιμετωπίζουν με τρόμο. Κάθε μπουκιά μπορεί να είναι η τελευταία. Αφού φάνε, οι φρουροί τις παρακολουθούν για περίπου μία ώρα, περιμένοντας να δουν αν κάποια θα εμφανίσει συμπτώματα δηλητηρίασης. Αν επιβιώσουν, τότε μόνο το γεύμα θεωρείται ασφαλές για τον δικτάτορα.
Η ταινία ακολουθεί τη Ρόζα καθώς προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε αυτή τη διαρκή απειλή. Σταδιακά δημιουργούνται εύθραυστες σχέσεις ανάμεσα στις γυναίκες, φιλίες, ανταγωνισμοί, μικρές συμμαχίες που γεννιούνται μέσα από τον κοινό φόβο. Παράλληλα, η παρουσία των στρατιωτών και η απόλυτη μυστικότητα της αποστολής τους δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ασφυκτικής έντασης.
Ο Σίλβιο Σολντίνι επιλέγει μια ιδιαίτερα εσωτερική κινηματογραφική ματιά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντί για σκηνές μάχης ή ηρωικά αφηγήματα, η σκηνοθεσία εστιάζει σε έναν κλειστό, σχεδόν θεατρικό χώρο, το τραπέζι όπου οι γυναίκες δοκιμάζουν το φαγητό του Χίτλερ. Εκεί, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε τελετουργία τρόμου.
Ο σκηνοθέτης χτίζει την ένταση μέσα από τη σιωπή, τα βλέμματα και τον χρόνο που κυλά αργά μετά από κάθε γεύμα. Η κάμερα παραμένει συχνά κοντά στα πρόσωπα των γυναικών, καταγράφοντας το ανεπαίσθητο τρέμουλο, την αγωνία πριν από την πρώτη μπουκιά και την ανακούφιση που ποτέ δεν είναι πλήρης. Η αισθητική της ταινίας χαρακτηρίζεται από μια μουντή, σχεδόν ζωγραφική παλέτα χρωμάτων που ενισχύει την αίσθηση εγκλωβισμού και ιστορικής βαρύτητας.
Παράλληλα, ο σκηνοθέτης μεταφέρει το δράμα από το πολιτικό στο προσωπικό. Οι γυναίκες δεν παρουσιάζονται ως σύμβολα αλλά ως άνθρωποι με φόβους, αντιφάσεις και μικρές στιγμές αλληλεγγύης. Η αφήγηση χτίζεται μέσα από λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, μικρές χειρονομίες και σχέσεις που γεννιούνται υπό καθεστώς βίας και εξαναγκασμού. Έτσι, η ταινία μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο δράμα εγκλεισμού, ένας πόλεμος που δεν ακούγεται με εκρήξεις, αλλά με το μεταλλικό ήχο των πιρουνιών πάνω στο πιάτο.
Η ιστορία της Ρόζας δεν είναι μόνο μια αφήγηση για τον πόλεμο, αλλά και για την ηθική αβεβαιότητα της επιβίωσης. Οι δοκιμάστριες δεν είναι ηρωίδες ούτε συνεργάτιδες, είναι γυναίκες παγιδευμένες σε έναν μηχανισμό εξουσίας και θανάτου που δεν επέλεξαν. Μέσα από το βλέμμα τους, η ταινία αποκαλύπτει μια σιωπηλή, σχεδόν άγνωστη πτυχή του Τρίτου Ράιχ, εκείνη των ανθρώπων που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στην Ιστορία, παλεύοντας απλώς να επιβιώσουν άλλη μία μέρα.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
