«Η τέχνη είναι μια επιστροφή στην τρυφερότητα», η εικαστικός Μαρία Παπατζέλου αποκαλύπτεται
Θα επιστρέφω συνεχώς στο Ζεν ιαπωνικό πνεύμα μέσω των χαϊκού αλλά και των χάρτινων washi κιμονό μου, που ταξιδεύουν με τη διεθνή έκθεση «Kimono, Garment, Canvas and Artistic Muse» μέχρι και το 2029 στην Αμερική
Η ανάγκη της να επιστρέψει στο σχέδιο και το χρώμα, την ώθησε στη δημιουργία της νέας ενότητας ζωγραφικών και γλυπτικών έργων της με τίτλο «AnOther Flower», όπου αναδεικνύεται η εφήμερη ομορφιά των αγαπημένων της λουλουδιών. Με αφορμή την ατομική της έκθεση που φιλοξενείται έως τις 2 Μαΐου στην Cube Gallery, η εικαστικός Μαρία Παπατζέλου, η οποία τον τελευταίο χρόνο ζει στην Πάτρα -που έχει βάλει το λιθαράκι της στην έμπνευσή της- μιλά στην «Π» για τη διαδικασία δημιουργίας, τα στοιχεία που επανέρχονται εμμονικά στο έργο της, την ποίηση και τη σκηνογραφία που κατέχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά της, τον ρόλο της τέχνης στη σημερινή εποχή.
-Από ποια εσωτερική ανάγκη σας γεννήθηκαν τα ζωγραφικά και γλυπτικά έργα της έκθεσης «AnOther Flower»; Ποια «αρώματα» θα θέλατε να εισπνεύσει ο θεατής;
Μετά την «ιαπωνική» ενότητα των washi kimono instalations, η οποία με είχε απορροφήσει από το 2016 έως και το 2023, ένιωσα την ανάγκη να επιστρέψω στο σχέδιο και στο χρώμα, να ξαναβρώ τη γραφή μου. Μέσα από πειραματισμούς και μικτές τεχνικές προέκυψε η σειρά «AnOther Flower» που παρουσιάζεται στην Γκαλερί Cube αυτόν τον μήνα. Θα ήθελα οι θεατές να αφεθούν με τρυφερή ματιά στην εφήμερη ομορφιά των λουλουδιών, που συνεχώς με εμπνέει με την ένταση τόσο στα χρώματα όσο και στη φόρμα τους.
-Τι είδους «ταξίδια» και «στάσεις» αποτυπώνονται μέσα από τα λουλούδια σας, τα οποία ξεφεύγουν από τη συμβατική απεικόνιση της φύσης;
Oλα τα έργα μου, όπως και αυτή η νέα σειρά «AnOther Flower», ξεκινάνε με μια εμμονική αίσθηση, με μια διαφορετική εικόνα κάθε φορά, η οποία αναζητά τον καλύτερο τρόπο να εκφραστεί. Κάποιες ιδέες για έργα δεν στέκονται όσο χρόνο χρειάζεται μέσα μου και έτσι δεν αποτυπώνονται ζωγραφικά. Κάποιες άλλες, όμως, επιμένουν εμμονικά και δημιουργούνται έτσι σειρές έργων με μικρές παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα. Σε αυτή την ενότητα, στάθηκα ιδιαίτερα στη δυναμική του χρώματος των λουλουδιών, που τόσο αγαπώ, στις ενδιαφέρουσες φόρμες τους και σε κάποια τοπία όπου μοναχικά άνθη συνομιλούν με βουνοκορφές, μιας και ο θαλάσσιος ορίζοντας της Πάτρας συναντά εξαιρετικά ενδιαφέρουσες οροσειρές, τις οποίες προσπάθησα να αποτυπώσω με τον δικό μου τρόπο γραφής.
-Πώς βιώσατε τη δημιουργία των συγκεκριμένων έργων, από την πρώτη έως την τελευταία πινελιά; Υπήρξαν εντάσεις και κόντρες στη «συνομιλία» σας;
Γόνιμες εσωτερικές εντάσεις και κόντρες πάντα υπάρχουν στη δημιουργία κάθε έργου ξεχωριστά. Πρόκειται για το δημιουργικό χάος που μας τροφοδοτεί καλλιτεχνικά.
-Υπάρχει κάποιο στοιχείο που επιστρέφει, κάπως σαν εμμονή, στα έργα σας;
Κυριαρχούν οι χάρτες, ως στοιχείο πάνω στο οποίο ζωγραφίζω πολλά έργα μου, ο κύκλος με διαφορετικά χρώματα κάθε φορά, καθώς και το τετράγωνο ως δομικό στοιχείο κάποιων συνθέσεών μου, το φτερό ως αποτύπωμα και φυσικά τα λουλούδια στα οποία συνεχώς επιστρέφω.
-Θα σταθώ στους χάρτες. Τι συμβολίζουν, επανερχόμενοι, στα έργα σας; Επιθυμητές -ή ολοκληρωμένες, ίσως- εσωτερικές διαδρομές
Αρχισα να ζωγραφίζω πάνω σε χάρτες κάπου στο 2016, δημιουργώντας εικαστικές συνθέσεις σε συνδυασμό με διάφορα άλλα σύμβολα, όπως το κλειδί, ένα κόκκινο νήμα μπερδεμένο, παρόμοιο με τις κόκκινες οδούς στους χάρτες, αποτυπώματα χεριών, φυτικά μοτίβα, κύκλους κ.λπ. Ηταν μία ιδιαίτερη γόνιμη περίοδος εκείνη, στην οποία ξεκίνησα να μελετώ την ιαπωνική μυθολογία και τέχνη και τότε δημιούργησα και το πρώτο μου χάρτινο κιμονό, ζωγραφίζοντας τα μοτίβα του πάλι πάνω σε χάρτες. Νομίζω ο χάρτης για μένα είναι το σύμβολο κάθε ταξιδιού, κάθε διαδρομής, επιθυμητής και πραγματικής, υπογραμμίζοντας οπτικά το ταξίδι για τη χαρά του ταξιδιού, με μια λαχτάρα να διευρυνθεί ο εσωτερικός εαυτός, να σκορπίσει στον ορίζοντα. Ταυτόχρονα, όμως, ο χάρτης υποδηλώνει και τα κάθε λογής σύνορα και όρια που καλούμαστε να ξεπεράσουμε στην πορεία του κάθε ταξιδιού.
-Στην ασχήμια και τη βία που επικρατούν στην εποχή μας, ποιος ο αντίλογος της ζωγραφικής και πόση δύναμη μπορεί να έχει;
Για εμένα η τέχνη, κάθε είδους τέχνη, εικαστικά, ποίηση, μουσική, χορός, είναι μια επιστροφή στην τρυφερότητα, με μια παιγνιώδη διάθεση πειραματισμού και ενδοσκόπησης. Η τέχνη μάς εξευγενίζει, μας ξυπνά. Επιμένω πως χρειαζόμαστε όλη την τρυφερότητα και τις ευαισθησίες που, κυρίως, η τέχνη έχει τη δύναμη να μας θυμίζει σε μια, ούτως ή άλλως, βάρβαρη εποχή.
-Ως σκηνογράφος, ποιες πτυχές του εαυτού σας έχουν δει να αναδύονται;
Πράγματι, όντας από το 1994 μέλος του ΕΘΒΕ ΜΑΙΩΤΡΟΝ, έχω ασχοληθεί συστηματικά με τη σκηνογραφία τόσο στο θέατρο, κλασικό και μοντέρνο, όσο και στον κινηματογράφο σε δύο πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες μικρού μήκους. Η σκηνογραφία μού δίδαξε τη μεταμόρφωση ευτελών υλικών σε εντυπωσιακά σκηνικά, τον αυτοσχεδιασμό και την ευρηματικότητα σε ιδέες και οικονομικές λύσεις που καλούνται να αναδείξουν το κάθε έργο. Είναι δύσκολη δουλειά η σκηνογραφία, και τέχνη απολύτως εφήμερη, όπως εφήμερη και η ομορφιά των λουλουδιών, αλλά αυτή ακριβώς είναι και η γοητεία της!
-Γράφετε ποίηση. Εχει μάλιστα εκδοθεί το βιβλίο σας «Εσωτερικές συνδέσεις του υγρού ουρανού» με χαϊκού. Τι σας γοητεύει στον κόσμο των λέξεων; Πού θα εντοπίζατε τις διαφορές του από τον αντίστοιχο των χρωμάτων;
Οι λέξεις έχουν χρώμα. Το χρώμα διηγείται ιστορίες. Κάποια πράγματα μπορεί κανείς μόνο να τα ζωγραφίσει, κάποια να τα προσεγγίσει μόνο με λέξεις. Η δυσκολία έγκειται στο να γνωρίζεις πότε και πώς να τα χρησιμοποιήσεις με ειλικρίνεια και καθαρότητα δημιουργώντας κάτι αυθεντικό, είτε με λέξεις είτε με χρώμα.
-Η δουλειά σας έχει φτάσει στην Ιαπωνία, την οποία και επισκεφθήκατε. Πώς «μιλάει» η ιαπωνική τέχνη και κουλτούρα μέσα σας και κατά πόσο σας έχει επηρεάσει;
Η σχέση μου με την Ιαπωνία είναι ένα συνεχές ταξίδι, που με εμπνέει με την αυστηρότητα και την καθαρότητα της φόρμας, τον κενό χώρο που έχει ίση, αν όχι μεγαλύτερη αξία με τον ζωγραφικό χώρο, την πειθαρχία στην καλλιτεχνική πρακτική και άσκηση, την ομορφιά στη φύση. Θα επιστρέφω συνεχώς στο Ζεν ιαπωνικό πνεύμα που τόσο έχω αγαπήσει, μέσω των χαϊκού αλλά και των χάρτινων washi κιμονό μου, που ταξιδεύουν συνεχώς αυτή τη στιγμή με τη διεθνή έκθεση «Kimono, Garment, Canvas and Artistic Muse» που περιοδεύει μέχρι και το 2029 στην Αμερική.
-Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο ρόλος του εικαστικού σήμερα;
Πρόκειται για έναν ρόλο δύσκολο, σε μια εποχή με τόσες προσλαμβάνουσες, τόσες εικόνες, τόσες πληροφορίες. Ισως ο εικαστικός σήμερα να μπορεί να μας δείξει πώς να σταματάμε τον χρόνο, πως να επανεφευρίσκουμε μια νέα, τρυφερή ματιά στα πράγματα γύρω μας.
-Ζείτε στην Πάτρα τον τελευταίο χρόνο, όπου εργάζεστε στη Μέση Εκπαίδευση. Αν αποδίδατε εικαστικά την πόλη, ποια χρώματα θα χρησιμοποιούσατε και γιατί;
Σίγουρα όλες τις αποχρώσεις του μπλε, λόγω της θάλασσας που κυριαρχεί στην πόλη και την οποία λατρεύω. Και πολύχρωμες πινελιές αλά Πόλοκ, γιατί αγαπάμε το Πατρινό Καρναβάλι!
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
