Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιερόθεος: «Δεν μπορεί ο άνθρωπος να χορέψει μόνος του»
Χρειάζεται αναζήτηση, ψάξιμο, πόνος – «Oι σιωπές της ψυχής» συνδέονται με τις «ρωγμές του σώματος»
Με αφορμή το διαχρονικό μήνυμα της Ανάστασης, που υπερβαίνει τα όρια μίας θρησκευτικής εορτής και αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, η συζήτηση γύρω από το νόημά της παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Σε μία εποχή αβεβαιότητας, κρίσεων και εσωτερικών αναζητήσεων, η Ανάσταση προβάλλει ως πρόταση ζωής και ελπίδας απέναντι στον φόβο, τη φθορά και τη μοναξιά.
Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος, μας προσεγγίζει το αναστάσιμο μήνυμα μέσα από ένα βαθιά θεολογικό αλλά και υπαρξιακό πρίσμα. Αναφέρεται στη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, στη σημασία της προσωπικής αναζήτησης και ευθύνης, καθώς και στην ανάγκη του ανθρώπου να βγει από τα αδιέξοδά του και να αναζητήσει ουσιαστική σχέση με το θείο.
Παράλληλα, θίγει ζητήματα της σύγχρονης πραγματικότητας, όπως η απομάκρυνση από την πνευματικότητα και ο φαύλος κύκλος ηδονής και οδύνης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη δύναμη της Ανάστασης ως εμπειρία ζωής, που υπερβαίνει τον θάνατο, αλλά και στον ρόλο της Εκκλησίας ως χώρου συνάντησης, ελπίδας και εσωτερικής μεταμόρφωσης. Ενα μήνυμα που, τελικά, απευθύνεται σε όλους -και ιδιαίτερα στους νέους- ως κάλεσμα για αναζήτηση, ελευθερία και ουσιαστική ζωή.
-Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η Ανάσταση του Χριστού στον σύγχρονο κόσμο;
Για μένα και για τους ανθρώπους της Εκκλησίας, η Ανάσταση του Χριστού είναι νίκη πάνω στον πόνο, τη φθορά, την οδύνη, τις αρρώστιες, τον θάνατο που μας βασανίζουν, από την πρώτη στιγμή που συλληφθήκαμε στη μήτρα της μητέρας μας, αφού από τότε υπάρχουν τα γονίδια της γηράνσεως, δηλαδή τα γονίδια του θανάτου.
-Πώς μπορεί το μήνυμα της Ανάστασης να αγγίξει τον άνθρωπο της εποχής μας, που βιώνει αβεβαιότητα και κρίσεις;
Για κάθε συνάντηση χρειάζονται δύο παράγοντες, δύο «παρτενέρ», ὁ Θεός και ο άνθρωπος. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να χορέψει μόνος του! Ο Θεός θέλει να αγγίξει τον τραυματισμένο άνθρωπο, αλλά πρέπει να θέλει και ο άνθρωπος, να έχει φιλότιμο και να θέλει να ελευθερωθεί, από την αβεβαιότητα. Δυστυχώς, ο άνθρωπος δεν θέλει να τον αγγίξει ο Θεός και δεν ξέρει τι είναι αυτή η αίσθηση.
-Θεωρείτε ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν απομακρυνθεί από το βαθύτερο πνευματικό νόημα της Ανάστασης;
Υπάρχει μία μετατόπιση από τον Θεάνθρωπο στον ανθρωποθεό. Αυτοθεοποείται ο ίδιος ο άνθρωπος, λατρεύοντας τον εαυτό του, γενόμενος «αυτοείδωλον» και δεν αναζητά διέξοδο. Οι περισσότεροι μένουν μόνον στον Σταυρό, όπως το βλέπουμε στον Φραγκίσκο της Ασίζης στον «Φτωχούλη του Θεού» του Νίκου Καζαντζάκη και δεν προχωρούν στην Ανάσταση.
-Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η σχέση της Ανάστασης με την ελπίδα και την προσωπική ευθύνη του ανθρώπου;
Το πραγματικό νόημα της Ανάστασης είναι ότι η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο, ο θάνατος δεν είναι είσοδος στο απόλυτο μηδέν, αλλά είναι μία συνάντηση με τον Αναστάντα Χριστό και τους φίλους Του, που είναι οι Αγιοι. Η Ανάσταση του Χριστού είναι τόσο μεγάλη που δεν αντέχεται από τον λογοκρατούμενο άνθρωπο. Δεν είναι μία ελπίδα, αλλά μία ζωή που υπερβαίνει τον θάνατο.
-Πώς μπορεί η Ανάσταση να λειτουργήσει ως απάντηση στον φόβο, τη μοναξιά και την απελπισία που πολλοί βιώνουν σήμερα;
Υπάρχει ο Αναστάς Χριστός που τον συναντούμε στη θεία Λειτουργία, στο άνοιγμα της ψυχής μας, για να κατεβεί μέσα στον ατομικό μας Αδη και να τον γεμίσει με το φως της θεότητός Του. Αυτό γίνεται με τα Μυστήρια της Εκκλησίας και με την «ευχή» του Ιησού, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Αυτό λέει παράδοσή μας. Εμείς προτιμάμε να μένουμε κλεισμένοι στην ατομική μας φυλακή όπως τα πουλιά στα κλουβιά.
-Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους νέους ανθρώπους σχετικά με την Ανάσταση και την πίστη;
Υπάρχει μία σχέση και αλληλουχία μεταξύ ηδονής και οδύνης. Κάθε ηδονή προκαλεί οδύνη και η νέα ηδονή για να ξεπεράσει κανείς την οδύνη φέρνει ισχυρότερη οδύνη, οπότε υπάρχει ένας φαύλος κύκλος. Πρέπει να ξεπεράσουμε αυτήν τη συνάρτηση μεταξύ ηδονής και οδύνης. Εδώ χρειάζεται τόλμη ελευθερίας.
-Πιστεύετε ότι η Ανάσταση έχει και κοινωνική διάσταση, πέρα από την ατομική πνευματική εμπειρία;
Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, δεν είναι μόνο σώμα, ούτε μόνο ψυχή. «Ο μηχανιστικός άνθρωπος», «ο μονοδιάστατος άνθρωπος» είναι φυλακισμένος μέσα σε ένα κλειστό κύκλωμα. Οπως έχει γραφεί εύστοχα «οι σιωπές της ψυχής» συνδέονται με τις «ρωγμές του σώματος». Οταν «δεν μιλά το στόμα», τότε «θα μιλήσει το σώμα» με τις αρρώστιες. Επειτα ο ανθρώπινος πόνος ή η εσωτερική ανάσταση, επηρεάζει το περιβάλλον του ανθρώπου.
-Με ποιον τρόπο μπορεί η Εκκλησία να μεταδώσει το αναστάσιμο μήνυμα πιο ουσιαστικά στη σύγχρονη εποχή;
Με τη λατρεία της, τη θεολογία της, τη θεία Ευχαριστία, την προσευχή, με τη δική της ψυχοθεραπεία. Αλλά αυτό για να γίνέι χρειάζεται ένα ψυχικό άγγιγμα του Θεού, διά των αγίων του, σ’ αυτούς που ζητούν συνάντηση. Οταν συναντήσουμε έναν άγιο θα αισθανθούμε την «ευωδία της αθανασίας», της «αναστάσιμης ζωής».
-Αν έπρεπε να συνοψίσετε το νόημα της Ανάστασης σήμερα σε μία φράση, ποια θα ήταν αυτή;
Θυμάμαι τον λόγο του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που όταν συναντούσε κάποιον του έλεγε: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου». Γι’ αυτόν ο κάθε άλλος ήταν η «χαρά του». Αντίθετα ο υπαρξιστής Σαρτρ έλεγε: «οι άλλοι είναι η κόλασή μου». Απλώς είναι διαφορετικός τρόπος ζωής. Χρειάζεται ψάξιμο, αναζήτηση, πόνος. Τίποτα δεν είναι εύκολο, για όλα χρειάζεται κόπος. Χριστός Ανέστη, χαρά μου.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Viber: +306909196125
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
