Βλάσης Μάρας στην «Π»: «Σοκ το 2004, με έψαχναν δυο μέρες» ΒΙΝΤΕΟ

Πώς ξεπερνιέται μια αδικία στη ζωή; Ο Βλάσης Μάρας, ο οποίος βίωσε από πρώτο χέρι ένα τεράστιο σοκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, έχει την απάντηση: Με το πείσμα, με τη σκληρή δουλειά, με την αφοσίωση στον στόχο. Μηνύματα που αφορούν τη ζωή γενικότερα.

Αυτά και άλλα πολλά σε μια εκ βαθέων συνέντευξη του Ελληνα Ολυμπιονίκη στην «Π».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΑΜΑΛΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κ.Λ.: Καταρχάς, είναι αλήθεια ότι ξεκίνησες από κολυμβητής; Αλλά και ότι όταν γύρναγες σπίτι σου είχες πάντα σχισμένα ρούχα;

Εκεί που μεγάλωσα, στο Αιγάλεω, είχε κολυμβητήριο, οπότε το να γίνω κολυμβητής ήταν μία από τις πρώτες επιλογές των γονιών μου για να ξεκινήσω τον αθλητισμό. Στην πορεία με κέρδισε η ενόργανη γυμναστική, καθώς στο Αιγάλεω υπήρχε και τέτοιο γυμναστήριο. Σε ό,τι αφορά τα σχισμένα ρούχα, αυτή είναι μία άλλη ιστορία. Εγώ γενικά σαν παιδί όταν έβγαινα έξω δεν γύρναγα ποτέ σπίτι καθαρός. Ρόδες, κατακόρυφους, είχα καθαρίσει όλο το πεζοδρόμιο! Οπότε, ναι, είχα πολλή ενέργεια, την οποία έπρεπε κάποια στιγμή να τη διοχετεύσω κάπου και η ενόργανη γυμναστική αποδείχθηκε το ιδανικό μέρος.

Κ.Λ.: Δεν σου φώναζαν οι γονείς σου, φανταζόμαστε…

Ημουν πολύ ενεργητικό παιδί….

Α.Δ.: Η ιστορία λέει ότι ξεκίνησες σχετικά μεγάλος τον πρώτο σου αγώνα. Ενώ η συνηθισμένη διαδρομή ενός αθλητή είναι να ξεκινήσει γυμναστική μικρός.

Οχι, εγώ ξεκίνησα κανονικά. Μπήκα σχετικά νωρίς στο γυμναστήριο. Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, αλλά αυτό που θυμάμαι με σιγουριά είναι ότι από τη στιγμή που ξεκίνησα σε ένα τμήμα της ενόργανης γυμναστικής, κάτι είδαν σε μένα. Οπότε με πήραν και με έβαλαν κατευθείαν στο αγωνιστικό τμήμα.

Α.Δ.: Το οποίο σου άρεσε από την πρώτη στιγμή;

Εννοείται πως όχι! Φυσικά όχι!

Α.Δ.: Ο λόγος;

Ξαφνικά χάνεις την ελευθερία σου. Εκεί που είσαι όλη μέρα έξω στη γειτονιά και παίζεις, ξαφνικά καλείσαι να περάσεις πολλές ώρες μέσα σε ένα γυμναστήριο. Αυτό σαν παιδί δεν σου αρέσει. Πέρασε αρκετός καιρός για να πω ότι ενόργανη γυμναστική μού αρέσει. Κι αυτή η ηλικία που συνειδητά επέλεξα να την ακολουθήσω και να αποφασίσω ότι, πλέον, κάνω μόνο αυτό, ήταν 13-14 ετών.

Α.Δ.: Ας πούμε ότι ήσουν λίγο πιο ώριμος τότε. Αλλά πόσα χρόνια έχουν μεσολαβήσει μέχρι τα 14 που αποφάσισες ότι αυτό είναι εκείνο που θέλεις να κάνεις;

Αν θεωρητικά πούμε ότι ξεκίνησα από την ηλικία των 5 ετών, όλα αυτά τα χρόνια έκανα κάτι το οποίο δεν γνώριζα για ποιο λόγο το κάνω. Απλά ήξερα ότι το κάνω καλά. Σε ηλικία 13-14 ετών με διάλεξαν να ανέβω στο κλιμάκιο της Εθνικής ομάδας. Και είπα τότε: «Βλάση, τα πράγματα τώρα σοβαρεύουν, οπότε πρέπει να το κάνεις σωστά αυτό!».

Α.Δ.: Κι από εκεί και μετά, έρχονται πολύ γρήγορα τα πρώτα σου μετάλλια;

Ναι, αν δεν κάνω λάθος, καθώς έχουν περάσει πολλά χρόνια κι έχω πάρει μέρος σε πάρα πολλούς αγώνες. Βέβαια θυμάμαι πάντα την πρώτη μου επιτυχία. Ηταν το Βαλκανικό πρωτάθλημα που είχε γίνει στη Θεσσαλονίκη το 1997. Ημουν 16 ετών τότε. Για ένα παιδί το οποίο δεν έχει βγει ξανά σε αγώνα στο εξωτερικό ή που δεν έχει ξαναπάρει μέρος σε διεθνή αγώνα, το να κερδίζει δύο χρυσά μετάλλια ήταν κάτι το οποίο έδειξε ότι κάτι γίνεται εδώ πέρα. Οπότε άρχισε να φαίνεται τι θα γίνει στη συνέχεια.

Α.Δ.: Θύμισέ μας λίγο την πορεία των μεταλλίων μέχρι τους Ολυμπιακούς της Αθήνας.

Ξεκίνησα με το Βαλκανικό πρωτάθλημα, στο οποίο κέρδισα δύο χρυσά μετάλλια, στο δίσκο και στο μονόζυγο. Σε ηλικία 17 ετών κατεβαίνουμε στον αγώνα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Εφήβων κι εκεί κερδίζω το τρίτο μετάλλιο, την 3η θέση, στο σύνθετο ατομικό. Αυτό είναι κάτι τεράστιο για τη γυμναστική, για την Ελλάδα και για μένα. Οπότε, από εκεί και πέρα λες: «Το κάνω με όση δύναμη έχω και δεν έχω!». Δυο χρόνια μετά έρχεται το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανδρών. Ηταν ένας αγώνας που ήμουν πολύ κοντά στο να κερδίσω μετάλλιο στο μονόζυγο. Βέβαια, σε εκείνον τον αγώνα είχα πτώση. Αλλά όλοι ψάχνανε να δούνε ποιος είναι αυτός ο πιτσιρικάς που είναι τόσο καλός και ο οποίος είναι τόσο κοντά στο να κάνει κάτι σημαντικό. Την επόμενη χρονιά κέρδισα το πρώτο μου χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανδρών. Κι από εκεί πέρα, βέβαια, ξεκαθάρισαν όλα. Εγινε τεράστιο «μπαμ». Πήρε μεγάλη δημοσιότητα αυτό το μετάλλιο. Αλλαξαν τα πάντα για μένα. Και στον τρόπο που, πλέον, έβλεπα τη γυμναστική και στον τρόπο που προπονιόμουν.

Α.Δ.: Ωρίμασες ξαφνικά;

Αναγκαστικά. Επρεπε να διαχειριστώ πολλά πράγματα. Τη φήμη, το ότι κέρδισα ένα μετάλλιο. Να δείξω ότι δεν ήμουν ένα πυροτέχνημα. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο, να κρατήσεις την κορυφή. Οχι το να κερδίσεις ένα μετάλλιο. Ακολούθησαν απανωτές επιτυχίες. Αυτό ήταν το 2001, στη Γάνδη. Το 2002 έρχεται το μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Πάτρας. Αξέχαστος αγώνας. Θυμάμαι όταν είμαστε στο τελικό και τελειώνω το πρόγραμμα και προσγειώνομαι. Ακίνητος, χωρίς να έχω κάνει λάθος. Νόμιζα ότι το Στάδιο θα πέσει πραγματικά από τις φωνές του κόσμου. Κάτι το οποίο δεν ξεχνιέται με τίποτα. Και μετά ήρθε το Παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2022. Εκείνα τα χρόνια αυτές οι διοργανώσεις γίνονταν κάθε χρόνο. Τότε κέρδισα συνεχόμενα το δεύτερο χρυσό μετάλλιο. Και γίνεται ένας πανικός! Το 2004 ήρθε Ευρωπαϊκό χρυσό μετάλλιο στη Λιουμπλιάνα.

Κ.Λ.: Να κάνουμε μια στάση εδώ. 2004. Ολυμπιακοί Αγώνες Αθήνας. Κομβική στιγμή…

Το να αγωνίζεσαι στην Ελλάδα έχει και άγχος, αλλά είναι και καλό. Νιώθεις οικεία. Νιώθεις μία πίεση, μία ώθηση, η οποία έρχεται από την αγάπη του κόσμου, ο οποίος θέλει να σε δει να παίρνεις ένα μετάλλιο. Κάποιους άλλους μπορεί να τους πιέζει αυτό, εμένα δεν με πίεζε. Εκείνη τη χρονιά είχα κάνει πολύ καλή προετοιμασία. Θυμάμαι είχα φτάσει στο σημείο που δεν χρειαζόταν καν να κάνω ζέσταμα. Ανέβαινα απλά στο όργανο κι εκτελούσα το πρόγραμμα, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Κι αυτό εμένα ήταν κάτι το οποίο με είχε βοηθήσει πάρα πολύ. Οπότε ήρθε τελικά ο αγώνας κι εκτέλεσα ένα άψογο πρόγραμμα, χωρίς κανένα λάθος, στο οποίο πήρα μία συγκεκριμένη βαθμολογία.

Α.Δ.: Πώς είναι να φεύγεις από το γήπεδο πιστεύοντας ότι έχεις περάσει στον τελικό και τελικά να βγαίνεις εκτός;

Θα σας πω τι έκανα εκείνη την ημέρα. Εχω φύγει από το γυμναστήριο με μία βαθμολογία που ήταν ίδια με αυτήν που είχα πάρει στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα που είχα κερδίσει. Φεύγω, λοιπόν, ξέροντας ότι είμαι σίγουρα στον τελικό. Πηγαίνω σπίτι, είχα φύγει από το Ολυμπιακό Χωριό για να κάτσω να δω λίγο τους δικούς μου και θυμάμαι ότι ήμουν στην τηλεόραση. Πιο πριν είχα δει ότι με έχουν περάσει κάποιοι συναθλητές μου, αλλά ήμουν σίγουρος ότι δεν υπάρχει περίπτωση να με περάσουν 7 αθλητές. Ημουν σίγουρος όχι 100%, 1100%! Οπότε κάθομαι στην τηλεόραση και βλέπω έναν αθλητή, ο οποίος είναι από τους τελευταίους. Κάνει μία έξοδο στην οποία κόντευε να πέσει με τα μούτρα -όχι καν να κάνει ένα βηματάκι το οποίο είναι τεράστιο λάθος και μειώνει τη βαθμολογία. Φανταστείτε ότι με ένα βηματάκι τότε, ήσουν εκτός τελικού. Αυτός έκανε 3 ή 4. Και λέω «σίγουρα δεν με έχει περάσει». Και ξαφνικά βλέπω τη βαθμολογία ότι με πέρασε. Ηταν σοκ! Μαζεύω τα πράγματά μου και φεύγω διακοπές. Αυτό ήταν. Δεν είπα σε κανέναν τίποτα. Με έψαχναν δύο ημέρες.

Κ.Λ.: Βλέπουμε ότι ακόμη και τώρα συγκινείσαι και βουρκώνεις με αυτήν την ιστορία. Γιατί έγινε αυτή η αδικία;

Δεν θέλω να βγάλω κακία. Απλά θα πω ότι το κακό ήταν ότι εγώ αγωνίστηκα στις πρώτες σειρές. Θεωρητικά πάντα οι βαθμολογίες στην αρχή είναι λίγο πιο σφιχτές. Αυτό. Ας κρατήσουμε αυτό…

Κ.Λ..: Εδωσες απαντήσεις βέβαια μετά…

Κάποια πράγματα στη ζωή μας μπορεί να μην έρθουν έτσι όπως τα περιμένουμε. Μπορεί αν είχα κερδίσει ένα Ολυμπιακό μετάλλιο, να είχα σταματήσει. Δεν ξέρω τι θα γινόταν. Αυτό που έδειξα κι αυτό που φάνηκε, είναι ότι η καριέρα μου δεν τελείωσε εκεί. Γιατί εγώ πάντα έλεγα ότι δεν θα σταματήσω σε ένα μετάλλιο. Θέλω να έχω μία ροή. Και μετά ήρθαν πολύ περισσότερα.

Α.Δ.: Πώς πήγαμε στο «μετά»; Παίρνεις τη βαλίτσα, φεύγεις. Πρέπει να διαχειριστείς μόνος σου κάτι τραυματικό. Πώς επανέρχεσαι στο προπονητήριο;

Σίγουρα θέλει κάποιο χρόνο. Κάποιες διακοπές. Γιατί γενικά εμείς σαν αθλητές δεν κάνουμε πάρα πολύ καιρό διακοπές. Εκανα αρκετές μέρες διακοπές για να το διαχειριστώ, να το σκεφτώ και απλά είπα ότι «βάζω στόχο για το επόμενο». Δεν χρειάστηκε να με μεταπείσει κάποιος. Ηθελα πάντα να συνεχίσω και μπήκα μέσα στο γυμναστήριο με περισσότερο πείσμα.

Α.Δ..: Κι εκεί, μάλλον, έρχεται ο άνθρωπος-κλειδί, ο προπονητής σου, Δημήτρης Ράφτης…

Ο προπονητής χρειάζεται να σε στηρίξει. Είμαστε τρεις δεκαετίες μαζί. Είναι και στον αθλητή, όμως, το πώς θα αντιδράσει. Μπορεί κάποιους να τους πάρει από κάτω. Δεν νομίζω, όμως, ότι ο αθλητισμός διδάσκει αυτό. Στον αθλητισμό, μάλλον, οι αποτυχίες είναι περισσότερες από τις επιτυχίες. Οπότε μαθαίνεις να προσπαθείς συνέχεια. Την αίσθηση, πάντως, που σου δίνει η εμπειρία ενός μεταλλίου δεν μπορείς να την πάρεις από πουθενά. Οταν είσαι πιτσιρικάς δεν το καταλαβαίνεις, Αργότερα συνειδητοποιείς ότι αυτό το πράγμα είναι κάτι τεράστιο. Εχεις μία προσπάθεια για 50΄΄. Χωρίς δικαίωμα λάθους.

Κ.Λ.: Ενιωσες τη δημοσιότητα εκείνα τα χρόνια, δηλαδή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο πολίτη;

Το τηλέφωνό μου, το άλλαζα κάθε δύο μήνες γιατί δεν σταματούσε να χτυπάει. Επίσης, δεν μπορούσα να περπατήσω πέντε μέτρα στον δρόμο. Με σταματούσαν να με χαιρετήσουν, να με συγχαρούν. Δυσκολεύομαι να κάνω μια απόσταση με τα πόδια. Αυτό συμβαίνει, σε ένα βαθμό, μέχρι και σήμερα. Θυμάμαι ήταν ένας παππούλης, ο οποίος ήρθε να με συγχαρεί και μου έπιασε τα χέρια και πήγε να μου τα φιλήσει. Του τα τράβηξα αμέσως…

Κ.Λ.: Είσαι πρέσβης της ελληνικής πολιτιστικής διπλωματίας.

Γενικά προσπαθώ να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ τα αθλητικά ιδεώδη και να φέρω παιδιά κοντά στον αθλητισμό.

Κ.Λ.: Είσαι αισιόδοξος για το μέλλον του αθλητισμού;

Οχι ιδιαίτερα. Γιατί έχουν αλλάξει τα δεδόμενα πλέον και οι ρυθμοί ζωής. Εχουμε άλλα προβλήματα να λύσουμε, παρά να κάνουμε αθλητισμό. Τα παιδιά δεν ξέρω αν μπορούν πια να αφιερώσουν όσες ώρες χρειάζεται για να κάνουν πρωταθλητισμό. Φταίει η τεχνολογία, λίγο τα social media, αλλά νομίζω ότι αυτό πρέπει να το θέλει κι ένας γονέας. Ερχονται στο γυμναστήριο και μου λένε ότι «δεν θέλω το παιδί μου να κάνει τόσες ώρες προπόνηση». Εντάξει, δεκτό, αλλά… Πάντως, θεωρώ ότι τα παιδιά θέλουν να κάνουν αθλητισμό. Κάνουν και μια και δύο και τρεις δραστηριότητες. Απλά δεν θέλουν να το κάνουν τόσο εξειδικευμένα.

Κ.Λ.: Το ότι είσαι μπαμπάς είναι το πιο καλό χρυσό μετάλλιο;

Νομίζω ότι μπορεί να είναι κάτι περισσότερο. Πιο δυνατό. Εχω κάνει μια κορούλα. Αυτή τη στιγμή είναι 4 ετών. Είναι στο γυμναστήριο από 6 μηνών. Δείχνει ότι έχει πάρει τα γονίδια του μπαμπά. Και της μαμάς. Αλλά περισσότερο του μπαμπά, Γιατί θα κάνει ενόργανη. Βέβαια το πόσο θα προχωρήσει είναι στο δικό της χέρι…

«Πήρες κλήση για κόκκινο; Πλήρωσέ τη!»

Ο Βλάσης Μάρας μίλησε στην «Π» για όλους και για όλα. Ακόμη και για το πόσο αυστηρός θα ήταν αν αναλάμβανε πρωθυπουργός της Ελλάδας για μια ημέρα.

Για την καταγωγή του από Κορινθία και Λακωνία: «Νομίζω ότι οι αρχές μου ταιριάζουν πιο πολύ στη Σπάρτη. Είμαι απόλυτος. Οταν ανέβηκα στο μονόζυγο την ημέρα του τελικού το 2001, είχα να ανταγωνιστώ τους 7 καλύτερους αθλητές στον κόσμο. Τον Αλεξέι Νέμοφ, με 14 Ολυμπιακά μετάλλια. Μόλις πιάνω το μονόζυγο λέω: ΄΄Ή όλα ή τίποτα΄΄. Ή ταν ή επί τας. Δεν υπήρχε πισωγύρισμα. Αυτό με συντροφεύει σε όλη μου τη ζωή. Προσπαθώ να κάνω τα πράγματα σωστά. Ο,τι δε λύνεται, κόβεται. Δεν θέλω να είμαι μέτριος. Κι άλλο ένα παράδειγμα: Οταν όλοι ακολουθούσαν ένα μοτίβο ασκήσεων, ένα ασκησιολόγιο το οποίο επιλέγει το 98% όλων των αθλητών, εγώ έκανα το ακριβώς αντίθετο. Δεν ήθελα να κάνω ό,τι κάνουν οι άλλοι. Θέλω να είμαι μοναδικός».

Για την ενασχόληση με τους νεαρούς αθλητές: «Αυτό που λέω στα νέα παιδιά, αυτό που θέλω από αυτά, είναι να επιθυμούν να είναι στο γυμναστήριο. Αν δεν το θέλουν, δεν γίνεται τίποτα. Με το ζόρι δεν κάνεις αθλητισμό. Οπότε αυτό που προσπαθούμε, είναι να τους κάνουμε να αγαπήσουν τη γυμναστική και να θέλουν να ακολουθήσουν το ασκησιολόγιο χωρίς πίεση. Εμείς γνωρίζουμε τον δρόμο, απλά πρέπει να το θέλει και ο ίδιος ο αθλητής. Και στο αγωνιστικό και στο κομμάτι του μαζικού, εγώ θέλω τα παιδιά να αγαπάνε τον αθλητισμό. Και συμβαίνει. Εχουμε μία παιδαγωγική προσέγγιση, γιατί στο προπονητικό κομμάτι εμπλέκονται πολλές ειδικότητες μαζί. Αν δεν είσαι παιδαγωγός, δεν μπορείς να κάνεις το παιδί να σε προσέξει».

Για τις διαφορές προπονητή και αθλητή: «Οταν ξεκίνησα την προπονητική, θεωρούσα ότι τα ήξερα όλα. Είναι τελείως διαφορετικό αυτό που έκανα, με αυτό που υπάρχει στην πράξη. Οπότε πρέπει να αγαπάς τα παιδιά, να θέλεις να τους μεταδώσεις πράγματα, να έχεις τεράστια υπομονή και μετά να είσαι προπονητής».

Για το ενδεχόμενο να εμπλακεί στην Ομοσπονδία Γυμναστικής: «Προτιμώ την προπονητική. Είναι πιο συναρπαστικό. Δεν μπορώ να μείνω σε ένα γραφείο. Τρελαίνομαι. Δεν ξέρω τι θα γίνει μελλοντικά. Αυτήν τη στιγμή πρέπει να γίνει ένα τεράστιο restart σε όλα τα κομμάτια της γυμναστικής. Οι σύλλογοι βοηθούν την Ομοσπονδία με το να αναδείξουν αθλητές για την Εθνική ομάδα. Πρέπει να ξεκινήσουμε πάλι από τις βάσεις μας. Αν έχουμε μια πολύ γερή βάση, τότε σε κάποια χρονιά θα μπορέσουμε να φτάσουμε πολύ μακριά. Εγώ τουλάχιστον έτσι έχω αρχίσει και δουλεύω. Στο κομμάτι της οργάνωσης είμαι πάρα πολύ τυπικός γι΄ αυτό και λειτουργούν όλα ρολόι. Ο κάθε άνθρωπος κάνει τη δική του δουλειά. Δεν έχω βάλει κάποιον να τα κάνει όλα. Ολα θα τα κάνω μόνο εγώ. Εγώ είμαι ο μπαλαντέρ. Οταν κάποιος αναλαμβάνει έναν μόνον τομέα, τότε νομίζω ότι και το σύνολο θα βγει καλύτερο. Προς το παρόν, πάντως, δεν θέλω να είμαι στην Ομοσπονδία».

Για το τι θα άλλαζε στην Ελλάδα εάν γινόταν πρωθυπουργός: «Νομίζω ότι δεν θα με άφηναν ούτε μια μέρα! Γιατί όπως είπα όλα ή λύνονται ή κόβονται. Οπότε θα είχα προβλήματα. Με ενοχλεί πολύ αν θα δώσω μια υπόσχεση σε κάποιον και δεν την τηρήσω. Δεν θα κοιμηθώ το βράδυ».

Για τη μεγαλύτερη παθογένεια του Ελληνα: «Οτι όλοι νομίζουν ότι τα πάντα μπορούν να λυθούν με άλλους τρόπους. Πήρες μια κλήση επειδή πέρασες με κόκκινο φανάρι. Ολοι θεωρούν ότι μπορούν να τη σβήσουν. Εκανες λάθος ρε φίλε! Πλήρωσε το! Τι να κάνουμε; Αυτό είναι! Αν κάποιοι νόμοι είναι σωστοί ή όχι αυτό, δεν θα το κρίνω εγώ. Αλλά προς το παρόν, όσο είναι έτσι τα πράγματα, έτσι πρέπει να λειτουργήσουμε κι εμείς.

Για το μεγαλύτερο προσόν των Ελλήνων: «Δουλεύουμε. Και ό,τι κάνουμε, μπορούμε να το κάνουμε πάρα πολύ καλά. Κι όταν θέλουμε, μπορούμε να συνεργαστούμε. Δείτε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Δεν το έχω ξαναδεί. Εχω πάει σε πολλές διοργανώσεις. Είδα ότι ο ένας βοηθούσε τον άλλον. Δυστυχώς αυτό το πράγμα δεν γίνεται κάθε μέρα. Αν μπορούσαμε να το κάνουμε κάθε μέρα, θα είχαμε φτάσει πάρα πολύ ψηλά».

Για τους Ελληνες αθλητές: «Αν έρχονταν κάποιοι από το εξωτερικό να δουλέψουν στις δικές μας συνθήκες, θα αναφωνούσαν: ”Αυτοί εδώ πέρα είναι ήρωες”. Να κάνεις προπόνηση με 10 βαθμούς κρύο σε κλειστό χώρο, δεν υπάρχει. Κι, όμως, εμείς πηγαίναμε στους αγώνες και κερδίζαμε. Στεναχωριέσαι που ακούς σήμερα ανθρώπους που θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό και δεν έχουν τα βασικά. Δεν έχουν ένα γήπεδο…».

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News