Μονοδένδρι: Το καμάρι της Ηπείρου
Ιδανική εποχή για να το επισκεφτείς, κατά πολλούς είναι την Ανοιξη
Η σημερινή μας επιλογή αφορά ένα χωριό στο κεντρικό Ζαγόρι, το οποίο διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα Ζαγοροχώρια.
Ο λόγος για το Μονοδένδρι το οποίο είναι πλέον must σταθμός για πολλούς λόγους.
Αρχικά η συγκλονιστική του τοποθεσία, έτσι όπως μοιάζει να «κρέμεται» από τις πλαγιές της Πίνδου και να αιωρείται πάνω από το θεαματικό φαράγγι του Βίκου. Και η αλήθεια είναι πως αν υπάρχει ένα Ζαγοροχώρι από το όποιο η θέα προς τη χαράδρα είναι πραγματικά αποστομωτική, αυτό είναι σίγουρα το Μονοδένδρι με την πανέμορφη, αλλά ερειπωμένη πια, Μονή της Αγίας Παρασκευής. Θα καθίσετε σε ένα από τα τραπεζάκια της κεντρικής πλακόστρωτης πλατείας και θα απολαύσετε τις καλύτερες ντόπιες γεύσεις, καλό καφέ και πεντανόστιμα σπιτικά γλυκά κάτω από τον πλάτανο που σκορπά γλυκιά σκιά.
Στη συνέχεια θα κάνετε μία βόλτα στα στενάκια του χωριού για να δείτε τα ιστορικά κτίρια, ανάμεσά τους το ανακαινισμένο αρχοντικό Πανταζή που λειτουργεί σαν εκθεσιακός χώρος και, βέβαια, τη Ριζάρειο Σχολή ένα σημαντικό κληροδότημα δύο εύπορων εμπόρων με καταγωγή από το Μονοδένδρι.
Στόχος της Σχολής είναι η διατήρηση των παραδοσιακών τεχνών, που σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν. Παράλληλα, όμως, στοχεύει να δώσει στα κορίτσια της ευρύτερης περιοχής επαγγελματική κατάρτιση, ένα μεγάλο όραμα της οικογένειας Ριζάρη.
Τίποτα, ωστόσο, δεν μπορεί να συγκριθεί με την αξέχαστη εμπειρία της πεζοπορίας στο φαράγγι του Βίκου, αλλά και με τη θέα που θα αντικρίσετε αν σταθείτε στη θέση Οξυά για να παρατηρήσετε αυτή τη βαθιά, άγρια χαράδρα πανοραμικά.
Το Μονοδένδρι δεν είναι σίγουρα το μεγαλύτερο Ζαγοροχώρι, ούτε, φυσικά, το πιο δημοφιλές. Είναι, όμως, ένα σταθερό σημείο συνάντησης για τους τακτικούς επισκέπτες της περιοχής. Στην άκρη του φαραγγιού του Βίκου, λες και αιωρείται πάνω από τα σύννεφα, το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής αποτελεί ένα από τα πιο γραφικά και όμορφα αξιοθέατα σε όλα τα Ζαγοροχώρια. Η μονή, που είναι πλέον εγκαταλελειμμένη, ιδρύθηκε την πρώτη δεκαετία του 15ου αιώνα, και πιο συγκεκριμένα μεταξύ του 1413 και του 1414, από τον τοπικό ηγέτη και Δεσπότη της Ηπείρου Κάρολο Α’ Τόκκου με την πολύτιμη βοήθεια των κατοίκων του κοντινού χωριού Βίτσα και προσωπικά έξοδα του ντόπιου εύπορου άρχοντα Μιχαήλ Θεριανού.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
