Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας καλεί σε συλλογικό αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την ανισότητα
Με αφορμή την 8η Μαρτίου, η εργατική οργάνωση τονίζει την ανάγκη για ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στα σωματεία και τους κοινωνικούς αγώνες.
Σε ανακοίνωσή της η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πάτρας αναφέρει για την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας:
ΤIMAME THN 8η ΜΑΡΤΗ
Δυναμώνουμε τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την ανισότητα και τους πολέμους
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί ημέρα μνήμης και αγώνα. Μας θυμίζει τις μεγάλες θυσίες και τις κατακτήσεις των εργατριών σε όλο τον κόσμο, που με απεργίες και αγώνες διεκδίκησαν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, δικαιώματα και ισότητα. Τίποτα από όσα απολαμβάνουν σήμερα οι εργαζόμενες γυναίκες δεν χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν μέσα από συλλογική δράση και αγώνα. Σε αυτόν τον δρόμο καλείται να βαδίσει κάθε γυναίκα της εργατικής τάξης του σήμερα. Σε αυτόν τον δρόμο μπορεί κάθε γυναίκα να αποκτά δύναμη και αντοχή, μετατρέποντας τον ατομικό φόβο σε θάρρος και αγωνιστική ανάταση.
Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας καλεί τις γυναίκες της εργατικής τάξης να τιμήσουν την 8η Μάρτη ενισχύοντας τη συμμετοχή τους στα σωματεία και στους αγώνες. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο και σε κάθε γειτονιά πρέπει να δυναμώσει η συλλογική διεκδίκηση απέναντι στις πολιτικές που εντείνουν την εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα.
Στη σημερινή εποχή, οι εργαζόμενες γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες με τεράστιες δυσκολίες και εμπόδια που βάζει το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης που υπηρετεί τα κέρδη. Η εντατικοποίηση της εργασίας, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και η μισθολογική ανισότητα συνεχίζουν να αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα. Έχουν γενικευθεί οι εργασιακές σχέσεις – λάστιχο, η «ευελιξία», τα εξαντλητικά ωράρια μέχρι και 13 ώρες την ημέρα. Ταυτόχρονα, η ακρίβεια και η έλλειψη επαρκών κοινωνικών δομών στήριξης επιβαρύνουν ιδιαίτερα τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών.
Η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο και «κόστος» για την εργοδοσία, ενώ ταυτόχρονα περιορίζονται οι δομές που θα μπορούσαν να στηρίξουν ουσιαστικά την εργαζόμενη μητέρα.
Οι κατευθύνσεις που προωθούνται ακόμα περισσότερο τα τελευταία χρόνια στο όνομα της «ευελιξίας» και της «συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής» έχουν οδηγήσει στην επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας και των εξαντλητικών ωραρίων. Παράλληλα, μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς που θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα, θεωρούνται κόστος και δεν λαμβάνονται, αφήνοντας τις εργαζόμενες εκτεθειμένες σε κινδύνους και εργοδοτικές αυθαιρεσίες.
Η δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση που προκάλεσε το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο “Βιολάντα”, με θύματα πέντε εργάτριες και μανάδες, μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη οργάνωσης και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αστικών κυβερνήσεων. Μια πολιτική που αντιμετωπίζει ως “κόστος” για το κράτος και το κεφάλαιο τα μέτρα προστασίας της ανθρώπινης ζωής, της μητρότητας και της οικογένειας, που φτάνει να νομιμοποιεί ακόμα και τη 13ωρη εργασία, την ώρα που η τεχνολογική πρόοδος θα μπορούσε να εξασφαλίζει 7ωρη, 5ήμερη, 35ωρη εβδομαδιαία εργασία για όλους.
Σε ένα σύστημα που σκοτώνει τα παιδιά μας στα τρένα, όπως έγινε στα Τέμπη, που μας στερεί το αναγκαίο οξυγόνο για να ζήσουμε ανθρώπινα, που οι πόλεμοι είναι στην ημερήσια διάταξη για τα κέρδη των λίγων δεν μπορεί καμία και κανένας να μένει αμέτοχος.
Την ίδια στιγμή, ενώ οι ανάγκες σε υγεία, παιδεία και κοινωνική προστασία αυξάνονται, οι δημόσιες δαπάνες σε αυτούς τους τομείς περιορίζονται σε ελάχιστες. Αντίθετα, τεράστια ποσά κατευθύνονται σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και πολεμικές προετοιμασίες, σε μια περίοδο όπου οι διεθνείς ανταγωνισμοί οξύνονται και οι λαοί βιώνουν τις συνέπειες πολέμων και συγκρούσεων.
80 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον εφιάλτη ενός γενικευμένου πολέμου που απλώνεται πάνω από ολόκληρο τον πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τροφοδοτεί συγκρούσεις που πληρώνουν οι λαοί.
Από τον Ειρηνικό έως την Ουκρανία, όπου ο πόλεμος ανάμεσα σε ΗΠΑ/ΝΑΤΟ–ΕΕ και Ρωσία μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια, από τις κυρώσεις και τις παρεμβάσεις στη Βενεζουέλα έως τον συνεχιζόμενο αποκλεισμό της Κούβας, και από την Ανταρκτική μέχρι τη Μέση Ανατολή, οι ανταγωνισμοί οξύνονται επικίνδυνα. Οι λαοί σύρονται σε συγκρούσεις που συνδέονται με τον έλεγχο των αγορών, των πηγών ενέργειας, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και των πολύτιμων φυσικών πόρων, όπως οι σπάνιες γαίες.
Τις τραγικές συνέπειες αυτών των πολιτικών τις βλέπουμε καθημερινά και στη χώρα μας. Το πρόσφατο τραγικό περιστατικό στη Χίο, όπου πρόσφυγες – ανάμεσά τους μανάδες εγκυμονούσες και παιδιά – έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα, αποτελεί μια ακόμη οδυνηρή υπενθύμιση του τι σημαίνουν ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, επεμβάσεις και ξεριζωμός για τους λαούς. Την ώρα που δημιουργούνται πόλεμοι και οι λαοί αναγκάζονται να ξεριζωθούν, οι ίδιοι που κάνουν τους πολέμους μέσα από τις πολιτικές των ΗΠΑ-ΕΕ αντί να διασώσουν τους κατατρεγμένους, τους πνίγουν.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η δύναμη βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στη διεκδίκηση. Οι εργαζόμενες γυναίκες μαζί με τους συναδέλφους τους μπορούν να παλέψουν για καλύτερες συνθήκες εργασίας, για κοινωνικά δικαιώματα και για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Η συμμετοχή στα σωματεία, η ενότητα και η αγωνιστική στάση αποτελούν τη βάση για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων γυναικών.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
