Stranger Things – Season 5 Finale Review: Όταν ο τρόμος υποχωρεί, μένει η μνήμη
Το Stranger Things ολοκληρώνεται ως μια ιστορία αποχωρισμού, από την παιδική αθωότητα, από τον φόβο, από το παρελθόν, αφήνοντας πίσω της όχι απαντήσεις, αλλά συναίσθημα.
Το φινάλε του Stranger Things δεν είναι απλώς το τέλος μιας επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς, είναι η ολοκλήρωση ενός σύγχρονου τηλεοπτικού μύθου, μιας αφήγησης που, από το 2016 μέχρι σήμερα, κατάφερε να συνδυάσει τη νοσταλγία με την αγωνία, την ποπ κουλτούρα με την υπαρξιακή μελαγχολία. Το δίωρο τελευταίο επεισόδιο λειτουργεί ταυτόχρονα ως αποχαιρετισμός και ως αναστοχασμός, τι σημαίνει, τελικά, να μεγαλώνεις σε έναν κόσμο που χάνει σταδιακά την αθωότητά του;
Οι αδελφοί Ντάφερ αντιμετώπισαν το φινάλε με εμφανή επίγνωση του βάρους που κουβαλούσαν. Δεν πρόκειται για μια επιδεικτική κορύφωση εντυπωσιασμού, αλλά για μια προσεκτικά δομημένη κατάληξη που δίνει προτεραιότητα στο συναίσθημα και στη συνοχή των χαρακτήρων. Η τελική αναμέτρηση με τον Βέκνα και το Mind Flayer δεν είναι απλώς μια μάχη καλού και κακού, είναι η σύγκρουση του τραύματος με τη μνήμη, του φόβου με τη δυνατότητα της επούλωσης. Το Upside Down, από καθαρό horror σκηνικό, μετατρέπεται σε ψυχολογικό τοπίο, έναν καθρέφτη των εσωτερικών ρωγμών των ηρώων.
Η απόφαση των δημιουργών της σειράς να αποφύγουν μαζικούς θανάτους στο βασικό καστ ίσως απογοητεύσει όσους περίμεναν μια πιο «σκληρή» δραματουργική λύση. Ωστόσο, αυτή η επιλογή δεν προκύπτει από δειλία, αλλά από συνέπεια. Το Stranger Things ποτέ δεν ήταν κυνικό. Ήταν πάντα μια ιστορία για τη φιλία, τη συλλογικότητα και τη δύναμη της συναισθηματικής σύνδεσης. Ο θάνατος της Κάλι (Eight) λειτουργεί περισσότερο συμβολικά: κλείνει τον κύκλο των πειραμάτων, των χαμένων παιδιών, της βίας που γεννά βία.
Παρά τη συναισθηματική του δύναμη, το φινάλε του Stranger Things δεν είναι χωρίς αδυναμίες. Πρώτα απ’ όλα, η υπερβολική διάρκειά του αποδυναμώνει τον ρυθμό, με σκηνές που επαναλαμβάνουν συναισθηματικές κορυφώσεις αντί να τις ενισχύουν. Η τελική σύγκρουση, στερείται πραγματικού διακυβεύματος, καθώς η απουσία σοβαρών απωλειών στο βασικό καστ αφαιρεί δραματική ένταση και αίσθηση κινδύνου. Επιπλέον, η μυθολογία του Upside Down παραμένει εν μέρει ασαφής, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα που μοιάζουν περισσότερο με σεναριακή αμέλεια παρά με συνειδητή αμφισημία. Η ανοιχτή μοίρα της Eleven, αν και ποιητική, αγγίζει τα όρια της αφηγηματικής ευκολίας, υπονομεύοντας τη δύναμη της αυτοθυσίας της. Τέλος, η έντονη προσκόλληση στη νοσταλγία των 80s, που αρχικά λειτουργούσε ανανεωτικά, εδώ εμφανίζεται κουρασμένη, σαν ένα γνώριμο μοτίβο που επαναλαμβάνεται χωρίς την ίδια συναισθηματική αναγκαιότητα.
Σε τελική ανάλυση, το φινάλε του Stranger Things δεν προσφέρει όλες τις απαντήσεις. Επιλέγει τη μνήμη αντί της εξήγησης, το συναίσθημα αντί της απόλυτης λύσης. Είναι ένα τέλος τρυφερό και μελαγχολικό, που αποδέχεται ότι το πραγματικό τέρας δεν ήταν ποτέ το Upside Down, αλλά ο φόβος να μεγαλώσεις και να αφήσεις πίσω σου αυτό που ήσουν. Και ίσως γι’ αυτό, τελικά, το Stranger Things να μας αποχαιρετά όχι με τρόμο, αλλά με μια σιωπηλή υπόσχεση ελπίδας. Ακόμα η ολοκλήρωση του Stranger Things επικύρωσε αυτό που η σειρά και οι αδελφοί Duffer υπηρέτησαν αδιάλειπτα, η μουσική δεν στάθηκε διακοσμητικό ρετρό στολίδι μιας εποχής, αλλά αναπνοή της ίδιας της αφήγησης, παλμός κάτω από το δέρμα της ιστορίας.
Το Stranger Things γεννήθηκε ως μια συνειδητή επιστροφή στη μυθολογία της δεκαετίας του ’80, αντλώντας έμπνευση από τον κινηματογραφικό λόγο του Σπίλμπεργκ, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του Κάρπεντερ και την αφηγηματική αγωνία του Στίβεν Κινγκ. Οι αδελφοί Ντάφερ πρότειναν το 2016 μια υβριδική αφήγηση που ένωσε τον τρόμο με την ιστορία ενηλικίωσης, μετατρέποντας το Χόκινς από μια επαρχιακή πόλη σε ένα συμβολικό πεδίο φόβου, φιλίας και απώλειας. Πέντε κύκλοι και 42 επεισόδια αργότερα, το τρίτο μέρος της τελευταίας σεζόν λειτουργεί ως τελική σφραγίδα, ένα φινάλε που επενδύει λιγότερο στο θέαμα και περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις. Οι παύσεις, τα ανείπωτα και τα βλέμματα αποκτούν καθοριστική σημασία, καθώς οι ήρωες αφήνουν πίσω τους την εφηβεία και εισέρχονται σε έναν κόσμο ευθύνης, κλείνοντας τους αφηγηματικούς τους κύκλους με σεβασμό στη διαδρομή τους, χωρίς να εγκλωβίζονται στη νοσταλγία.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
