Τα τσιμπολογήματα της Αθηνάς Κακούρη: Ο Γολγοθάς των παιδιών
Η Αθηνά Κακούρη αρθρογραφεί στην «Π»
Πριν από λίγες μέρες, καθώς πλησίαζε η Μεγάλη Εβδομάδα και αναπόφευκτα, ο νους μας στρέφεται στα Πάθη του Ιησού και στις εντολές του, μου χάρισαν ένα πρόσφατο βιβλίο με τον τίτλο «Τα Παιδοπολίτικα- Από την απώλεια στην καταλαγή».
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο, Στ. Γ. Κλώρης, γράφει όμως για όσα έζησε. Γεννημένος σε ένα προσφυγικό καπνοτόπι της Κεντρικής Μακεδονίας, είδε το χωριό του να καίγεται μια φορά από τους Γερμανούς και μια δεύτερη -το 1945- από τους κομμουνιστές αντάρτες που εξόντωσαν αγριότατα πέντε μέλη της στενής του οικογένειας, αφήνοντας την μητέρα του ολομόναχη, με το σπίτι της και όλα τα υπάρχοντά τους στάχτη, να φροντίσει τους επιζώντες, δηλαδή τα δυο μικρά της παιδιά και έναν ανήλικο αρφανεμένων ανεψιό.
Ο Στ. Γ. Κλώρης έζησε περίπου 12 χρόνια στις παιδουπόλεις, που οργάνωσε η βασίλισσα Φρειδερίκη το 1947. Χάρη στην εκπαίδευση που έλαβε εκεί και τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, σπούδασε Γαλλική Φιλολογία, έγινε καθηγητής των Γαλλικών, έγραψε καλά βιβλία που εκδόθηκαν και στις δυο γλώσσες και διατηρεί μια ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα, με λογής – λογής θέματα. Κατά τον Κλώρη, σε καμία από τις παιδουπόλεις όπου έζησε και σε καμιά φάση των, δεν έγινε ποτέ συζήτηση για πολιτικά -καμία προπαγάνδα εναντίον του ΚΚΕ, ούτε καν συζητήσεις, ενώ συνειδητά καλλιεργήθηκε η αγάπη μεταξύ αυτών των ταλαιπωρημένων παιδιών. Τα παιδιά έμπαιναν στις παιδουπόλεις μόνον αν το ζητούσαν εγγράφως οι γονείς τους, και τα φρονήματά τους δεν εξετάζονταν ποτά. Αυτά καταθέτει στο βιβλίο του ο Κλώρης, τα ίδια βρίσκουμε και σε ένα άλλο, παλαιότερο, το «Διπλωμένα Φτερά» του Γιάννη Ατζακά, που ήταν γιος κομμουνιστού και βγαίνοντας από τις Παιδουπόλεις πάλι προς τα αριστερά στράφηκε. Ανάλογα και βρίσκουμε στις πολλές επιστολές προς διάφορες εφημερίδες του Αντώνη Βενέτη, που μαζί με όλο του το χωριό απήχθη προς το παραπέτασμα το 1949, επέστρεψε μέσω Ουγγαρίας το 1956 και κατέληξε σε παιδουπόλη.
Γιατί τα θυμήθηκα αυτά -άλλα και άλλα πολύ, μα πολύ χειρότερα- τώρα, αρχή της Μεγαλοβδομάδας; Τα θυμήθηκα γιατί έχω ένα πρόβλημα με την εντολήν καινήν, που μας έδωσε ο Ιησούς. «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς» αυτά μας μεταδίδει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Δύσκολη εντολή -πάρα πολύ δύσκολη, αλλά και λυτρωτική. Γιατί το μίσος φθείρει αυτόν που το αισθάνεται. Τον καθηλώνει, αφήνοντάς του μόνη διέξοδο την ανταπόδοση του κακού. Και έτσι αυτό διαιωνίζεται. Στο βιβλίο του Στ. Γ. Κλώρη θα δείτε πόσο λυτρωτικά λειτούργησαν τα πράγματα μεταξύ των παιδοπολιτών. Κάπου τριάντα χιλιάδες παιδιά μεγάλωσαν μέσα σε ένα περιβάλλον που τα προέτρεπε στην καταλαγή, τη συμφιλίωση, την έγνοια για το μέλλον τους και μακριά από το τραυματικό παρελθόν.
Εκείνα, λοιπόν, καλώς συγχώρεσαν και προχώρησαν και προχωρούν. Εγώ, όμως, που δεν με άρπαξαν από την αγκαλιά των γονιών μου, που δεν βρέθηκα υποσιτισμένο, να τρέμω από το κρύο και τον φόβο, που δεν είδα να σκοτώνουν τη μάνα, δεν μου έδωσαν τουφέκι στα δέκα μου χρόνια για να σκοτώσω τον αδελφό μου, έχω εγώ καθήκον να αγαπήσω αυτούς που υπέβαλαν τα παιδιά αυτά σε τέτοια φοβερή δοκιμασία; Είναι δυνατόν να μου ζητά ο πράος Ιησούς να συγχωρήσω το ΚΚΕ για πράξεις για τις οποίες δεν ζήτησε ποτέ εκείνο συγχώρηση; Για πράξεις των οποίων αντιθέτως, προσπαθεί συστηματικά να θολώσει την αλήθεια;
Εβδομάδα των Παθών. Σε λίγες μέρες θα ακούσουμε και τον Πιλάτο να αναρωτιέται «Και τι εστίν αλήθεια;» Το ερώτημα μένει ξεκρέμαστο, σαν μια πλάγια εντολή προς τον κάθε ακροατή του Ευαγγελίου να αναζητά την αλήθεια. Εμείς δεν χρωστάμε άραγε τίποτα σ’ εκείνες τις πενήντα περίπου χιλιάδες τα παιδιά της κομμουνιστικής ανταρσίας, ούτε καν την αναζήτηση της αλήθειας για τα πάθη τους;
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
