Αναστασία Ντόντη: Το «ΦυτολόγιοΝ», οι μη συμβατικοί χώροι και η ζωγραφική που συνομιλεί με τη φύση
Μέσα σε έναν χώρο γεμάτο φυτά, χρώμα και ζωντανή ατμόσφαιρα, η Αναστασία Ντόντη φέρνει στην Πάτρα το «ΦυτολόγιοΝ», μια ενότητα έργων που δεν στήθηκε απλώς μέσα στο HOYA, αλλά μοιάζει να γεννήθηκε από το ίδιο το περιβάλλον του. Από την 1η έως τις 31 Μαΐου, η έκθεση απλώνεται στον ιδιαίτερο plant-concept χώρο της Καραϊσκάκη και μετατρέπει την επίσκεψη σε μια εμπειρία όπου η φύση, το χρώμα και η ζωγραφική συνυπάρχουν οργανικά.
Η Αναστασία Ντόντη δεν αντιμετωπίζει ποτέ έναν χώρο σαν απλό φόντο για τα έργα της. Αντιθέτως, τον ακούει, τον διαβάζει, τον αφήνει να της δώσει κατεύθυνση. Κάπως έτσι γεννήθηκε και το «ΦυτολόγιοΝ», η νέα της “παρουσία” στο HOYA (1η με 31η Μαΐου), μια έκθεση που συνομιλεί ανοιχτά με τα φυτά, το χρώμα, τη φυσική ύλη και τη ζεστή, μη συμβατική ατμόσφαιρα του χώρου.
Στη συζήτησή μας, η εικαστικός μιλά για την έμπνευση πίσω από αυτή τη δουλειά, για τη σταθερή της αγάπη στους «απρόβλεπτους» εκθεσιακούς τόπους, για το ένστικτο του χρώματος, για τα μεικτά υλικά που τη χαρακτηρίζουν, αλλά και για τους δύο κόσμους που επιστρέφουν ξανά και ξανά στο έργο της: τη φύση και την πόλη.
«Μπαίνοντας στον χώρο, εμπνέεσαι»
Το «ΦυτολόγιοΝ» δεν προέκυψε ως μια αυθαίρετη θεματική επιλογή. Γεννήθηκε οργανικά από τον ίδιο τον χώρο που το φιλοξενεί. Η Αναστασία Ντόντη περιγράφει το HOYA ως έναν τόπο με πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα, έναν χώρο που κινείται ανάμεσα στο κατάστημα φυτών εσωτερικού χώρου και το μπαρ, άρα έναν χώρο που ήδη κουβαλά μια ατμόσφαιρα και μια πρόθεση. Και αυτό, για την ίδια, ήταν από μόνο του μια αφορμή.
«Αυτός ο χώρος έχει εφαρμόσει μια ιδιαίτερη ιδέα. Να είναι ένα μαγαζί που πουλάει φυτά εσωτερικού χώρου και συγχρόνως να είναι μπαρ. Μπαίνοντας σε αυτόν τον χώρο εμπνέεσαι, γιατί είναι γεμάτος φυτά. Είναι βέβαια πράσινα φυτά. Εγώ λοιπόν, που κάνω πάντα χρωματιστά έργα, σκέφτηκα και έκανα μια σειρά έργων εμπνευσμένα από τα φυτά, τα οποία τα έχω αναρτήσει στο συγκεκριμένο χώρο και θα είναι όλο τον Μάιο. Αυτό είναι η έμπνευση».
Αυτό ακριβώς το σημείο είναι και ο πυρήνας της έκθεσης: η συνάντηση δύο διαφορετικών, αλλά τελικά συγγενικών κόσμων. Από τη μία τα αληθινά, πράσινα φυτά του χώρου και από την άλλη τα ζωγραφικά, έγχρωμα φυτά της ίδιας.
«Νομίζω ότι είναι ή μέσα ή ανάμεσα. Είναι στα πράσινα φυτά τα δικά μου έργα. Και νομίζω ότι συνδέονται πολύ ωραία αυτά τα δύο. Το πράσινο του αληθινού φυτού και το ζωγραφικό φυτό».
Η ζωγραφική έξω από την «προφανή» αίθουσα τέχνης
Η παρουσίαση του «ΦυτολόγιοΝ» στο HOYA δεν είναι μια εξαίρεση μέσα στη διαδρομή της Αναστασίας Ντόντη. Αντίθετα, είναι απολύτως συνεπής με μια βαθύτερη προτίμησή της: να δείχνει τη δουλειά της σε χώρους που δεν είναι αυτονόητα εκθεσιακοί.
Η ίδια το λέει καθαρά. Δεν την ελκύουν μόνο οι χώροι που είναι εκ των προτέρων προορισμένοι να υποδεχτούν τέχνη. Την εμπνέουν πολύ περισσότερο οι τόποι που έχουν ήδη μια ζωή, μια χρήση, μια άλλη δραστηριότητα, και μέσα σε αυτήν καλούνται να «παντρευτούν» με τη ζωγραφική της.
«Εμένα πάντα με εμπνέουν οι χώροι οι οποίοι δεν είναι προφανείς στη λειτουργία τους ως εκθετήρια, γκαλερί και τα λοιπά. Έχω εκθέσεις από εκκλησία μέχρι ζαχαροπλαστείο. Και σε πολλούς άλλους χώρους. Μου αρέσει αυτό. Δηλαδή σε έναν χώρο που λειτουργεί και με μία άλλη δραστηριότητα να παντρεύεται με τη δουλειά μου».
Αυτό για εκείνη δεν είναι απλώς μια πρακτική επιλογή. Είναι πρόκληση, δημιουργική δοκιμασία και ταυτόχρονα μια μικρή σκηνοθεσία έκπληξης για τον θεατή.
«Είναι μία πρόκληση. Πρώτον, γιατί πρέπει να βρεις πώς αυτά τα δύο διαφορετικά πράγματα θα συνδεθούν και θα κάνουν ένα σύνολο. Μετά, μου αρέσει αυτή η έκπληξη για όποιον είναι επισκέπτης εκεί, που κάτι άλλο ξέρει ότι υπάρχει και κάτι άλλο βλέπει. Και επίσης, και θεματικά, μου δίνει έναν νέο στόχο, να βρω κάτι που να κολλάει με το περιβάλλον. Και όλα αυτά με ιντριγκάρουν».
«Λες και περιμένει ο χώρος τα έργα μου»
Σε τέτοιου τύπου παρουσιάσεις, η σχέση έργου και χώρου δεν είναι στατική. Η ίδια περιγράφει μια διαδικασία πιο ζωντανή, πιο άμεση, σχεδόν σαν διάλογο. Δεν πηγαίνει με ένα αυστηρά προκαθορισμένο σχέδιο. Επιλέγει έργα που της φαίνονται κατάλληλα και η σύνθεση προκύπτει επιτόπου, μέσα από την επαφή με τον χώρο.
«Γίνεται τόσο όλο αυτό, πραγματικά. Ακόμα και ο αριθμός των έργων, χωρίς να το έχω σκεφτεί. Παίρνω κάποια έργα που τα θεωρώ εγώ κατάλληλα και εκεί επιτόπου γίνεται η σύνθεση, η τοποθέτηση δηλαδή. Δεν είναι κάτι που το έχω σκεφτεί από πριν. Λες και περιμένει, ας πούμε, τα έργα μου ο χώρος».
Σε μεγαλύτερους χώρους, εξηγεί, απαιτείται άλλη προετοιμασία, άλλη μελέτη, άλλη διαχείριση της κλίμακας. Στους πιο μικρούς, όμως, η σχέση γίνεται πιο άμεση, σχεδόν ενστικτώδης.
«Σε αυτούς τους μικρούς χώρους βλέπω τον χώρο και αμέσως τον έχω στο μυαλό μου πώς θα είναι».
Η έλλειψη χώρων στην Πάτρα και η ανάγκη για «αύρα»
Η συζήτηση για τους μη συμβατικούς χώρους δεν μένει μόνο στη σφαίρα της αισθητικής. Η Αναστασία Ντόντη βάζει και μια πολύ συγκεκριμένη τοπική διάσταση: την έλλειψη χώρων στην Πάτρα που να την εμπνέουν ως καθαρά εκθεσιακοί τόποι για ζωγραφική.
Δεν το λέει καταγγελτικά. Το λέει σχεδόν σαν διαπίστωση που την έχει οδηγήσει σε άλλες αναζητήσεις. Κι όμως, μέσα από αυτή τη διαπίστωση, αναδεικνύεται και μια ουσιαστική ανάγκη: οι χώροι να έχουν ατμόσφαιρα, παρουσία, «αύρα».
«Πιο πολύ μπορεί και να προκύπτει από την έλλειψη χώρων στην Πάτρα που θα με εμπνέουν. Δεν υπάρχουν ούτε δημοτικοί ούτε ιδιωτικοί ιδιαίτερα, εκτός από το Πολύεδρο και την Cube. Και έχω εκεί δείξει τη δουλειά μου. Αλλά και σε άλλο περιβάλλον και σε άλλη πόλη να ήμουν, θα μου άρεσε πάντα αυτό. Θέλω οι χώροι να έχουν μία ατμόσφαιρα, μία αύρα. Ώστε να με εμπνέουν».
Το χρώμα ως ένστικτο και τα υλικά ως φυσική προέκταση
Στη δουλειά της Αναστασίας Ντόντη, το χρώμα δεν είναι απλώς εργαλείο. Είναι ταυτότητα. Κάτι που προκύπτει αβίαστα, σαν φυσική της προδιάθεση. Το λέει η ίδια χωρίς περίπλοκες θεωρητικολογίες: το χρώμα βγαίνει αυθόρμητα, οργανικά, και κυριαρχεί στον τρόπο που συνθέτει.
«Το χρώμα κυριαρχεί, ναι. Είναι ένστικτο, μάλλον. Προδιάθεση φυσική. Είναι δικό μου πράγμα. Το θέμα χρώμα είναι κάτι που πολύ αυθόρμητα βγαίνει, και οι συνδυασμοί και ό,τι παρουσιάζεται με το χρώμα γίνεται μέσα από διαδικασίες αυθόρμητες, τελείως».
Μαζί με το χρώμα, εξίσου χαρακτηριστική είναι και η χρήση μεικτών υλικών. Κλωστές, ύφασμα, χάντρες, χαρτιά συνυπάρχουν με τα παραδοσιακά μέσα της ζωγραφικής. Όχι ως διακοσμητικές παρεμβολές, αλλά ως στοιχεία που την εκφράζουν βαθιά.
«Η χρήση μεικτών υλικών μού αρέσει πολύ, και αυτό είναι χαρακτηριστικό μου. Το να βάλω κλωστή, να βάλω ύφασμα, να βάλω χάντρα, χαρτί, εκτός από τα συμβατικά χρώματα που χρησιμοποιώ κυρίως. Όχι απλώς μ’ αρέσει. Με εκφράζει αυτό».
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένας σταθερός προσανατολισμός: η φωτεινή και αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων.
«Ο συνδυασμός του χρώματος πάντα είναι προς τη φωτεινή και αισιόδοξη πλευρά της ζωής».
«Σαν να ανοίγω ένα παλιό σεντούκι»
Όταν η κουβέντα φτάνει στις φόρμες της δουλειάς της, στις οργανικές τους ελευθερίες και στην αίσθηση ότι προκύπτουν από μια εσωτερική ροή, η Αναστασία Ντόντη δίνει ίσως την πιο όμορφη εικόνα όλης της συνέντευξης.
Δεν μιλά για λογική κατασκευή ούτε για σχεδιασμένη στρατηγική. Μιλά για κάτι πιο υπόγειο, πιο προσωπικό, σαν άνοιγμα ενός παλιού σεντουκιού.
«Νομίζω ότι είναι αυτή η έννοια του εσωτερικού που αναφέρεις, που υπάρχει σε όλη μου τη δουλειά. Δεν είναι δηλαδή διαδικασίες λογικής και σκέψης. Είναι πιο πολύ σαν να ανοίγω ένα παλιό σεντούκι που μέσα, ας πούμε, είχα μαζέψει τα κουρελάκια μου, και όλα αυτά έρχονται και παίρνουν μορφή. Από μόνα τους».
Η εικόνα αυτή είναι πολύ αποκαλυπτική για τον τρόπο που δουλεύει: η ζωγραφική της δεν είναι προϊόν ψυχρής απόφασης, αλλά αποτέλεσμα μιας εσωτερικής συσσώρευσης που κάποια στιγμή αποκτά ορατή μορφή.
Από την αυθόρμητη έκρηξη στις ενότητες
Η ίδια αναγνωρίζει ότι οι ενότητες στη δουλειά της είναι κάτι πιο πρόσφατο, κάτι σαν προσωπική «κατάκτηση». Στην αρχή, λέει, η ανάγκη της να εκφραστεί ήταν τόσο δυνατή που τα έργα έβγαιναν χωρίς να μπαίνουν σε κάποια συγκεκριμένη σειρά ή θεματική συνοχή.
«Οι ενότητες είναι κάπως τελευταία μου, να πω κατάκτηση, δεν ξέρω. Ήταν τόσο η ανάγκη μου να εκφραστώ δυνατή και μεγάλη, που στην αρχή δεν υπήρχε ενότητα και θέμα. Έβγαιναν όλα αυθόρμητα από μέσα μου, χωρίς να τα σκέφτομαι».
Σήμερα, όμως, αυτό αλλάζει. Όχι προς μια αυστηρή πειθαρχία, αλλά προς μια πιο συνειδητή οργάνωση του υλικού της. Αρχίζει να αναγνωρίζει συνδέσεις, να συνεχίζει φόρμες, να χτίζει ενότητες που αποκτούν συνοχή.
«Τώρα έχω αρχίσει λίγο και βάζω σε μια σειρά όλα αυτά. Δηλαδή, όταν αρχίζω και κάνω μια σύνθεση με εφτά, λέω θα συνεχίσω με μια σύνθεση άλλη με εφτά και θα κάνω μια ενότητα. Παλιά έκανα πολλά πράγματα μαζί χωρίς να έχουν ένα ύφος και μια συνοχή. Τώρα γίνεται λίγο πιο προγραμματισμένο αυτό και το κατευθύνω λίγο».
Μετά το «ΦυτολόγιοΝ», η «Οικόπολις»
Μέσα από τη συνέντευξη προκύπτει και η επόμενη διαδρομή. Η Αναστασία Ντόντη αποκαλύπτει ότι η επόμενη ενότητα που έχει στο μυαλό της θα λέγεται «Οικόπολις», ένας ακόμη σύνθετος τίτλος, που συνεχίζει αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις και τα εσωτερικά τοπία.
«Μου αρέσει να συνθέτω και λέξεις. Είναι τα στοιχεία μιας πόλης ή ενός χωριού ή ενός χώρου που κατοικείται από ανθρώπους, δοσμένα με τη δική μου ματιά».
Εδώ φαίνεται καθαρά και το διπλό νήμα που διατρέχει τη δουλειά της: από τη μία η φύση, από την άλλη το αστικό τοπίο. Δύο κόσμοι που δεν αλληλοαναιρούνται, αλλά συνυπάρχουν στη ζωή και, άρα, και στη ζωγραφική της.
«Το “ΦυτολόγιοΝ” δεν είναι κλειστό κεφάλαιο»
Και τελικά, τι είναι το «ΦυτολόγιοΝ» για την ίδια; Ένας ολοκληρωμένος κύκλος ή ένας σταθμός μέσα σε κάτι που συνεχίζεται;
Η απάντησή της είναι σαφής. Δεν υπάρχει πραγματικά αρχή και τέλος. Υπάρχουν επιστροφές, συνέχειες, παραλλαγές. Η φύση, άλλωστε, είναι ένα σταθερό πεδίο αναφοράς στη ζωή της.
«Ναι, αυτό το τελευταίο. Πάντα δεν υπάρχει αρχή και τέλος σ’ αυτά. Μπορείς να επανέλθεις. Εγώ ζω και μεγάλο μέρος της ζωής μου στη φύση. Δηλαδή αυτό δεν είναι κάτι που θα τελειώσει ποτέ. Επειδή είμαι σε πολλή επαφή με τα φυτά και τα λουλούδια και το φυσικό περιβάλλον».
Η ίδια μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στην Πάτρα και την Κεφαλονιά, και αυτό, όπως λέει, αποτυπώνεται άμεσα και στη δουλειά της. Υπάρχουν έργα που κοιτούν προς την πόλη και έργα που επιστρέφουν στη φύση. Και αυτά τα δύο ρεύματα συνεχίζουν να συνυπάρχουν, όπως ακριβώς συνυπάρχουν και στη ζωή της.
«Υπάρχουν τα έργα που έχουν σχέση με το αστικό τοπίο και τα έργα που έχουν σχέση με τη φύση. Και πάντα αυτά, όπως και η ζωή μου, συνεχίζουν να βγαίνουν σαν ανάλογη δουλειά για τις δύο καταστάσεις».
Κάπως έτσι, στο τέλος της κουβέντας, διατυπώνεται ίσως και το πιο καθαρό συμπέρασμα για τη ζωγραφική της Αναστασίας Ντόντη: δεν πρόκειται για δύο ξένους κόσμους, αλλά για δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας ευαισθησίας.
«Τώρα το σκέφτηκα αυτό, το ότι εκφράζονται αυτοί οι δύο κόσμοι που ζω. Είναι διαφορετικοί, αλλά έχουν και πολλές βέβαια κοινές αναφορές».
ΙΝΦΟ
Χώρος: HOYA plant-concept store
Διεύθυνση: Καραϊσκάκη 112, Πάτρα
Διάρκεια έκθεσης: 1 – 31 Μαΐου 2026
Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα – Παρασκευή: 10:00 – 14:30
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 18:00 – 24:00
Σάββατο: 10:00 – 14:00 και 20:00 – 01:00
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
