«Η μνήμη της γης»: Η Γεωργία Παράσχη παρουσιάζει τη νέα της δουλειά στην Cube Gallery
Από τις 7 Μαΐου έως τις 6 Ιουνίου 2026, η Cube Gallery φιλοξενεί τη νέα ατομική έκθεση της εικαστικού Γεωργίας Παράσχη με τίτλο «Η μνήμη της γης». Πρόκειται για μια ενότητα έργων που προσεγγίζει το τοπίο όχι ως σταθερή εικόνα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία, ίχνος μνήμης και πεδίο συνεχούς μετασχηματισμού.
Η Cube Gallery ανοίγει τον εκθεσιακό της χώρο στη νέα δουλειά της Γεωργίας Παράσχη, παρουσιάζοντας από τις 7 Μαΐου έως και τις 6 Ιουνίου 2026 την ενότητα έργων με τίτλο «Η μνήμη της γης». Η έκθεση κινείται γύρω από τη σχέση τοπίου, ύλης και μνήμης, επιχειρώντας να μετατοπίσει το βλέμμα από τη συμβατική αναπαράσταση της φύσης σε μια πιο εσωτερική, βιωματική και στοχαστική ανάγνωση.
Στο επίκεντρο της δουλειάς της καλλιτέχνιδας βρίσκεται μια εικαστική γλώσσα που δεν ενδιαφέρεται να αναπαραστήσει πιστά το τοπίο, αλλά να το αποδώσει ως εμπειρία. Τα έργα λειτουργούν σαν εγγραφές χρόνου και μνήμης, σαν επιφάνειες πάνω στις οποίες αποτυπώνονται ίχνη, χειρονομίες και υλικές διαστρωματώσεις, μετατρέποντας τη ζωγραφική πράξη σε διαδικασία ανασύνθεσης του φυσικού κόσμου.
Το τοπίο ως μνήμη και διαδικασία
Η επιμελήτρια της έκθεσης Λιάνα Ζωζά επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη ενότητα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ακριβώς επειδή προσεγγίζει το τοπίο όχι ως μια στατική εικόνα, αλλά ως ένα δυναμικό πεδίο στο οποίο συνυπάρχουν η ύλη, ο χρόνος και η μνήμη. Η εικαστική πρόταση της Γεωργίας Παράσχη απομακρύνεται από τον ρεαλισμό και στρέφεται σε μια καταγραφή περισσότερο βιωματική, όπου η εμπειρία του τόπου και η εσωτερική της απήχηση έχουν μεγαλύτερη σημασία από την πιστή μορφική απόδοση.
Σε αυτή τη συνθήκη, το τοπίο δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι παγιωμένο, αλλά ως κάτι που μεταβάλλεται, φθείρεται, ανασυντίθεται και επαναπροσδιορίζεται. Αυτή ακριβώς η αίσθηση της διαρκούς κίνησης και μετάλλαξης είναι που διαπερνά τα έργα της έκθεσης.
Υλικότητα, ύφασμα και μικτή τεχνική
Η Γεωργία Παράσχη αξιοποιεί τη μικτή τεχνική σε συνδυασμό με το ύφασμα, χτίζοντας επιφάνειες με έντονη υλικότητα. Στα έργα της, η ύλη δεν λειτουργεί απλώς ως τεχνικό μέσο, αλλά αποκτά ενεργό ρόλο μέσα στη διαδικασία της σύνθεσης. Οι στρώσεις, οι παρεμβάσεις και οι διαδοχικές χειρονομίες δίνουν στα έργα μια αίσθηση χρονικότητας, σαν η εικόνα να έχει περάσει από αλλεπάλληλες φάσεις καταγραφής και μεταμόρφωσης.
Διαβάστε επίσης: Δημήτρης Κάσδαγλης: Μια πατρινή υπογραφή ανάμεσα στα καλύτερα εξώφυλλα των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς 2026
Οι μορφές των δέντρων και των φυσικών στοιχείων εμφανίζονται συχνά ρευστές, ασταθείς, σχεδόν αποσπασματικές. Δεν επιβάλλονται ως καθαρές μορφές, αλλά αναδύονται σαν μνήμες, σαν ίχνη ενός τοπίου που δεν παραμένει ποτέ αμετάβλητο. Παράλληλα, η χρωματική παλέτα κινείται σε γήινες τονικότητες, με χαμηλόφωνες αλλά υπόγειες εντάσεις, ενισχύοντας τον εσωτερικό χαρακτήρα της δουλειάς.
Οικολογική σκέψη και σύγχρονη εικαστική αναζήτηση
Η επιμελητική ανάγνωση της έκθεσης συνδέει την εικαστική πρόταση της Παράσχη με ευρύτερες σύγχρονες αναζητήσεις γύρω από το τοπίο, την οικολογία και τη μνήμη. Το τοπίο εδώ δεν διαβάζεται ως απλή θέαση ενός τόπου, αλλά ως διαδικασία, ως σχέση, ως πεδίο όπου ανθρώπινα και μη ανθρώπινα συστήματα αλληλοδιαπλέκονται.
Μέσα σε αυτή τη λογική, η έκθεση συνομιλεί με έννοιες όπως η οικολογική χρονικότητα και η αλληλεξάρτηση, αλλά και με διεθνείς εικαστικές πρακτικές που εξερευνούν τη σύνδεση ανάμεσα στη μνήμη της γης, την υλικότητα και την πολιτισμική αφήγηση. Η αναφορά σε δημιουργούς όπως η Otobong Nkanga, η Diana Scherer, η Emma Webster και η Jackie Saccoccio εντάσσει το έργο της Παράσχη σε ένα ευρύτερο πεδίο σύγχρονου προβληματισμού για το τοπίο ως ενεργό και μεταβαλλόμενο σώμα.
«Το εργαστήριό μου είναι η φύση»
Η ίδια η εικαστικός περιγράφει τη φύση ως το πραγματικό της εργαστήριο, έναν χώρο όπου η παρατήρηση συναντά την εσωτερική περισυλλογή. Όπως σημειώνει, δεν επιδιώκει να αποδώσει το τοπίο με ρεαλιστικό τρόπο, αλλά να το μεταγράψει σαν βίωμα και μνήμη.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κάθε έργο της έκθεσης λειτουργεί σαν ένας εσωτερικός τόπος περιπλάνησης. Οι μορφές και οι φόρμες δεν είναι εκεί για να περιγράψουν με σαφήνεια, αλλά για να δημιουργήσουν μια αίσθηση ισορροπίας ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο και το αφαιρετικό, στο πραγματικό και το υπαινικτικό. Η συγκρατημένη χρήση του χρώματος επιτρέπει στις εντάσεις να αναδύονται αθόρυβα, δίνοντας χώρο στη στοχαστική διάσταση της εικόνας.
Στο τέλος, αυτό που προκύπτει από τη «Μνήμη της γης» δεν είναι μια απλή εικαστική πρόταση γύρω από το φυσικό τοπίο, αλλά μια πιο βαθιά απόπειρα να διαβαστεί η φύση ως φορέας μνήμης, ως πεδίο ευθραυστότητας και ως παρουσία που αλλάζει διαρκώς, ζητώντας από τον θεατή να ξανασκεφτεί τη σχέση του μαζί της.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
