Τα τσιμπολογήματα της Αθηνάς Κακούρη: Παιδιά αποθηριωμένα;
Η Αθηνά Κακούρη αρθρογραφεί στην «Π»
Πρόσφατο είναι το τραγικό γεγονός της δασκάλας, που πάνω στην άγονη προσπάθεια να πειθαρχήσει την τάξη της, έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε. Τραγικό για την ίδια, αλλά επίσης τραγικότατο για τα παιδιά που της το προκάλεσαν, γιατί εκείνη μεν πέθανε αυτά όμως θα έχουν να διαχειριστούν το απεχθές αποτέλεσμα των πράξεών τους μια ολόκληρη ζωή.
Κι όμως η βασική ευθύνη ανήκει στους γονείς τους. Που κι αυτοί, με τη σειρά τους, είναι θύματα μιας παιδαγωγικής που μας ήρθε από τη Δύση με το φωτοστέφανο του «προοδευτισμού, και μας τύφλωσε.
Στον τόπο μας, πριν από δυο τρεις γενεές, δεν χρειαζόταν να έχεις μόρφωση για να αναθρέψεις σωστά τα παιδιά σου. Αρκούσαν οι αρετές που δίδασκε από αιώνες η Ορθοδοξία μας. Από τα μέσα του περασμένου αιώνα όμως, άρχισαν να εκπέμπονται νέα μηνύματα -και μάλιστα με ολοένα ισχυρότερη ισχύ, χάρη στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και σε οργανισμούς που αποκτούσαν τερατώδη δύναμη, όπως το αγγλικό BBC και τα αμερικανικά δημοσιογραφικά συγκροτήματα. Απελευθέρωση -αυτή ήταν η νέα μαγική λέξη. Απελευθέρωση για πολλά και διάφορα, απελευθέρωση και για το παιδί. Και οι μεν φασκιές πολύ καλώς πετάχτηκαν στα σκουπίδια, πετάχτηκε όμως μαζί και η έγνοια να μαθαίνουμε από μικροί ότι πρέπει αυτοβούλως να περιορίζουμε την ελευθερία μας ως εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου ή το συμφέρον του συνόλου μας. Κοντολογίς, ότι η ελευθερία έχει όρια.
Τα όρια μας τα έθεταν οι γονείς μας, οι δάσκαλοί μας και ο περίγυρός μας, από τα μικράτα μας. Το τι έπρεπε να κάνουμε και τι να αποφεύγουμε, μας το επαναλάμβαναν από το πρωί ως το βράδυ -είχαμε καθήκοντα προς τον Θεό, την πατρίδα, την οικογένεια, το σχολείο, τον γείτονα, τον πιο αδύνατο από μας. Αν τα παραβαίναμε, μας κατσάδιαζαν ή μας τιμωρούσαν είτε οι γονείς μας, είτε οι δάσκαλοί μας είτε ακόμη και οι γείτονές μας. Ετσι καταλαβαίναμε που ήταν τα όρια και ότι η υπέρβασή τους κοστίζει. Εχουμε όμως ήδη σήμερα δύο γενεές γονέων που έχει πεισθεί ότι κάθε περιορισμός είναι δείγμα αυταρχισμού, άρα κατακριτέος και πρέπει να αφήνουμε το παιδί να διαλέγει μόνο του και ανεπηρέαστο.
Αυτό μοιάζει πολύ ωραίο, αλλά παραβλέπει το γεγονός ότι όλες οι πράξεις μας έχουν κάποιο αποτέλεσμα και μόνον μερικά από τα αποτελέσματα αυτά είναι αναστρέψιμα. Αναστρέψιμο είναι το να σπάσουμε ένα τζάμι γιατί μπορούμε πληρώνοντας να βάλουμε στη θέση του ένα άλλο, αλλά μη αναστρέψιμο είναι το σπάσιμο των νεύρων της καθηγήτριας και ο συνακόλουθος θάνατός της. Ελευθερία, λοιπόν, αλλά με όρια. Δυστυχώς, αυτή η ανεξέλεγκτη ελευθερία επιλογών, είναι βολική για τους γονείς, επειδή τους απαλλάσσει από τον μπελά να κηδεμονεύουν το παιδί τους, – δηλαδή να το φροντίζουν, να το προστατεύουν, να επιμελούνται την μόρφωσή του αλλά και να το διδάξουν. Το αφήνουν να μάθει μόνο του, χωρίς να του θέτουν -οι ίδιοι ή ο δάσκαλος- κανέναν περιορισμό.
Ολοι μας μαθαίνουμε δοκιμάζοντας –μωρά μπουσουλάμε για να εξερευνήσουμε τον χώρο μας, και το ίδιο κάνουμε μεγαλώνοντας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συνεχώς, αποτολμώντας έως να βρούμε το όριο. Το όριο μας περιορίζει αλλά και μας ασφαλίζει, δίνει μορφή και νόημα στον κόσμο μας.
Το δέος προς το Θείον, ο σεβασμός, η φιλαλήθεια, η υπομονή, η αυτοκυριαρχία, η αλήθεια, η αγάπη, η ταπεινοφροσύνη, αυτές όλες οι αρετές περιορίζουν την ελευθερία μας αλλά και οριοθετούν τον κόσμο μας. Αλλιώς είναι σα να στεκόμαστε κάπου πολύ ψηλά, και τίποτα, μα τίποτα απολύτως να μην περιορίζει την όρασή μας. Τίποτα ολόγυρά μας, τίποτα πάνω, τίποτα κάτω από μας, παντού το αχανές. Αυτός είναι χώρος εφιαλτικός, και μέσα σ’ αυτόν τον εφιάλτη, καταδικάζουμε να παιδιά να μεγαλώνουν σήμερα εν ονόματι της ελευθερίας.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
