Η Θεοδώρα Σιάρκου στην «Π»: Ηθοποιός σημαίνει κατάθεση ψυχής

Η Θεοδώρα Σιάρκου είναι μία ηθοποιός που αντιλαμβάνεται το θέατρο όχι ως χώρο προβολής, αλλά ως πεδίο ευθύνης, αλήθειας και βαθιάς εσωτερικής εργασίας. Με συνέπεια, πίστη στο κείμενο και προσήλωση στο σκηνοθετικό όραμα, προσεγγίζει κάθε ρόλο ως μία διαδικασία κατανόησης και όχι απλής αναπαράστασης. Για την ίδια, η υποκριτική δεν εξαντλείται στο αποτέλεσμα, αλλά ξεκινά από τη σιωπή, τη λεπτομέρεια και την ειλικρινή «εμπλοκή» με τον χαρακτήρα, στοιχεία που διατρέχουν συνολικά την καλλιτεχνική της πορεία.

Στη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Γιώργο Ζαμπουλάκη στη θεατρική παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα», που ανεβαίνει για λίγες ακόμη ημέρες στο θέατρο Μπάρι, η ίδια μιλά για μία σπάνια ισορροπία ασφάλειας και ελευθερίας, που της επέτρεψε να ξεδιπλώσει τη δική της ευαισθησία πάνω στη σκηνή, χωρίς να απομακρυνθεί από τον πυρήνα του έργου. Αντλώντας από την προσωπική της αντοχή, τη σιωπή και την τρυφερότητά της, αντιμετωπίζει τη Mary Tyrone ως μία βαθιά ανθρώπινη φιγούρα, απαλλαγμένη από ηθικές κρίσεις και εύκολες ερμηνείες. Παράλληλα, η ίδια βλέπει το θέατρο ως τρόπο αυτογνωσίας και προσωπικής ασφάλειας, έναν χώρο όπου ο καλλιτέχνης αναζητά τη δική του αλήθεια με την ελπίδα να τη μοιραστεί με το κοινό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, κάνει λόγο για την υποκριτική της στάση, τη σχέση της με το θέατρο και τη διαρκή ανάγκη για μέθεξη, τόσο επί σκηνής όσο και στην επικοινωνία με τον θεατή.

Ο Γιώργος Ζαμπουλάκης, με τον οποίο συνεργάζομαι πρώτη φορά, και μου έκανε την τιμή να μου εμπιστευτεί αυτόν τον κορυφαίο ρόλο, ήταν εξαρχής πολύ σαφής σε σχέση με αυτό που ήθελε να δει πάνω στη σκηνή. Αυτό μου προσέφερε ασφάλεια, αλλά και ελευθερία, κάτι που ήταν από την αρχή ζητούμενο. Στη Mary έβαλα όλη μου την ευαισθησία, τη σιωπή μου, την αντοχή, αλλά και την τρυφερότητά μου. Το πιο γοητευτικό της στοιχείο είναι ότι είναι μία εντελώς αληθινή και ανθρώπινη γυναικεία φιγούρα.

Είναι τρόπος έκφρασης, αυτογνωσίας, πηγή βαθιάς προσωπικής ασφάλειας και κατανόησης του εαυτού και του κόσμου γύρω μου. Κάθε καλλιτέχνης αποζητά άλλωστε μέσα από την Τέχνη να προσεγγίσει πιο πολύ τη δική του αλήθεια και να την εξωτερικεύσει, απευθυνόμενος στο κοινό, με την ελπίδα ότι αυτό θα πάρει μαζί του ένα κομμάτι εαυτού και κόπου, ότι θα δει την αλήθεια μέσα στο αποτέλεσμα.

Δεν μπορώ να με χαρακτηρίσω, μπορώ όμως να σας πω ότι δουλεύω με συνέπεια, με πίστη στο κείμενο, με αφοσίωση στην αλήθεια και τη λεπτομέρεια. Παίρνω τεράστια ικανοποίηση όταν πραγματώνεται το σκηνοθετικό ζητούμενο από την απόδοσή μου. Στόχος μου πάντα είναι να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό μέσα από τον ρόλο μου, υπηρετώντας την παράσταση και προσπαθώντας να προσφέρω στο κοινό τη μέθεξη που επιζητά.

Το θέατρο το συναντώ πολύ νωρίς, στα εφηβικά μου χρόνια. Κατάλαβα από την αρχή ότι είναι ο προορισμός μου. Δεν θα μιλήσω για το βιογραφικό μου, θα πω όμως ότι ξεκίνησα με κάτι σπουδαίο, καθώς η πρώτη μου δουλειά ήταν οι Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Αισθάνομαι δικαιωμένη καταρχάς από την προσπάθεια και την ειλικρίνεια με την οποία έχω προσεγγίσει κάθε ρόλο που έχω αναλάβει. Το ότι αυτή η πορεία συνεχίζεται ακόμα, ενδεχομένως δείχνει ότι αυτή η ειλικρίνεια γίνεται αντιληπτή και μέσα στον «χώρο». Εχω ικανοποιήσει πολλά από τα όνειρά μου, έχω όμως ακόμα πολλές επιθυμίες και πολλά καλλιτεχνικά «απωθημένα», όπως το να επιστρέψω κάποια μέρα στην Επίδαυρο με έναν ρόλο αρχαίου δράματος.

Ολα αυτά παίζουν ρόλο. Κυρίως όμως η ψυχή. Χρειάζεται δύναμη, αφοσίωση, ενσυναίσθηση, ελευθερία πνεύματος για «εμπλοκή», αντίληψη, κουράγιο. Χρειάζεται ψυχικές, πνευματικές και σωματικές αντοχές, καθώς κάθε ρόλος είναι εξαντλητικός. Πρέπει να μπορεί ο ηθοποιός να βουτά με τα μούτρα και μετά, με κάποιον τρόπο, να μπορεί και να απομακρύνεται, αφήνοντας ένα κομμάτι του εαυτού του πίσω και παίρνοντας ένα καινούριο για να επεξεργαστεί.

Η Mary έχει επιστρέψει πρόσφατα στο σπίτι των Tyrone από θεραπεία αποτοξίνωσης από τη μορφίνη. Προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πείσει ότι είναι καλά και ότι έχει ξεπεράσει την εξάρτησή της, ωστόσο στη συμπεριφορά της ελλοχεύει πάντα η πιθανότητα να υποτροπιάσει και αυτό φαίνεται από τη νευρικότητα και τη φλυαρία της, καθώς και την ανάγκη της να φροντίσει την οικογένεια.\\

Είναι πάντα επίκαιρο αυτό το ερώτημα. Κάθε γυναίκα κάνει θυσίες για να εξυπηρετήσει τους ρόλους που της έχουν ανατεθεί, αλλά και τους ρόλους που η ίδια έχει επιλέξει. Δεν θα τον χαρακτήριζα ως φόβο όμως. Πιο πολύ είναι μια παραίτηση και ένα διαρκές ανάθεμα, που απευθύνεται στον σύζυγο, αλλά αφορά κυρίως τον εαυτό της.

Προσπάθησα να την αντιμετωπίσω με σεβασμό, ειλικρίνεια και ευθύνη. Είναι σημαντικό για μένα ότι αυτή η γυναίκα υπήρξε στην πραγματικότητα – είναι ξεκάθαρα η μητέρα του Ο’ Νηλ. Σε κάθε παράσταση, κάθε βράδυ πιάνω το χέρι της και ταξιδεύω μαζί της επί σκηνής, με σκοπό να τη δικαιώσω και να της πω… πως δεν έφταιγε εκείνη…

Φαντάζομαι ότι στην αρχή αντιδρά κάπως επιφυλακτικά απέναντί της. Η εξάρτησή της λειτουργεί ενδεχομένως αυτόματα ως στίγμα. Οσο όμως προχωρά η παράσταση, και επειδή η Mary λειτουργεί και ως καθρέφτης, ειδικά για το γυναικείο κοινό, ενδεχομένως γεννά περισσότερη κατανόηση ή ακόμα και ταύτιση. Αλλωστε, αυτό προσπαθεί σε όλο το έργο, να την ακούσουν και να τη δουν. Ισως τα καταφέρνει στο τέλος. Ελπίζω να δικαιώνεται.

Την 1η Φεβρουαρίου ολοκληρώνονται οι παραστάσεις και επομένως ολοκληρώνεται και η επί σκηνής σύνδεσή μου με τη Mary Tyrone και το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Παράλληλα, και μέχρι το τέλος της σεζόν, εμφανίζομαι στο θέατρο ΦΙΛΙΠ στην Κυψέλη, στο Terror, ένα δικαστικό δράμα του Ferdinand von Schirach. Οσο για τα επόμενα επιφυλάσσομαι, τίποτα δεν είναι ακόμα… ανακοινώσιμο!