Έτρεξε για την αρραβωνιαστικιά του που χάθηκε στην τραγωδία της Βότση το ’91: Λύτρωση 35 χρόνια μετά
Τριάντα πέντε χρόνια μετά την τραγωδία της 19ης Απριλίου 1991, ένας άνδρας επιστρέφει στην Πάτρα για να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Εχασε την αρραβωνιαστικιά του στην έκρηξη της οδού Βότση και δεν ξαναγύρισε ποτέ -μέχρι σήμερα.
Για τον Θόδωρο Τσιρικούδη, η απόσταση Κομοτηνή – Πάτρα δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε χρόνια, σε αναμνήσεις, σε σκέψεις και σε μια περίοδο νιότης γεμάτη όνειρα, που γκρεμίστηκαν εντελώς ξαφνικά.
Τριάντα πέντε μετά χρόνια μετά (αύριο είναι η επέτειος), βρέθηκε ξανά στην Πάτρα, την πόλη που είχε σημαδέψει τη ζωή του για πάντα. Το 1991, σε ηλικία 26 ετών, έχασε την αρραβωνιαστικιά του, Ολγα Στραγγαλινού, ένα από τα θύματα της τραγωδίας που συγκλόνισε την Πάτρα στις 19 Απριλίου 1991 όταν εξερράγη βόμβα στο ασανσέρ πολυκατοικίας στην οδό Βότση 14 με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους έξι άνθρωπο μαζί με τον Παλαιστίνιο τρομοκράτη Ιμπραχήμ Χασικέχ, που φέρεται να ήταν έτοιμος να την πυροδοτήσει με στόχο το βρετανικό προξενείο.
Από τότε, ο κ. Τσιρικούδης δεν είχε επισκεφθεί ποτέ ξανά την Πάτρα και αφορμή για να κλείσει μια πληγή που έμενε ανοιχτή στάθηκε ο Patras Half Marathon στον οποίο συμμετείχε. Ετρεξε ξανά στους ίδιους δρόμους, πέρασε από γειτονιές που ξεχείλιζαν από αναμνήσεις και στάθηκε απέναντι σε όσα για χρόνια κρατούσε μέσα του.
«Πάντα το κουβαλούσα, εκπληρώθηκε μια επιθυμία μου», λέει ο ίδιος
Στον αγώνα των 10 χιλιομέτρων, η προσπάθειά του δεν είχε σχέση με χρόνο ή με επίδοση. Κάθε βήμα ήταν μια προσωπική διαδρομή, μια σιωπηλή συνομιλία με το παρελθόν. Τρέχοντας, ένιωθε τη συγκίνηση να τον συνοδεύει σε κάθε σημείο της διαδρομής.
Η επιστροφή του στην Πάτρα δεν ήταν μόνο μια συμμετοχή. Ήταν μια πράξη μνήμης. Μια στιγμή που συνδέθηκε με τη μεγαλύτερη δρομική γιορτή της πόλης και απέκτησε ένα ξεχωριστό και βαθύ ανθρώπινο νόημα.
Το πίσω μέρος της φανέλας με το 35 και το Why
– Επιστρέψατε στην Πάτρα μετά από 35 ολόκληρα χρόνια. Ποιο είναι το στόρι πίσω απ’ αυτό;
Περίμενα την ευκαιρία για να έρθω στην Πάτρα. Όταν είδα τον Patras Half Marathon, είπα μέσα μου πως πρέπει να πάω. Γνωρίζετε το γεγονός που είχε συμβεί στην πόλη το 1991. Ανάμεσα στα επτά θύματα ήταν και η Ολγα με την οποία είχαμε αρραβωνιαστεί. Η κοπέλα ήταν από την Πάτρα και είχαμε γνωριστεί ως φοιτητές στην Αθήνα. Μετά το Πάσχα εκείνης της χρονιάς ήταν να ανέβει Κομοτηνή, όμως δεν έγινε ποτέ. Πάντα το κουβαλούσα μέσα, πάντα ήταν μέσα στο μυαλό μου. Δεν μπορούν να ξεχαστούν τόσο εύκολα όλα αυτά. Ετσι αποφάσισα να έρθω στην Πάτρα για να τρέξω στη μνήμη της
– Πώς το βιώσατε;
Ηταν μεγάλη συγκίνηση για μένα. Περνούσα από μέρη που περπατούσαμε τότε, το πατρικό της ήταν στην Αγυιά. Συγκίνηση και πόνος. Ετρεχα και βούρκωνα ταυτόχρονα.
– Τι θυμάστε από εκείνη την περίοδο μόλις μάθατε τα τραγικά νέα;
Ηταν μεγάλη σφαλιάρα. Την ώρα που είσαι έτοιμος να δημιουργήσεις τη ζωή σου με έναν άνθρωπο και ξαφνικά να συμβαίνει αυτό το γεγονός. Λες “τώρα τι έγινε; Από πού να κρατηθώ και πώς θα το ξεπεράσω;” Ηταν ένα απερίγραπτο σοκ.
– Πάντως, έστω και μετά από χρόνια καταφέρατε να έρθετε στην Πάτρα;
«Ναι. Ερχόμουν με χαρά, το ήθελα πολύ αν και τραυματίστηκα στον αγώνα των 10 χλμ. Μάλλον υπερεκτίμησα τις δυνατότητές μου, είναι και η ηλικία, οπότε καταλαβαίνεις. Πάντως τερμάτισα. Παρακολούσα τον Θεό να τερματίσω για να μην γίνω ρεζίλι
– Ηρθατε μόνος σας;
Οχι, είχα την κόρη και τη γυναίκα μου μαζί.
– Φαντάζομαι πως η σύζυγός σας γνώριζε τον λόγο…
Εννοείται πως γνωρίζει την ιστορία, αλλά στον αγώνα το κατάλαβε από τη συμπεριφορά και την εικόνα μου. Ακόμα και όταν στο τέλος όταν πήγα στα παιδιά που μου έκαναν μασάζ, μου έρχονταν δάκρυα, αλλά κρατιόμουν για να δείξω πως είμαι χαρούμενος. Δεν μπορείς να ξεγελάσεις τους άλλους τόσο εύκολα.
– Επιλέξατε να φορέσετε ένα πολύ συγκεκριμένο και ιδιαίτερο μπλουζάκι…
Ναι. Το μπλουζάκι, το καπέλο και το σορτσάκι ήταν μαύρα. Στο πλάι στο μπλουζάκι υπήρχε η ημερομηνία 19-4-1991, πίσω στην πλάτη το νούμερο 35 και από κάτω το W που σημαίνει “Γιατί”.
Το σημείο στο μανίκι με την ημερομηνία που σημειώθηκε το τραγικό γεγονός
– Σας έφυγε ένα βάρος τώρα που καταφέρατε να έρθετε στην Πάτρα;
Ναι. Το είχα ανάγκη, εκπληρώθηκε μια μεγάλη επιθυμία. Ηθελα να συναντηθώ και με τα αδέλφια της Ολγας που ζουν στην Πάτρα, αλλά δεν προέκυψε. Δεν ξέρω αν ήταν καλή ιδέα να αναστατώσω τους ανθρώπους. Εχουμε όμως επαφή μετά από τόσα χρόνια, μιλάμε στο τηλέφωνο.
– Πώς σας φάνηκε η Πάτρα του 2026 σε σχέση με το 1991;
Πάρα πολύ αλλαγμένη. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν μπορούσα να προσανατολιστώ. Τεράστια αλλαγή προς το καλύτερο. Περπάτησα στα στενά, καθίσαμε για καφέ στο κέντρο, ήταν πολύ όμορφα. Μου άρεσε που είδα πεζοδρομημένη τη Μαιζώνος. Επειδή ήμουν υπάλληλος στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Κομοτηνής και είχα ασχοληθεί με θέματα κυκλοφορίας, έχω να πω τα καλύτερα για τον πεζόδρομο. Δώστε χώρο στον κόσμο να περπατήσει.
– Οπότε να σας περιμένουμε και του χρόνου στον αγώνα;
Ναι φυσικά, θα έρθω οπωσδήποτε, αλλά θα προετοιμαστώ κατάλληλα για να είμαι πανέτοιμος. Θα είμαι ο πρώτος που θα κάνει εγγραφή! Θα πρέπει να σας πω ότι ήταν μια εξαιρετική διοργάνωση, φανταστική διαδρομή και το χάρηκα πολύ. Οι εθελοντές μας βοήθησαν πολύ, ο κόσμος ήταν καταπληκτικός.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
