Ελένη Κοκκίδου: «Το να τα παρατήσεις όλα και να “μηδενίσεις” είναι ένα τεράστιο βήμα»
Μετά τη θερμή υποδοχή που γνώρισε στην Αθήνα, η παράσταση «Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας» του Εντουάρ Λουί έρχεται στην Πάτρα, στο Θέατρο Πάνθεον, για δύο μόνο βραδιές. Η Monique της παράστασης, ή κατά κόσμον Ελένη Κοκκίδου, μιλά στο pelop.gr
Η γυναίκα του Λουί δεν υψώνει πανό, δεν φωνάζει, δεν σπάει θεαματικά δεσμά. Η επανάστασή της είναι αθόρυβη, βαθιά και υπαρξιακή.
Η Ελένη Κοκκίδου συναντά αυτή τη μορφή επί σκηνής στην παράσταση«Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας» και της δίνει σώμα και φωνή, αναμετρώμενη με τη βία της τάξης, της πατριαρχίας και της κοινωνικής αορατότητας.
Λίγο πριν από τις παραστάσεις στην Πάτρα και συγκεκριμένα στο Πάνθεον, μιλά για τη Monique, για τις γυναίκες που δεν είχαν ποτέ φωνή — και για εκείνες που βρίσκουν τη δύναμη να ξεκινήσουν από το μηδέν.
Το έργο είναι γραμμένο από έναν γιο για τη μητέρα του. Πώς είναι για εσάς να ενσαρκώνετε μια γυναίκα που τη γνωρίζουμε μέσα από το βλέμμα κάποιου άλλου; Πώς αποκτά τη δική της φωνή επί σκηνής;
Μπορώ να πω ότι αυτό με συγκεντρώνει αυτομάτως σ’ αυτό που έχω να κάνω, γιατί πρέπει να επαληθεύσω τα λόγια του. Στο θέατρο όμως ούτως ή άλλως ζωντανεύει αυτό που αφηγούμαστε. Παίρνει σάρκα και οστά από μας τους ίδιους.
Η ηρωίδα του Λουί δεν κάνει μια θεαματική επανάσταση· η αλλαγή της είναι υπόγεια. Πώς αποδίδεται σκηνικά αυτή η εσωτερική μετατόπιση χωρίς εξωτερικές κορυφώσεις;
Σιγά-σιγά, κατά τη διάρκεια της παράστασης, η ηρωίδα μου συρρικνώνεται όλο και περισσότερο. Και στο τέλος φτάνει στην απελπισία. Είναι μια γυναίκα που ζει μέσα σε κοινωνικούς περιορισμούς, βία, σιωπή και κακοποίηση. Αυτό είναι που πυροδοτεί την φυγή της. Διαφωνώ όμως στο ότι δεν κάνει μία θεαματική επανάσταση. Ζώντας σε μία τέτοια ανδροκρατούμενη, πατριαρχική οικογένεια, όπου ο δικός σου λόγος δεν εισακούεται, όπου πλήγεται η αξιοπρέπεια σου, είναι όμως η μοναδική ασφάλεια που έχεις στη ζωή σου και δεν έχεις τα απαιτούμενα προσόντα για να επιβιώσεις οικονομικά μόνη σου, το να τα παρατήσεις όλα και να «μηδενίσεις» είναι ένα τεράστιο βήμα. Είναι το ρίσκο του να ξεκινήσεις από την αρχή την ζωή σου, με μηδενική ορατότητα.
Το έργο διαπερνάται από την έννοια της κοινωνικής τάξης. Πόσο καθοριστικό είναι το ταξικό στοιχείο για να κατανοήσουμε τη διαδρομή της;
Οι άνθρωποι αυτοί είναι βιομηχανικοί εργάτες. Είναι βαθιά φτωχοί και βαθιά απαίδευτοι, αγράμματοι. Οι ζωές τους λοιπόν είναι προκαθορισμένες από τις οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες που τους επιβάλλονται. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα πράγματα. Είναι δηλαδή στην τελευταία ταξική βαθμίδα. Αυτό τους οδηγεί σε μια ζωή που δεν έχει διεξόδους, όνειρα και ελπίδες για μια καλύτερη μοίρα.
Στο κείμενο συνυπάρχουν η ντροπή και η επιθυμία. Ποια από τις δύο δυνάμεις πιστεύετε ότι τελικά κινεί την ηρωίδα;
Η επιθυμία. Να ξαναβρεί την χαμένη της νιότη. Να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Να αρχίσει από την αρχή. Να ζήσει ελεύθερη, να εξερευνήσει την γυναικεία της φύση, να δοκιμάσει μια ζωή χωρίς την ανδρική παρουσία και καταπίεση.
Ο σκηνοθέτης μιλά για μια στιγμή τρυφερότητας μέσα σε έναν κόσμο σκληρό. Πού βρίσκεται αυτή η τρυφερότητα στην παράσταση;
Στην απέραντη αγάπη που έχει η ηρωίδα μου για αυτό το παιδί της. Περισσότερο από όλα τα άλλα παιδιά της, γιατί αυτό είναι το πιο ευάλωτο και την έχει περισσότερο ανάγκη. Η αγάπη για τα παιδιά της είναι αυτή που την κάνει να υπομένει και να ζει με εγκαρτέρηση.
Αν έπρεπε να συμπυκνώσετε τη διαδρομή αυτής της γυναίκας σε μία φράση, ποια θα ήταν;
Μια γυναίκα που από την σιωπή και την καταφρόνια, αποκτά “φωνή”, ξεφεύγοντας από τη μοίρα που της έχει επιβάλει η καταγωγή της.
Έχετε ερμηνεύσει πολλές γυναικείες μορφές που κουβαλούν βάρος — από την Πανωραία μέχρι πιο σύγχρονες ηρωίδες. Σας ελκύουν οι ρόλοι που δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής;
Πάντα με ελκύουν οι ρόλοι γυναικών που δεν έχουν δική τους «φωνή». Έχω την «πολυτέλεια» να μπορώ να μιλήσω αντ’ αυτών από σκηνής. Θα μπορούσα να σας πω ότι το νιώθω και σαν καθήκον. Τις κατανοώ, τις συμπονώ και διδάσκομαι από την δύναμή τους, την ικανότητα τους για επιβίωση.
Υπάρχει κάτι κοινό σε αυτές τις γυναίκες; Μια ρίζα που τις συνδέει;
Είναι βαθιά μόνες, κοινωνικά αόρατες και ταυτόχρονα γενναίες και νικήτριες.
Η «Γυναίκα της Πάτρας» υπήρξε ένας ρόλος-σταθμός για εσάς. Επιστρέφοντας τώρα στην πόλη με μια άλλη γυναικεία διαδρομή, τι σκέφτεστε;
Η «γυναίκα της Πάτρας», η Πανωραία, θα ήταν φίλη της Monique. Θα έπιναν μαζί καφεδάκι στο σπίτι της, θα μιλούσαν για τους άντρες, θα την βοηθούσε πηγαίνοντας της γλυκά, χρήματα, τσιγάρα, δώρα για τα παιδιά, θα έκανε ό,τι μπορούσε. Γιατί η Πανωραία ήτανε πολύ γενναιόδωρη και καταλάβαινε αυτούς που είχαν ανάγκη. Και η Monique θα την λάτρευε. Αυτό σκέφτομαι φέρνοντας την Monique στην Πάτρα!
Κοιτάζοντας τη συνολική σας πορεία, αισθάνεστε ότι οι ρόλοι που σας καθόρισαν ήταν αυτοί που σας «εξέθεσαν» περισσότερο;
Βέβαια, γιατί ξεχνούσα εντελώς το κοινωνικό και πολιτισμικό μου πρόσωπο και έτσι αποκτούσα μια αυθεντικότητα που σπάνια την συναντά στην δουλειά του ένας ηθοποιός. Με αυτούς τους ρόλους «ξαναγεννιέσαι», εμβαπτίζεσαι σε κάτι πρωτόγνωρο.
ΙΝΦΟ
Συντελεστές
Παίζουν: Ελένη Κοκκίδου, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος
Κείμενο: Εντουάρ Λουί
Μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Σωτηρίου
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Κέννυ Μακλέλαν
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Μουσική: Αλέξανδρος Καζάκος
Παραγωγή: Midnight Sun Productions – ARTINFO
Πληροφορίες
Θέατρο Πάνθεον – Πάτρα
Σάββατο 7 Μαρτίου στις 21:00
Κυριακή 1 Μαρτίου στις 19:00
Διάρκεια: 90’
Προπώληση εισιτηρίων
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/agones-kai-metamorfoseis-mias-gynaikas-1/
Τηλεφωνικά στο 2109213310
Από όλα τα καταστήματα PUBLIC
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
