Κατερίνα Ηλιοπούλου: «Το χοροθέατρο θέλει αλήθεια»
Η σκηνοθέτιδα του Πανεπιστημίου Πατρών αποκαλύπτεται. «Οι νέοι να μη φοβούνται να ψάξουν και να πειραματιστούν. Να δουλεύουν, να εκτίθενται και να εμπιστεύονται τη φωνή τους»
Η Κατερίνα Ηλιοπούλου ανήκει στη νέα γενιά δημιουργών του χοροθεάτρου που αναζητούν διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης μέσα από τη σύνθεση της κίνησης και της θεατρικής αφήγησης.
Απόφοιτος της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Ραλλού Μάνου», με σημαντική παρουσία ως χορεύτρια, δασκάλα και δημιουργός, έχει συνεργαστεί με σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς και έχει παρουσιάσει έργα σε φεστιβάλ και σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μέσα από τη μακρόχρονη συνεργασία της με την ομάδα χοροθεάτρου του Πανεπιστημίου Πατρών «Ορμήτες», έχει υπογράψει παραστάσεις που συνδυάζουν καλλιτεχνική ευαισθησία με σύγχρονους προβληματισμούς.
Η ίδια μιλά για την πορεία της στον χώρο του χοροθεάτρου και τη φυσική ανάγκη που την οδήγησε να ενώσει τον χορό με την υποκριτική.
Αναφέρεται στις πηγές της έμπνευσής της, στον τρόπο με τον οποίο το σώμα μετατρέπεται σε φορέα αφήγησης, αλλά και στις προκλήσεις της σκηνοθεσίας, όπου η ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και τον λόγο αποτελεί βασικό ζητούμενο.
Παράλληλα, αναφέρεται στις καλλιτεχνικές επιρροές που έχουν διαμορφώσει το προσωπικό της ύφος, για έργα που αποτέλεσαν σταθμούς στην πορεία της και για τον ρόλο της μουσικής και των σκηνικών στη δημιουργία μιας ολοκληρωμένης σκηνικής εμπειρίας.
Τέλος, απευθύνει ένα ουσιαστικό μήνυμα στους νέους καλλιτέχνες, ενθαρρύνοντάς τους να αναζητούν τη δική τους αλήθεια, να πειραματίζονται και να εξελίσσονται διαρκώς, επιμένοντας ότι το χοροθέατρο δεν είναι χώρος μίμησης, αλλά βαθιάς προσωπικής έκφρασης.
-Πώς ξεκίνησε η πορεία σας στον χώρο του χοροθεάτρου;
Η πορεία μου στο χοροθέατρο ξεκίνησε από νωρίς, μέσα από τον χορό, τον οποίο και σπούδασα, ενώ παράλληλα συμμετείχα σε θεατρικές ομάδες και σεμινάρια υποκριτικής. Η ανάγκη να συνδυάσω αυτά τα δύο προέκυψε οργανικά, με καθοριστική τη συνεργασία μου με την ομάδα χοροθεάτρου του Πανεπιστημίου Πατρών «Ορμήτες». Ηταν μία εμπειρία που με εξίταρε ιδιαίτερα, λόγω της συνύπαρξης διαφορετικών ηλικιών επί σκηνής. Ετσι, το χοροθέατρο έγινε για μένα ο φυσικός χώρος συνάντησης αυτών των δύο κόσμων.
-Τι σας εμπνέει περισσότερο όταν δημιουργείτε μία παράσταση;
Η έμπνευση μπορεί να έρθει από παντού – από μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Από βιβλία και έργα τέχνης που με επηρεάζουν. Από τον κόσμο γύρω μου και τα γεγονότα που τον διαμορφώνουν. Ολα αυτά τα ερεθίσματα λειτουργούν σαν αφετηρία και βρίσκουν τελικά έκφραση πάνω στη σκηνή μέσα από την κίνηση.
-Πώς συνδυάζετε την κίνηση με τη θεατρική αφήγηση;
Η κίνηση και η θεατρική αφήγηση συναντιούνται εκεί όπου το σώμα αρχίζει να «μιλά». Κάθε χειρονομία, κάθε ρυθμός, κουβαλά μία πρόθεση, ένα συναίσθημα, μία ιστορία. Με ενδιαφέρει η στιγμή που ο λόγος δεν είναι πια απαραίτητος – όταν το σώμα γίνεται φορέας αφήγησης και ο χώρος γεμίζει με όσα δεν λέγονται, αλλά βιώνονται.
-Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη σκηνοθεσία χοροθεάτρου;
Η μεγαλύτερη πρόκληση στη σκηνοθεσία χοροθεάτρου είναι η αρμονική συνύπαρξη του χορού με τον λόγο. Μία ισορροπία απαιτητική, αλλά ουσιαστική για τη συνοχή της παράστασης. Ταυτόχρονα, τίποτα δεν είναι τυχαίο – κάθε κίνηση, κάθε είσοδος και έξοδος στη σκηνή έχει λόγο ύπαρξης. Ειδικά στους «Ορμήτες», η πρόκληση εντείνεται μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών ηλικιών και εμπειριών. Στόχος είναι πάντα ένα κοινό, ζωντανό αποτέλεσμα.
-Πώς δουλεύετε με τους χορευτές/ηθοποιούς κατά τη διάρκεια των προβών;
Η διαδικασία των προβών βασίζεται στον ουσιαστικό διάλογο και την εμπιστοσύνη. Οι χορευτές/ηθοποιοί έχουν ενεργό ρόλο, πειραματίζονται και φέρνουν τη δική τους εμπειρία. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς και καθοδήγηση, το υλικό διαμορφώνεται σταδιακά. Η πρόβα δεν είναι απλώς εκτέλεση. Είναι ένας ζωντανός χώρος συν-δημιουργίας.
-Υπάρχει κάποια παράσταση που θεωρείτε σταθμό στην καριέρα σας;
Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει μία μόνο παράσταση-σταθμός, καθώς κάθε δουλειά αφήνει το δικό της αποτύπωμα. Ωστόσο, θα ξεχώριζα την «Ανοδική Πτώση» ως μία ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία. Πραγματεύεται την κακοποίηση των γυναικών, ένα θέμα ευαίσθητο και βαθιά ανθρώπινο. Η προσέγγισή του μέσα από το χοροθέατρο ήταν απαιτητική, αλλά ουσιαστική. Μία διαδικασία που με επηρέασε τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά.
-Πώς αντιμετωπίζετε το κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με το χοροθέατρο;
Δεν πιστεύω ότι το κοινό χρειάζεται να είναι εξοικειωμένο με το χοροθέατρο. Η κίνηση και το σώμα επικοινωνούν άμεσα, πέρα από λέξεις και ερμηνείες. Αν κάτι είναι αληθινό πάνω στη σκηνή, θα φτάσει στον θεατή – χωρίς «οδηγίες».
-Ποιον ρόλο παίζουν η μουσική και τα σκηνικά στη δουλειά σας;
Η μουσική και τα σκηνικά παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δουλειά μου. Διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα και τον κόσμο της παράστασης. Η μουσική επηρεάζει τον ρυθμό και την εσωτερική ένταση της κίνησης. Τα σκηνικά λειτουργούν ως προέκταση της δραματουργίας. Συνήθως είναι μινιμαλιστικά, αλλά ουσιαστικά και συμβολικά.
-Ποιες επιρροές (καλλιτέχνες ή ρεύματα) έχουν διαμορφώσει το στυλ σας;
Εχω επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την Pina Bausch, πρωτοπόρο του χοροθεάτρου. Καθώς και από δημιουργούς όπως ο Akram Khan και ο Mats Ek. Οι επιρροές αυτές έχουν διαμορφώσει τον τρόπο που προσεγγίζω την κίνηση. Παράλληλα, παρακολουθώ όσο το δυνατόν περισσότερες παραστάσεις. Αποτελούν για μένα μία διαρκή πηγή έμπνευσης και εξέλιξης.
-Τι συμβουλή θα δίνατε σε νέους καλλιτέχνες που θέλουν να ασχοληθούν με το χοροθέατρο;
Να μη φοβούνται να ψάξουν και να πειραματιστούν. Να δουλεύουν, να εκτίθενται και να εμπιστεύονται τη φωνή τους. Να φροντίζουν αυτό που κάνουν να είναι αληθινό. Η εκπαίδευση και η διαρκής επιμόρφωση είναι ουσιαστικές. Το χοροθέατρο δεν θέλει μίμηση – θέλει αλήθεια.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
