Οι θρύλοι από το λαγκάδι στο Καπελέτο
Η ιστορία από τον κόσμο του μεταφυσικού ξεκινάει την περίοδο που οι Γερμανοί κατακτητές έμπαιναν στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, ανάμεσά τους και στην Πάτρα.
Οντως η λέξη «νεράιδα» προέρχεται από τη λέξη «νερό»; Ναι είναι η απάντηση, αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια, καθώς -για να είμαστε ολόσωστοι- ο όρος προέρχεται από τις Νηρηίδες, τις θαλάσσιες νύμφες και κόρες του Νηρέα, που ζούσαν οπουδήποτε υπήρχαν νερά.
Η λέξη «Νηρηίς» εξελίχθηκε στην ουσία σε «νεράιδα» στα μεσαιωνικά «ρωμέικα», αλλά και στη συνέχεια, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας με τη λαϊκή παράδοση και κάπως έτσι έφτασε να διατηρείται ο συγκεκριμένος όρος μέχρι τις μέρες μας.
Η σημερινή ιστορία από τον κόσμο του μεταφυσικού ξεκινάει την περίοδο που οι Γερμανοί κατακτητές έμπαιναν στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, ανάμεσά τους και στην Πάτρα.
Ο κόσμος που έμεινε στα αστικά κέντρα, καθώς δεν είχε εναλλακτικές, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα σίτισης και γενικότερα επιβίωσης, όμως οι τυχεροί που είχαν ένα σπίτι ή συγγενείς στην ύπαιθρο και στα χωριά, μπορούμε να πούμε ότι δεν γνώρισαν Κατοχή.
Ανάμεσα σε αυτούς τους τυχερούς ήταν και μια οικογένεια από τα Προσφυγικά, η οποία κλειδαμπάρωσε το σπίτι της στην οδό Φωκαίας και βρήκε καταφύγιο στο Καπελέτο, ένα χωριό στο «έμπα» της Ηλείας, στη Βουπρασία. Εκεί ζούσαν οι τρεις (παντρεμένες) αδερφές της «νόνας της Χαρίκλειας», η Ελένη, η Βαγγελίτσα και η Αθηνά, οι οποίες διακρίνονταν για την ομορφιά τους, εκεί έμενε και ο πατέρας τους ο Αθανάσιος Ιντζος, ο οποίος είχε έναν νερόμυλο κοντά στο λαγκάδι του χωριού κι άλεθε αλεύρι.
Σε εκείνο το μαγικό μέρος, το οποίο στα παιδικά μάτια του γράφοντος θύμιζε κάτι από τις παραμυθένιες ταινίες του Ντίσνεϊ, πήραμε τα πρώτα μας ακούσματα για τις νεράιδες. Ολα αυτά πολύ πιο μπροστά στον χρόνο, τέσσερις περίπου δεκαετίες μετά την αποχώρηση των Ναζί από τη χώρα μας. «Μην πας το μεσημέρι στο λαγκάδι γιατί θα τις δεις. Και να σου μιλήσουν, μην τις πιστέψεις, μην τις πλησιάσεις και -το κυριότερο- μην πεις λέξη γιατί θα σου πάρουν τη φωνή!». Χρειάζεται κάτι παραπάνω για να φάει ένας υπερδραστήριος πιτσιρίκος το μεσημεριανό του φαγητό; Οι ιστορίες τρόμου, όμως, είχαν και συνέχεια: «Ο θείος ο Φώτης είχε πάει με το μουλάρι για δουλειές στο Κουρτέσι και τον πήρε βράδυ να γυρίσει στο χωριό. Οπως ερχόταν φορτωμένος μέσα στη σκοτεινή νύχτα και πήγε να περάσει ένα γεφύρι, το άλογο σταμάτησε. Πέτρωσε στην κυριολεξία.
Κι άρχισε να τρέμει από φόβο. Ο θείος κατάλαβε ότι κάτι περίεργο, κάτι απόκοσμο έβλεπε το ζωντανό. Κάτι το οποίο, όμως, δεν φανερωνόταν στα δικά του τα μάτια. Και τότε έκανε όπως τον είχε προστάξει ο γερο-Ιντζος. Εκανε τον σταυρό του, είπε τον «Πάτερ ημών» κι έστριψε κι ένα τσιγάρο. Αυτό ήταν! Φφφφσσσσσσς! Κάτι ακούστηκε στον αέρα κι έγινε καπνός. Και το μουλάρι… ξεμουλάρωσε και πέρασε τη γέφυρα!».
Αλλα και η κόρη του Φώτη, η «ξαδέρφη η Βάσω», είχε τις… επαφές της με τον άλλο κόσμο: «Ενα βράδυ την είχε πάρει ο ύπνος σε έναν καναπεδάκο του χωριού. Κι ορκιζόταν μέχρι να φύγει από τη ζωή, ότι ήρθαν τα αερικά και τη σήκωσαν στα χέρια τους και τη μετέφεραν σε ένα άλλο σημείο του σπιτιού».
Νεράιδα πάντως δεν είδε ποτέ στο λαγκάδι στο Καπελέτο ο γράφων. Κι εύχεται να μην τον πάρετε στο ψιλό αν σας αποκαλύψει ότι άκουγε τα καλοκαιρινά βράδια που περνούσε στο χωριό, έναν περίεργο θόρυβο: Τη μαγκούρα του γερο-Ιντζου -ο οποίος είχε πεθάνει πολλές δεκαετίες πρι – να χτυπάει μέσα στο σπίτι. Του την είχαν πει κι αυτήν την ιστορία και δεν την πίστεψε στην αρχή. Αλλά μετά έπρεπε να κουκουλώνεται κάτω από τα σεντόνια και να μη βλέπει τι… κυκλοφορεί στο δωμάτιο. Αφού πρώτα είχε ελέγξει αν υπάρχει τίποτα κάτω από το κρεβάτι του! Από που ερχόταν εκείνο το αναθεματισμένο το «τακ-τακ» ακόμη δεν το έχουμε ανακαλύψει. Και -μεταξύ μας- δεν θέλουμε κιόλας…
Προσοχή στον Μεσημεριανό
Εκτός από τις νεράιδες που ζούσαν στο στοιχειωμένο λαγκάδι στο Καπελέτο -σαν ιστορία του Τόλκιν ακούγεται όλο αυτό…- σε εκείνα τα μέρη λέγεται ότι κυκλοφορούσε και ο «Μεσημεριανός». «Μη βγεις ποτέ μόνος σου έξω στις 3 το μεσημέρι και στις 3 το βράδυ. Είναι καταραμένες ώρες» ήταν η συμβουλή των γιαγιάδων, που προσπαθούσαν να μας κρατήσουν σπίτι γιατί δεν είχαμε… στασιό! Οχι, ούτε τον κύριο «Μεσημεριανό» συναντήσαμε ποτέ στη ζωή μας, αλλά το ψάξαμε αρκετά γιατί η ώρα 3 είναι καταραμένη. Η ιδέα προέρχεται κυρίως από θρησκευτικές συμβολικές ερμηνείες και λαϊκές δοξασίες κι όχι φυσικά από κάτι πραγματικά αποδεδειγμένο.
Η πιο γνωστή εξήγηση αφορά τη σταύρωση του Χριστού, ο οποίος κατά τη χριστιανική παράδοση λέγεται ότι πέθανε γύρω στις 3 το μεσημέρι. Οπότε και αυτή η ώρα είναι αποφράδα, αλλά και η 3 τα ξημερώματα -καθώς είναι το «αντίθετο» της ιερής ώρας του θανάτου του Ιησού, οπότε συνδέεται συμβολικά με το κακό ή το υπερφυσικό. Οποιος έχει δει και την ταινία τρόμου «Ο εξορκισμός της Εμιλυ Ρόουζ» θα διαπιστώσει ότι η ώρα 3 παρουσιάζεται ως «η ώρα του διαβόλου». Γι’ αυτό καμιά φορά να περιμένετε τους σεισμούς, τις φωτιές ή άλλες καταστροφές όταν το ρολόι δείχνει 3π.μ. ή 3μ.μ. Ολα τα έχουμε υπολογισμένα…
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
