Μάκης Βορίδης στην «Π»: «Με συκοφαντούν πέντε μήνες και κάνω υπομονή» ΒΙΝΤΕΟ – Τι είπε για ΟΠΕΚΕΠΕ, ακρίβεια και συνεργασίες
Από την αυτοδυναμία της ΝΔ και τα σενάρια συγκυβέρνησης, μέχρι την ακρίβεια και τα Τέμπη, αλλά και -με προσωπική φόρτιση- για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, για την οποία ο πρώην υπουργός Μάκης Βορίδης αφήνει να εννοηθεί ότι θα περάσει στην αντεπίθεση.
«Χείμαρρος» πραγματικός ο Μάκης Βορίδης. Δεν άφησε τίποτα αναπάντητο ή ασχολίαστο στην κουβέντα που είχαμε μαζί του. Από την αυτοδυναμία της ΝΔ και τα σενάρια συγκυβέρνησης, μέχρι την ακρίβεια και τα Τέμπη, αλλά και -με προσωπική φόρτιση- για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, για την οποία ο πρώην υπουργός αφήνει να εννοηθεί ότι θα περάσει στην αντεπίθεση.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ
Ακολουθούν οι κυριότερες τοποθετήσεις του Μάκη Βορίδη σε μια συνέντευξη με πανελλήνιο ενδιαφέρον, την οποία μπορείτε να δείτε ολόκληρη στο pelop.gr.
– Η κυβέρνηση βρίσκεται προς το τέλος της δεύτερης θητείας της, με πολλά πεπραγμένα, πολλές ακόμη προσδοκίες, αλλά και κριτική από τους πολίτες. Ποιες θεωρείτε ότι πρέπει να είναι οι προτεραιότητες στο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές;
Η κυβέρνηση υλοποιεί ένα σύνθετο σχέδιο, το οποίο έχει πάρα πολλές επιμέρους δράσεις. Αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι και η επικοινωνιακή μας δυσκολία. Ξέρετε, καμιά φορά όταν πας σε ένα υπουργείο, υπάρχει η αντίληψη ότι «θέλουμε κάτι μεγάλο», «κάτι θεαματικό», κάτι το οποίο θα είναι «μία γρήγορη νίκη» για να μπορούμε να πούμε ότι «το πετύχαμε». Πλέον, δεν υπάρχουν αυτά στην Ελλάδα. Γιατί είναι μία συντεταγμένη χώρα, μια ώριμη δυτική Δημοκρατία, με εξελιγμένο θεσμικό πλαίσιο και προχωρημένους θεσμούς. Πάντοτε, βέβαια, υπάρχουν περιθώρια βελτιώσεων. Το ότι το έχουμε κατακτήσει όλο αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει δουλειά να γίνει. Αλλά δεν είναι το ίδιο σαν να πας κάπου που δεν έχει γίνει τίποτε κι επομένως το παραμικρό πράγμα φαίνεται ότι είναι συγκλονιστικό. Τι χρειάζεται τώρα;
Πάρα πολλές επιμέρους δράσεις, οι οποίες μπορούν να αλλάξουν το περιβάλλον. Να πω ένα παράδειγμα. Θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τα ελλείμματα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Εχουμε κάνει οριζόντια πράγματα. Εχουμε χαμηλώσει τη φορολογία. Εχουμε βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας. Εχουμε κάνει πιο ευέλικτες τις συνθήκες αδειοδότησης. Εχουμε μειώσει τη γραφειοκρατία. Αν θες να βελτιώσεις περισσότερο την ανταγωνιστικότητα, λίγα οριζόντια έχεις. Θα μειώσεις ίσως λίγο ακόμη τη φορολογία. Αλλά πόσο κάτω θα την πας; Πρέπει να πας κλαδικά. Για παράδειγμα στα του περιφερειακού Τύπου, πρέπει να δεις τι χρειάζεται για να είναι βιώσιμος και ανταγωνιστικός. Στις ενεργοβόρες βιομηχανίες, θα θέλαμε καλύτερες τιμές ενέργειες. Πώς μπορούμε να τις κάνουμε ανταγωνιστικές; Το ίδιο ισχύει και σε κλάδους του Τουρισμού. Γιατί άλλο είναι το πεντάστερο-εξάστερο ξενοδοχείο, άλλο είναι τα δωμάτια, άλλο είναι το Airbnb. Τι θέλεις λοιπόν; Πρέπει να πας σε καθετοποιημένες πια πολιτικές κι όχι σε οριζόντιες. Αυτό είναι πάρα πολύ μικρή δουλειά. Η κυβέρνηση υλοποιεί 145 προγράμματα, 147 δράσεις και 200 επενδύσεις. Πράγματα που την ώρα που τα κοιτάς είναι πολύ δύσκολο να το επικοινωνήσεις, όταν, όμως, οι δράσεις τελειώνουν, ξαφνικά ξυπνάμε μια μέρα και λέμε ότι η ανεργία πήγε στο 8% από το 19%. Ναι, δεν πήγε σε μια μέρα, ούτε με το πάτημα ενός κουμπιού. Πήγε με μια επίμονη στρατηγική που κρατάει καιρό, αλλά φέρνει αποτέλεσμα.
– Κύριε υπουργέ, πού υπάρχει, όμως, μεγαλύτερη λαϊκή πίεση; Δεν υπάρχει στην ακρίβεια; Δεν υπάρχει στο ζήτημα του να λειτουργούν καλύτερα οι θεσμοί για να αποφύγουμε φαινόμενα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ;
Σίγουρα η καταπολέμηση της ακρίβειας είναι βασικό. Επίσης, ειδικά τις νέες οικογένειες, ενδιαφέρει το στεγαστικό. Ασφαλώς υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα και στο δημογραφικό, στο οποίο βλέπουμε ότι οι πολιτικές μας δεν πετυχαίνουν. Κι επομένως κάτι πρέπει να κάνουμε και σε αυτό. Αυτό θα δημιουργήσει -όχι άμεσα- μια πίεση στο ασφαλιστικό κι, επομένως, κανείς πρέπει να προετοιμάζεται. Εγώ θα επιμείνω: Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας είναι πολύ μεγάλο θέμα κι επομένως θα πρέπει να το δει κανείς πώς θα εξελιχθεί. Αρα αν μου λέγατε ποια είναι η ατζέντα της τρίτης τετραετίας του Κυριακού Μητσοτάκη, θα έλεγα ότι περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω.
– Θα επιμείνουμε: Πού αισθάνεστε τη μεγαλύτερη πίεση από τον κόσμο;
Κοιτάξτε. Νομίζω ότι η ακρίβεια -κι αυτό φαίνεται σε όλες τις μετρήσεις- είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Κι εκεί, προσέξτε: Από τη μία μεριά είναι σαφές ότι έχει αυξηθεί το εισόδημα και μάλιστα πολλαπλώς. Εχει αυξηθεί και με τη μείωση φορολογίας. Εχει αυξηθεί και με τους μισθούς. Σας θυμίζω ότι μία από τις βασικές προεκλογικές μας δεσμεύσεις ήταν ο μέσος μισθός να πάει στο τέλος της θητείας μας στα 1.500 ευρώ. Τώρα είναι 1.516 ευρώ. Να μην τα προσπερνάμε αυτά. Το να πάρεις τον μέσο μισθό στα 850 ευρώ και μέσα σε μια τετραετία-τριετία, να τον πας στα 1.516 ευρώ, δεν το λες και τίποτε. Κάτι έγινε εκεί. Ακούω καμιά φορά μια κριτική από τους επιχειρηματίες: «Και τι πανηγυρίζετε με αυτό; Αφού τα πληρώνουμε εμείς τα λεφτά». Σύμφωνοι. Εν μέρει ισχύει. Γιατί υπάρχει κι ένα κομμάτι αυξήσεως το οποίο είναι μέσα από την αύξηση της ζήτησης για χέρια στην αγορά εργασίας. Με τη μείωση της ανεργίας. Το οποίο το προσπερνάμε. Η ανεργία είναι σε χαμηλά επίπεδα. Μιλάμε για έναν κόσμο, ο οποίος ήταν στο ταμείο. Επαιρνε 450 ευρώ κι αυτή τη στιγμή δουλεύει κανονικά. Μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
– Μόνο η ακρίβεια είναι, όμως; Δεν είναι και η αγοραστική δύναμη των πολιτών;
Πάμε και στην αγοραστική δύναμη, δεν θα το αποφύγω. Πράγματι, λοιπόν, λόγω γενικότερης συγκυρίας υπάρχει ζήτημα. Δεν είναι μόνο τοπικό το φαινόμενο. Εγώ θα πω, όμως, ότι εν μέρει κι εξαιτίας του έχουμε αυτήν την αύξηση των εισοδημάτων, πράγματι υπάρχει εδώ πληθωριστική πίεση. Ερώτηση τώρα: Εχουμε κάνει πράγματα για την ακρίβεια; Εχουμε κάνει. Δεν μπορεί να πει κάποιος ότι δεν έχουμε κάνει. Επόμενη ερώτηση: Μας έχουν αποφέρει αυτά που θέλουμε; Νικήσαμε το πρόβλημα της ακρίβειας; Οχι. Εχει αφαιρέσει από την επιτυχία μας στην αύξηση του εισοδήματος, η αύξηση του πληθωρισμού; Εχει αφαιρέσει. Βελτιωνόμαστε κι εκεί; Θυμάστε την κριτική ότι ήμασταν η δεύτερη χειρότερη χώρα; Τώρα ανεβήκαμε μία θέση. Μικρή επιτυχία. Πήγαμε τρίτη. Αλλά βλέπεις ότι και σ΄ αυτό, η αύξηση του εισοδήματος είναι η απάντηση. Ανοίγει μία συζήτηση, επίσης, για το «τι κάνετε για τα καρτέλ», «τι δεν κάνετε για τα καρτέλ», «υπάρχουν καρτέλ» και «ποια είναι» και «πού είναι» και «πώς δεν είναι». Και τι κάνει η Επιτροπή Ανταγωνισμού; Ανοίγει, λοιπόν, όλη αυτή η κουβέντα. Την απάντηση την ξέρετε. Σας την έχουν πει πολλές φορές οι υπουργοί Ανάπτυξης. Και κυνηγάμε, αλλά και σκληρότατα πρόστιμα βάζουμε. Και τα Καλάθια έχουμε κάνει. Και την ενημέρωση των καταναλωτών πρέπει να κάνουμε. Και την ενίσχυση της καταναλωτικής συνείδησης προσπαθούμε να κάνουμε. Αλλά για μένα η μεγάλη απάντηση σ΄ αυτό στο τέλος της ημέρας, είναι διπλή: Είναι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και η αύξηση των εισοδημάτων. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να επιμείνουμε, χωρίς να υποτιμώ την ανάγκη ρυθμιστικού κανονιστικού πλαισίου. Αλλά επειδή έχω αρχίσει και παλιώνω στην πολιτική, αυτήν τη συζήτηση με τα καρτέλ πόσα χρόνια την ακούτε; Γιατί εγώ την ακούω καμιά σαρανταριά χρόνια. Μπορεί να σηκώσει κάποιος το χέρι του και να μας πει καμιά καλή ιδέα που δεν έχουμε κάνει για την ακρίβεια και να την κάνουμε; Εγώ είμαι μέσα! Να την κάνουμε επί τόπου! Αλλά να σηκώσει ένας το χέρι του και να πει συγκεκριμένα ότι «εσείς δεν έχετε κάνει αυτά». Μην μου λέει κάποιος μόνο ότι υπάρχει ακρίβεια. Το ξέρουμε. Μη μου λέει κάποιος μονάχα ότι έχουμε ευθύνη γι’ αυτό. Βεβαίως κι έχουμε. Διότι από τη στιγμή που είμαστε κυβέρνηση, έχουμε ευθύνη. Αλλά ακούστε τη μόνη πρόταση που ακούω για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και δεν έχω ακούσει τίποτα άλλο: Να μειώσουμε τον ΦΠΑ. Πρόταση η οποία όπου εφαρμόστηκε -π.χ. σοσιαλιστική Ισπανία, οδήγησε στην κατάργηση του μέτρου.
– Είμαστε έναν περίπου χρόνο πριν τις εκλογές. Στις δημοσκοπήσεις η ΝΔ παίρνει πάνω-κάτω 25%. Η κυβέρνηση πρέπει να εκπροσωπεί και να θέλει το καλό όλων των πολιτών. Τι είναι αυτό που πραγματικά λείπει από τον κόσμο; Γιατί δεν είναι το 30%, το 40%, το 50% με τη ΝΔ;
Καταρχάς, να βάλουμε τα πραγματολογικά δεδομένα σωστά. Οι δύο τελευταίες μετρήσεις, μας έχουν στην πρόθεση ψήφου 27% και στην εκτίμηση νίκης, η τελευταία 31,9% και η προτελευταία 31,3%. Αυτά είναι τα πραγματολογικά δεδομένα. Το 30%-40%-50% μην το θεωρούμε κι αυτονόητο. Το πήρε ο Μητσοτάκης την τελευταία φορά, έχουμε να το δούμε από το 2004. Αντιλαμβανόμαστε ότι μέσα σε συνθήκες ώριμης και πολυφωνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Προσπαθείς να πείσεις όσους περισσότερους μπορείς. Δεν ξέρω αν θα είμασταν ευτυχείς άμα υπήρχε ένα πακτωμένο-ακατέβατο 55%. Εγώ θα ήμουν ευτυχής, αλλά δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι θα ήταν ευτυχείς. Το να παίρνουμε εμείς 55% και να μην υπάρχει ένα θεσμικό αντίβαρο, θα ήταν ένα θέμα. Η πολιτική μας φιλοδοξία είναι διατυπωμένη. Ποια είναι; Εμείς πιστεύουμε στις μονοκομματικές κυβερνήσεις. Πιστεύουμε στην αυτοδυναμία. Γιατί; Είμαστε αλαζονικοί; Είμαστε καβαλημένοι; Η ΝΔ έχει αποδείξει πλείστες όσες φορές -τουλάχιστον δύο στο εγγύτερο παρελθόν- ότι κάνει κυβερνήσεις συνεργασίας αν αυτό επιλέξει ο ελληνικός λαός. Εχουμε κυβερνήσεις συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Δυο φορές. Αν, όμως, μας ρωτάτε ποιες κυβερνήσεις δουλεύουν καλύτερα, σας λέμε ότι είναι οι μονοκομματικές κυβερνήσεις.
– Αν δεν είναι μονοκομματική η επόμενη κυβέρνηση, θα πάτε πάλι σε μια κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ;
Εμείς θα προτείνουμε στον ελληνικό λαό να έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ. Αυτή είναι η πρότασή μας. Μπορεί να τη δεχτεί. Μπορεί και να την απορρίψει. Θα δούμε τι θα κάνουμε τότε. Και θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να τιμήσουμε την εντολή του. Εμείς θα το κάνουμε αυτό. Αυτό, όμως, πρέπει να ληφθεί υπόψιν από τον ελληνικό λαό. Οτι εμείς διεκδικούμε την αυτοδυναμία. Θεωρούμε ότι θα την έχουμε. Από εκεί και πέρα σεβόμαστε την απόφαση του ελληνικού λαού. Δεν ακούω το ίδιο από την άλλη πλευρά. Το ΠΑΣΟΚ λέει «όχι» με τη ΝΔ. Εδώ θέλουν να το γράψουν και στην απόφαση του Συνεδρίου τους. Εννοείται, επίσης, ότι όλη η Αριστερά δεν το συζητά. Κι ακούω το ίδιο και από τα κόμματα της -εντός εισαγωγικών- δεξιάς αντιπολίτευσης. Οταν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις λένε «όχι» σε αυτόν ο οποίος -δημοσκοπικά τουλάχιστον- έχει τα νούμερα που έχει, χωρίς τον πρώτο δεν υπάρχει περίπτωση να συγκροτηθεί κυβέρνηση. Εκτός κι αν είναι κανένα τερατώδες πράγμα στο οποίο θα δούμε το ΚΚΕ να κάθεται μαζί με τον Βελόπουλο!
– Η ερώτηση είναι η εξής: Στο σενάριο που δεν είστε αυτοδύναμοι, με ποιους θα πάτε μαζί;
Είμαι βέβαιος ότι ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να εξαντλήσει τις δυνατότητες συνεργασιών. Εχει πει ότι δεν μπορεί να κάνει συνεργασία δεξιότερά του, με τον Βελόπουλο, ας πούμε. Αρα ουσιαστικά τι κοιτάει; Προς την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Εδώ έχουμε δεδομένα όμως. Εδώ τώρα συζητάνε να γραφτεί στας «Ιεράς Πλάκας του Μωυσέως» το «όχι με τη ΝΔ». Οπότε είναι πολιτικός μονόδρομος η επιλογή Μητσοτάκη-ΝΔ.
– Πέρα από το κομμάτι της ακρίβειας, δεν υπάρχει και η απαίτηση της κοινωνίας για τη θεσμική λειτουργία της κρατικής μηχανής, με τις υποθέσεις του ΟΣΕ ή και του ΟΠΕΚΕΠΕ για παράδειγμα;
Πρώτον, η περίπτωση των Τεμπών είναι ένα συγκλονιστικό τραγικό δυστύχημα. Κόστισε πολλές ανθρώπινες ζωές, ζωές νέων ανθρώπων κι επομένως, με αυτήν την έννοια, έχει πολύ μεγάλο ηθικό και πολιτικό βάρος. Αυτό έχει μία ποινική διάσταση, η οποία πρόκειται να ερευνηθεί από το δικαστήριο. Στην ποινική διάσταση, υποτίθεται ότι το Κοινοβούλιο, εάν οι θεσμοί λειτουργούν ορθώς, οφείλει να απέχει. Δεν μπορεί, δηλαδή, σε μία εκκρεμή ποινική υπόθεση, η κυβέρνηση, το Κοινοβούλιο, οι βουλευτές, η αντιπολίτευση ή οποιοσδήποτε, να παρεμβαίνει. Για να ρωτήσω, όμως: Ποιος έχει σεβαστεί την ποινική διαδικασία; Η κυβέρνηση έχει παρέμβει πουθενά; Γιατί την κατηγορούμε! Για να μην σας πω ότι όλο αυτό έχει εργαλοποιηθεί, από το πρωί έως το βράδυ, κατεξοχήν από την αντιπολίτευση. Ποιος προσβάλλει εδώ το κράτος δικαίου; Την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης; Η κυβέρνηση ή η αντιπολίτευση; Πάμε, όμως, στο διοικητικό κομμάτι, αν λειτουργεί έτσι όπως πρέπει να λειτουργήσει το κράτος. Τέτοιες δυσλειτουργίες θα βρούμε παντού και πάντα σε όλα τα κράτη. Πριν από λίγο καιρό είχαμε δυστύχημα στην Ισπανία. Με νεκρούς. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ισπανικός σιδηρόδρομος; Οτι δεν υπάρχει ισπανικό κράτος;
– Για εμάς στην Πάτρα πάντως, κύριε υπουργέ δεν υπάρχει σιδηρόδρομος…
Σωστά. Εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά αυτό ήταν και μία επιλογή, η οποία είχε να κάνει με τον τρόπο που, καλώς ή κακώς, σχεδιάστηκαν οι μεταφορές στην Ελλάδα. Ο κ. Σουφλιάς σκέφτηκε ότι για την Ελλάδα η προτεραιότητα είναι οι οδικές μεταφορές και οι αυτοκινητόδρομοι. Και δαπανήθηκαν σημαντικά ποσά προκειμένου να γίνει όλο αυτό το δίκτυο αυτοκινητοδρόμων που δεν υπήρχε και υπάρχει τώρα. Ολο αυτό ήταν μία επιλογή ενός ανθρώπου, μιας κυβερνήσεως, της κυβερνήσεως Καραμανλή, επί υπουργίας Σουφλιά. Το σχέδιο υλοποιήθηκε σε βάθος χρόνου γιατί πέσαμε και στην κρίση. Υπήρχαν χρηματοδοτικά κενά και προβλήματα, ειδικά εσείς τα έχετε ζήσει με το Πάτρα-Πύργος, αλλά ακόμη κι αυτό ολοκληρώθηκε. Εχουμε ακόμη δουλειά να κάνουμε και τώρα πρέπει να πιάσουμε και τον σιδηρόδρομο. Η Ελλάδα δεν άντεχε χρηματοδοτικά να τα κάνει όλα μαζί, οπότε έγιναν επιλογές.
– Από τα Τέμπη να πάμε στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Θα σας ρωτήσουμε ξεκάθαρα: Πέρα από τη διοικητική ευθύνη, υπάρχει και πολιτική;
Να ξεκινήσουμε λίγο από τα δικά μου. Διότι εγώ κατηγορήθηκα. Και είχε γίνει και σημαία για το «86» που προστάτεψε τον Βορίδη. Αυτό δεν μας έλεγαν όταν ήρθε η δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελέα; Ρωτούσα εγώ: «Τι ακριβώς λέει η δικογραφία; Τι έχω κάνει;» «Ο,τι λέει, τα βοσκοτόπια κ.λπ.». Κάναμε Εξεταστική; Κάναμε. Δεν ήθελε Εξεταστική τότε η αντιπολίτευση. Ηθελε Προανακριτική, Προκαταρκτική. Πόσο χρόνο θα κρατούσε η Προκαταρτική; Ιούλιος μήνας ήταν. Θα κράταγε ένα μήνα. Διότι υπήρχε το ζήτημα της εξαλείψεως του αξιοποίνου. Θα ήταν διαφανής; Διαυγής; Οχι. Μυστική είναι η Προκαταρτική. Εξεταστική στην τηλεόραση. Πόσο κράτησε; Πέντε μήνες. Ερώτηση: Θα εξετάζονταν άλλοι μάρτυρες στην Προκαταρτική κι άλλοι στην Εξεταστική; Οι ίδιοι. Καλέσαμε τους μάρτυρες της αντιπολίτευσης; Ανετά. Τηλεόραση. Τρεις φορές την εβδομάδα, δώδεκα ώρες την ημέρα, εξέταση με απόλυτη άνεση. Τώρα είμαστε πέντε μήνες μετά. Δεν είμαστε πέντε μήνες πριν. Μετά ταύτα: Ποιος είπε κάτι για μένα; Φέρανε 20.000 σελίδες έγγραφα. Κατέθεσαν 76 μάρτυρες. Μιλάμε για εκατοντάδες ώρες καταθέσεων. Είπε κάποιος: «Παιδιά ο Βορίδης τα πήρε;», «ρε παιδιά, εμένα ο Βορίδης μου έδωσε εντολή για παράνομη ενέργεια;». Ενας; Ειπώθηκε μία φράση; Μία πρόταση; Τώρα λοιπόν, είμαστε στο τέλος αυτής της διαδικασίας. Εγώ έκανα υπομονή πέντε μήνες. Παραιτήθηκα. Είχα πει από την πρώτη στιγμή ότι δεν έχω κάνει τίποτα, ότι δεν υπάρχει το παραμικρό επιλήψιμο που να με αφορά και είπα θα παραιτηθώ. Γιατί εγώ δεν ανέχομαι να είμαι υπουργός και να μου λέει η αντιπολίτευση ότι έχω κάνει αξιόποινες πράξεις. Ετσι το ένιωσα, έτσι το έκανα. Τώρα, λοιπόν, μετά από αυτά, για πάμε να δούμε, να εξηγήσουμε και στον κόσμο. Φάγαμε όλη την Εξεταστική να συζητάμε για το αν ο πρωθυπουργός έκατσε σε ένα γλέντι στην Κρήτη, σε ανύποπτο χρόνο, μαζί με τον Ξυλούρη και με το αν συνομίλησε ο «Α» με τον «Β». Είναι δεκάδες άνθρωποι που παρακολουθούνται σε νόμιμες επισυνδέσεις επί μήνες. Πού έχω μιλήσει εγώ; Μηδέν. Μιλάνε τρίτοι, λέει, «για σένα». Σωστά. Και τι λένε; Αυτό που λένε οι τρίτοι έγινε πράξη; (…) Eχω σιωπήσει πέντε μήνες. Με λούζουν, με λοιδορούν, με συκοφαντούν. Πέντε μήνες. Και κάνω υπομονή. Περιμένω να περαιωθεί η διαδικασία. Για να μην επηρεάσω. Για να μην πουν ότι τη χειραγώγησα. Πέντε μήνες… ξύλο. Social, ξεsocial, αντιπολιτεύσεις, ο καθένας ό,τι να είναι, απίθανοι-άσχετοι να λένε ότι πήρα 400 εκ. Και τώρα όλα ολοκληρώθηκαν…
«Η συζήτηση για τον Εμφύλιο έχει κριθεί»
Από τη δημιουργία νέων κομμάτων, μέχρι και το τι σημαίνει «Δεξιά» κι από τους εκτελεσθέντες στην Καισαριανή μέχρι τον Παύλο Ντε Γκρες, ο Μάκης Βορίδης δεν άφησε τίποτα να… πέσει κάτω! Οι κυριότερες τοποθετήσεις του είχαν ως εξής:
Για τα νέα κόμματα: «Εγώ δεν φοβάμαι ούτε τα νέα κόμματα, ούτε τα παλαιά. Να σας πω τι φοβάμαι: Ας γίνουν πεντακόσια κόμματα. Αρκεί να μας πουν κάτι. Καμιά ιδέα έχουν; Να έρθουν, να προτείνουν και να το θέσουν στην κρίση του ελληνικού λαού. Δυστυχώς, γυρνάμε σε αυτό που έλεγε η Μαρξιστική Λενινιστική Αριστερά, στον βολονταρισμό. Δηλαδή τι; Οχι κόμματα τα οποία φτιάχνονται για να εξυπηρετήσουν κοινωνικοπολιτικές αναγκαιότητες και ιδέες, αλλά προγράμματα που φτιάχνονται στη βάση προσωπικών επιθυμιών και φιλοδοξιών».
Για την εξέλιξη της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο: «Οι χώρες δεν λειτουργούν στο κενό. Εχουν σημεία αφετηρίας της προσπάθειάς τους. Πότε προόδευε, υπό αυτήν την έννοια, η χώρα μας; Τις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90, που δημιουργούσε θηριώδη ελλείματα κι ένα τεράστιο δημόσιο χρέος και που συνηθίζαμε ως Ελληνες να ζούμε με έναν τρόπο ζωής, ο οποίος δεν ήταν ο πραγματικός; Αυτή τη στιγμή ένα κομμάτι που δεν έχει συζητηθεί αρκετά είναι το εξής: Πετυχαίνουμε θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης, διπλάσιους από τον ευρωπαϊκό ρυθμό. Φτάνουμε σήμερα να βρισκόμαστε, χοντρικά, εκεί που βρισκόμασταν στα προμνημονιακά χρόνια. Με τι όμως; Ποια είναι η τεράστια διαφορά; Οτι τότε είχαμε 1.150.000 δημοσίους υπαλλήλους που συνεισέφεραν στο ΑΕΠ από τον κορβανά του Δημοσίου και τώρα έχουμε 650.000. Πετυχαίνουμε το ίδιο δημοσιονομικό αποτέλεσμα με περίπου το μισό προσωπικό. Αυτό σημαίνει μια τεράστια παραγωγική μετακίνηση στον ιδιωτικό τομέα. Αρα, αυτή τη φορά, πατάμε στα πόδια μας. Ναι, θέλουμε να πάμε γρηγορότερα. Και προσπαθούμε να πάμε γρηγορότερα. Κι εγώ πραγματικά πιστεύω ότι αξίζει και στον ελληνικό λαό να πάμε γρηγορότερα. Θεωρώ ότι αυτό θα είναι το στοίχημα της τρίτης θητείας μας».
Για το τι είναι «Δεξιός» σήμερα; «Για εμένα η ”Δεξιά” ορίζεται με δύο βασικές αξίες, τις οποίες υπερασπίζεται: Το Εθνος και την Ελευθερία. Και αντιπαρατίθεται με κολεκτιβιστικές και λαϊκιστικές απόψεις».
Για το αν είναι «Δεξιοί» οι Λατινοπούλου, Βελόπουλος και Νατσιός; «Οι κύριοι Βελόπουλος και Νατσιός δεν αυτοπροσδιορίζονται ως ”Δεξιοί”. Λένε ότι είναι ”πατριώτες”. Η κυρία Λατινοπούλου έχει διαφορετική προσέγγιση και τοποθετείται σε αυτόν τον χώρο. Αλλά για μένα το σημαντικό, πέρα από την ταυτοτική συζήτηση, είναι το εάν έχουν να προσφέρουν κάτι στα κομμάτια της ”Δεξιάς” ατζέντας, π.χ. στο μεταναστευτικό».
Για τον ρόλο της «Δεξιάς» στην Εθνική Αντίσταση, με αφορμή όσα αναφέρει η Αριστερά μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών από τους εκτελεσθέντες στην Καισαριανή: «Υπήρχαν πολλές αντιστασιακές οργανώσεις της ”Δεξιάς”. Και πολλές προσωπικότητες της Αντίστασης. Ο ΕΔΕΣ τι ήταν; Η Λέλα Καραγιάννη; Το ΚΚΕ λέει ότι μόνο εκείνοι αντιστάθηκαν, αλλά αυτό δεν το πιστεύει κανείς, ούτε καν το ίδιο το ΚΚΕ. Το 5/42 δηλαδή τι ήταν; Ολα αυτά τα διαβάζουν μόνοι τους και χαίρονται μόνοι τους. Τι βρίσκω, όμως, ενδιαφέρον; Οτι πάμε κοντά στα 80 χρόνια από εκείνη την εποχή κι ακόμη όλα αυτά μας φορτίζουν. Δυστυχώς, αναπαράγεται μια διχαστική προσέγγιση, η οποία προφανώς βολεύει την Αριστερά να αναπαράγεται εσαεί. Οφείλουμε, όμως, να ξέρουμε τι ήθελε τότε το ΚΚΕ: Ηθελε να γίνουμε Σοβιετία. Και τώρα τα ίδια θέλει, αλλά τότε υπήρχε πραγματικός κίνδυνος. Η συζήτηση αυτή έχει κριθεί σε όλον τον κόσμο, όχι μόνον στην Ελλάδα. Για εμένα το βασικό τους όχημα πια είναι ο δικαιωματισμός, ένα είδος ιδεολογικής διαστρέβλωσης και υφαρπαγής της έννοιας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία είναι σύμφυτα με το δυτικό κόσμο. Ξαφνικά προέκυψε μια προσέγγιση ότι π.χ. εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο καθένας μπορεί να μπαίνει σε μια χώρα από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς κανέναν όρο. Οτι ο καθένας έχει δικαίωμα στο να αυτοπροσδιοριστεί π.χ. ως… σκύλος! Και ότι εμείς δεν μπορούμε να του πούμε ότι… δεν είναι σκύλος!».
Για το με ποιο στέλεχος της Αριστεράς θα έπινε μαζί καφέ: «Δεν θέλετε να περάσω καλύτερα τον χρόνο μου; Εχουμε πολλή δουλειά, να μην περνάμε, λοιπόν, τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο μας, κάνοντας κάτι πιο ευχάριστο; Από τη ”Δεξιά”, πάντως, θα έπινα καφέ με όλους».
Για τον Παύλο Ντε Γκρες και για το αν θα εμπλακεί με την πολιτική: «Ηταν καλή η συνέντευξη στον ΑΝΤ-1. Εχω προσωπική γνωριμία και είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ. Είπε ότι θέλει να προσφέρει στην πατρίδα και ότι δεν σκέφτεται τώρα εμπλοκή με την πολιτική. Ελλην πολίτης είναι. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Παύλος όταν επιθυμήσει να το κάνει. Αν με ρωτάτε, πάντως, για την προσωπική μου εκτίμηση, παρότι δεν είναι δική μου δουλειά να το πω, έχω την εντύπωση ότι δεν σκέφτεται κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η εκτίμησή μου».
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
