Οι Ολυμπιακοί Αγώνες των εκπτώσεων: Κοψίματα, στρατηγική και αγώνας αντοχής
Κάθε χρόνο, την ίδια εποχή, επαναλαμβάνεται το ίδιο παγκόσμιο –και απολύτως υποτιμημένο– αθλητικό γεγονός: οι Ολυμπιακοί Αγώνες των Εκπτώσεων. Δεν έχει στάδια, δεν έχει βάθρα, έχει όμως ιδρώτα, τακτική, αντανακλαστικά και έναν κοινό στόχο: το αντικείμενο του πόθου πριν το πάρει κάποιος άλλος.
Πήγα για ψώνια εν μέσω εκπτώσεων. Ναι, το έκανα το λάθος. Και βγαίνοντας από το κατάστημα είχα την αίσθηση ότι παρακολούθησα Ολυμπιακούς Αγώνες. Μόνο που δεν είχα ιδέα ότι ήμουν θεατής και ταυτόχρονα μέρος του αγωνίσματος. Αυτό που ακολουθεί δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά βασίζεται σε σε πραγματικές εμπειρίες και φυσικά οι καταστάσεις έχουν απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα. Διότι αυτά που είδα να συμβαίνουν μπροστά μου με ταχύτητα και αποφασιστηκότητα, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρεξήγησης: οι εκπτώσεις είναι ανταγωνιστικό σπορ.
Με το που μπήκα στο κατάστημα κατάλαβα τι σημαίνει παραφύλαγμα. Κρατούσα κάτι που μόλις είχα πιάσει, το κοίταζα, το ζύγιζα, το σκεφτόμουν. Όμως δεν ήμουν μόνη καθώς ένιωθα πάνω μου το βλέμμα κάποιου άλλου, ή καλύτερα κάποιας άλλης, που περίμενε, χωρίς να πλησιάζει ή να πιέζει. Απλά, στεκόταν λίγο πιο δίπλα, παρακολουθώντας κάθε μου κίνηση. Όταν τελικά το άφησα πίσω στην κρεμάστρα, γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ποτέ δεν είσαι απόλυτα σίγουρη, εξαφανίστηκε από τα χέρια μου πριν καν προλάβω να απομακρυνθώ. Ήταν άσκηση υπομονής και τέλειου συγχρονισμού. Εγώ; Εγώ, δεν είχα καμία ελπίδα.
Λίγο πιο πέρα έζησα το κόψιμο από τα πλάγια. Πήγα να δω κάτι σε μια κρεμάστρα και, ενώ νόμιζα ότι είχα σειρά, μια φιγούρα εμφανίστηκε από το πουθενά, μπήκε μπροστά μου με μια φυσικότητα σχεδόν συγκινητική και άρχισε να ξεφυλλίζει τα ρούχα σαν να ήταν μόνη της στον κόσμο. Δεν υπήρξε σύγκρουση καθώς δεν χρειάστηκε. Το εμπόδιο ήμουν εγώ, και παρακάμφθηκα.
Το βούτημα ήταν το πιο εντυπωσιακό. Ένα κομμάτι φάνηκε για ελάχιστα δευτερόλεπτα, κάπου ανάμεσα σε μανίκια και ξένους ώμους. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ αν μου αρέσει, αν μου κάνει, αν το χρειάζομαι. Ένα χέρι ξεπετάχτηκε από το πλάι, μέσα από ένα απίθανο κενό, και το άρπαξε με κίνηση αιλουροειδούς. Τέλειος συντονισμός ματιού–χεριού. Το αν ήταν το σωστό νούμερο δεν απασχόλησε κανέναν. Το ζητούμενο ήταν να το έχει.
Και φυσικά υπάρχει και η ταχύτητα. Μπαίνει κάποια στο κατάστημα, εντοπίζει στόχο και κινείται ευθεία προς αυτόν, παρακάμπτοντας ανθρώπους, καθρέφτες, εμπόδια, σαν να έχει μελετήσει τον χώρο από πριν. Εγώ απλώς άνοιξα λίγο για να περάσει.
Το αποκορύφωμα, όμως, είναι το άθλημα των δοκιμαστηρίων. Εκεί δεν πας ποτέ μόνη. Πάντα υπάρχει μια φίλη. Εσύ μπαίνεις μέσα και εκείνη μένει απ’ έξω, με αποστολή να σε τροφοδοτεί ασταμάτητα με νέα κομμάτια. Το δοκιμαστήριο κλείνει. Κυριολεκτικά. Κανείς άλλος δεν μπαίνει. Είναι ένα είδος κατασκήνωσης. Ρούχα μπαίνουν, ρούχα βγαίνουν, σχόλια ανταλλάσσονται από την κουρτίνα, νέα κομμάτια περνάνε από κάτω. Όλο αυτό μπορεί να κρατήσει αιώνες. Και το καλύτερο; Όταν τελικά βγεις, αφήνεις στην έξοδο όλα τα ρούχα. Δεν σου άρεσε τίποτα. Αλλά το δοκιμαστήριο είχε ήδη κερδηθεί.
Τελικά έφυγα από το μαγαζί όπως μπήκα, με άδεια χέρια. Ίσως με λίγο πονοκέφαλο και την βεβαιότητα πως το άθλημα αυτό δεν είναι για εμένα και σίγουρα δεν θα μπορέσω να διεκδικήσω κανένα μετάλλιο.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
