Τα τσιμπολογήματα της Αθηνάς Κακούρη στην «Π»: Τη Υπερμάχω στρατηγώ…
Η Αθηνά Κακούρη αρθρογραφεί στην «Π»
Στις 8 Μαρτίου γιορτάζεται παγκοσμίως η ημέρα της Γυναίκας. Γιορτάζεται δηλαδή το γεγονός ότι, μετά από πολλούς αγώνες, κάθε γυναίκα έχει πλέον ως πολίτης τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι άνδρες. Δεν ξέρω πόσες γυναίκες σήμερα καταλαβαίνουν τι θα πει αυτό, μια και οι φεμινιστικές προσπάθειες έχουν επιτύχει τους στόχους τους εδώ και πενήντα τόσα χρόνια. Σήμερα δεν υπάρχει πλέον καμία μορφή ελευθερίας, ούτε καμία βαθμίδα πολιτικής ούτε κανένα επαγγελματικό πεδίον απ’ όπου να αποκλείονται οι γυναίκες, ενώ έχουν εξαφανιστεί σχεδόν τελείως το «οικιακά» ως επάγγελμα.
Φυσικά το ωραίο και λαμπερό αυτό νόμισμα έχει και την άλλη του όψη: Οι γυναίκες σήμερα παντρεύονται πολύ αργότερα, αποκτούν λιγότερα παιδιά, έχουν λιγότερο καιρό για να φροντίσουν τους γέρους της οικογένειας, και δεν έχουν καθόλου μάθει εκείνες τις μικρές τέχνες που κάνουν ένα εισόδημα να επαρκέσει∙ οι σχέσεις τους με την μαγειρική και με το βελόνι είναι από χαλαρή ως ανύπαρκτη. Παρατηρείται, επί πλέον, και το φαινόμενο της βίας -ξυλοδαρμοί και άλλα χειρότερα- που ίσως να οφείλεται και στο γεγονός ότι η σημερινή γυναίκα, ανεξάρτητη και δυναμική, έχει απαλλαγεί μεν από την καταπίεση του πατέρα ή των αδελφών της, αλλά μαζί έχει χαθεί και ο φόβος του συζύγου η εραστού, ότι εάν την κακομεταχειριστεί θα εμφανιστεί αγριεμένος κάποιος άνδρας της οικογένειάς της και θα του ζητά τον λόγο.
Ενδέχεται όμως αυτό να οφείλεται και στο ότι σήμερα έχει υποχωρήσει και κάτι πολύ, μα πολύ σπουδαιότερο -η μορφή της Παναγίας. Ο προτεσταντικός χριστιανισμός -Γερμανία, Αγγλία, Αμερική- την έχει απαλείψει από αιώνες. Στην Ορθοδοξία όμως η θέση που κατέχει είναι υψηλότατη. Τέσσερες Παρασκευές πριν από το Πάσχα οι Χαιρετισμοί -ποίηση υψηλότατη- σε αυτήν αναφέρονται. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου με τις Παρακλήσεις, σε Αυτήν είναι αφιερωμένο. Δεν υπάρχει δε λειτουργία όπου να μην υμνείται και η Παναγία. Είναι η γλυκύτατη μητέρα που συχνά αντικρίζουμε μπαίνοντας σε μια εκκλησία, να μας ανοίγει την αγκαλιά της από την κόγχη του ιερού. Τη βλέπουμε βρεφοκρατούσα στα αριστερά της Ωραίας Πύλης. Η Γέννηση και άλλοι σταθμοί της ζωής της εικονίζονται σε άλλα σημεία του ναού. Μας κοιτάζει από παντού. Είναι η μεσίτρια που παρακαλούμε να μας παρασταθεί όταν βρεθούμε εμπρός στο φοβερό βήμα της Κρίσεως. Είναι η Μητέρα του Θεού, η ελπίς των απελπισμένων. Αλλά είναι και η Υπέρμαχος Στρατηγός, που βγαίνει μαζί μας στις επάλξεις -όπως την είδαν οι Κωνσταντινοπουλίτες τον 7ο αιώνα όταν έσωζαν την πόλη τους από τους Αβάρους και σποραδικά πάλι την είδαν οι Ελληνες σε στιγμές μεγάλης κρίσης, μέχρι και τον πόλεμο του 1940, στην Αλβανία. Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν όλα αυτά να μην επηρέαζαν καθόλου το ανδρικό πλήρωμα της εκκλησίας μας, που μέχρι σχετικά πρόσφατα ήταν εκεί κάθε Κυριακή και όλες τις μεγάλες γιορτές.
Οπωσδήποτε, για μας τους Ορθοδόξους, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι σεβαστή, αλλά δίχως τη γλυκύτητα και την υπέροχη ποίηση που απολαμβάνουμε εδώ και αιώνες, υμνώντας την Παναγία στις εκκλησίες μας.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
