Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» είναι για το Πάσχα ό,τι είναι το «Ρετιρέ» για το καλοκαίρι
Κάποια τηλεοπτικά πράγματα δεν είναι απλώς σειρές, αλλά ολόκληρες εποχές και μικρές τελετουργίες. Και αν το «Ρετιρέ» μυρίζει ελληνικό καλοκαίρι, ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» είναι η απόλυτη τηλεοπτική σφραγίδα του Πάσχα, ακόμα κι αν δεν τον δεις ποτέ ολόκληρο.
Υπάρχουν κάποια πράγματα στην τηλεόραση που έχουν ξεφύγει πια από τα στενά όρια της προβολής τους. Δεν μιλάμε για «μια σειρά που παίζει ξανά», ούτε για ένα πρόγραμμα που το βλέπεις ή δεν το βλέπεις. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, πολύ πιο οικείο, σχεδόν ενστικτώδες. Είναι μια γνώριμη παρουσία που επιστρέφει κάθε χρόνο και σε βάζει αμέσως σε συγκεκριμένο κλίμα.
Κάπως έτσι είναι ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» για το Πάσχα. Ό,τι ακριβώς είναι και το «Ρετιρέ» για το καλοκαίρι.
Όταν αρχίσει να προβάλλεται, ξέρεις ότι μπήκαμε πια στη Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν χρειάζεται να κοιτάξεις ημερολόγιο, δεν χρειάζεται να σε ενημερώσει κανείς, δεν χρειάζεται καν να δεις ποιο επεισόδιο παίζει. Αρκεί να ακούσεις για λίγο εκείνη τη χαρακτηριστική μουσική ή να δεις μια σκηνή περνώντας από το σαλόνι και αμέσως όλα μπαίνουν στη θέση τους. Ήρθε Πάσχα.
Και το ωραίο είναι ότι αυτό συμβαίνει ακόμη κι αν δεν κάτσεις να το δεις πραγματικά. Ακόμη κι αν το έχεις δει εκατό φορές. Ακόμη κι αν φέτος πετύχεις μόνο κανά δεκάλεπτο συνολικά, ανάμεσα σε δουλειές, τραπέζια, μετακινήσεις και όλο αυτό το πασχαλινό πήγαινε-έλα. Δεν έχει σημασία. Η ουσία είναι αλλού. Στο ότι είναι εκεί. Στο ότι παίζει. Στο ότι, με έναν δικό του παράξενο τρόπο, κρατά το ραντεβού του μαζί μας.
Αυτό είναι που τον έχει κάνει κάτι περισσότερο από μια διαχρονική σειρά. Τον έχει μετατρέψει σε κομμάτι της πασχαλινής μας ταυτότητας. Σε ένα σχεδόν άτυπο έθιμο. Σε μια πολιτισμική σταθερά που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Γιατί, τελικά, δεν είναι μόνο θέμα τηλεθέασης, αλλά πλέον είναι θέμα συναισθήματος. Είναι η ανάγκη που έχουμε, ίσως περισσότερο από ποτέ, να υπάρχουν ακόμη ορισμένα πράγματα που να μην αλλάζουν. Γύρω μας όλα μετακινούνται. Οι ρυθμοί, οι συνήθειες, οι άνθρωποι, οι ζωές μας. Κάποιοι φεύγουν, άλλοι έρχονται, σπίτια αλλάζουν, οικογένειες αλλάζουν, οι γιορτές δεν είναι πάντα ίδιες. Και μέσα σε αυτή τη διαρκή κίνηση, είναι παρήγορο να ξέρεις ότι κάποια πράγματα επιστρέφουν εκεί ακριβώς που τα άφησες. Ε, λοιπόν, ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» είναι ένα από αυτά.
Ίσως γι’ αυτό να μην τον αντιμετωπίζουμε καν όπως άλλες σειρές. Δεν καθόμαστε με την ίδια αγωνία, δεν τον περιμένουμε για να μάθουμε τι θα γίνει παρακάτω (αυτό έλειπε), δεν συζητάμε για ανατροπές ή για εξέλιξη χαρακτήρων. Τον περιμένουμε αλλιώς. Σαν ένα σημάδι κανονικότητας. Σαν μια επιβεβαίωση ότι ο χρόνος συνεχίζει να έχει ακόμα κάποιες γνώριμες στάσεις.
Και ναι, υπάρχει κάτι σχεδόν γουρλίδικο σε όλο αυτό. Σαν να λες μέσα σου: αφού και φέτος θα προβληθεί, όλα θα πάνε καλά. Μπορεί να είναι παιδικό, μπορεί να είναι παράλογο, μπορεί να είναι απλώς μια χαζή μικρή συνήθεια, αλλά οι άνθρωποι από τέτοια φτιάχνουμε συχνά την εσωτερική μας ισορροπία. Από μικρές επαναλήψεις. Από γνώριμα σήματα. Από πράγματα που δεν χρειάζονται ανάλυση για να λειτουργήσουν.
Και βέβαια, στην περίπτωση του «Ιησού από τη Ναζαρέτ», υπάρχει και κάτι ακόμη: η μνήμη. Γιατί όπως γίνεται με όλα, έτσι και αυτή η σειρά δεν επιστρέφει μόνη της, αλλά κουβαλά μαζί της σπίτια, τραπεζαρίες, παιδικές ηλικίες, φωνές, πρόσωπα, κουζίνες που μύριζαν νηστίσιμα ή γιορτινά, ανθρώπους που κάποτε ήταν δίπλα μας και τώρα δεν είναι. Κουβαλά το πώς ζούσαμε το Πάσχα κάποτε, αλλά και το πώς συνεχίζουμε να το αναγνωρίζουμε σήμερα.
Έτσι λειτουργούν τα αληθινά κομμάτια της ποπ κουλτούρας. Ξεφεύγουν από το «τι είναι» και γίνονται «τι σημαίνουν». Παύουν να είναι μόνο ένα έργο και γίνονται κομμάτι της προσωπικής ιστορίας του καθενός. Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» δεν είναι πια απλώς μια θρυλική τηλεοπτική παραγωγή, αλλά μια μνήμη που παίζει κάθε χρόνο ξανά. Ένα κουμπί που πατά και ξυπνά μια ολόκληρη εποχή μέσα σου.
Κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει και με το «Ρετιρέ»; Δεν χρειάζεται να το παρακολουθήσεις συστηματικά για να νιώσεις τι εκπροσωπεί. Αρκεί να πέσεις πάνω του μια καλοκαιρινή μέρα, να δεις δυο σκηνές, να ακούσεις δυο ατάκες και ξαφνικά να νιώσεις αυτή την παράξενη τηλεοπτική οικειότητα που μυρίζει ζέστη, ανεμελιά και ελληνικά μεσημέρια. Έτσι ακριβώς λειτουργεί και ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» στο πασχαλινό σύμπαν.
Σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν, όλα ανανεώνονται, όλα αντικαθίστανται με ταχύτητα, ίσως να είναι πιο σημαντικό απ’ όσο νομίζουμε το ότι μερικά πράγματα επιμένουν να μένουν ίδια. Και αυτό γιατί η δύναμή τους βρίσκεται ακριβώς στη συνέχειά τους. Στο ότι είναι εκεί για να μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν, πώς μεγαλώσαμε, τι συνδέσαμε με τις γιορτές, πώς μάθαμε να αναγνωρίζουμε τις εποχές όχι μόνο από τον καιρό, αλλά και από τις εικόνες και τους ήχους.
Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» είναι για το Πάσχα ό,τι είναι το «Ρετιρέ» για το καλοκαίρι, γιατί και τα δύο έχουν περάσει προ πολλού από την τηλεόραση στη μνήμη και από την ποπ κουλτούρα στην προσωπική κουλτούρα του καθενός μας.
Και τελικά αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο πράγμα: να υπάρχουν ακόμη ορισμένες σταθερές που δεν χρειάζεται να τις εξηγήσεις, μόνο να τις νιώσεις. Να ακούς τις πρώτες νότες, να βλέπεις λίγες εικόνες, και να ξέρεις χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ναι, ήρθε πάλι αυτή η εποχή του χρόνου.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
