Πέντε εκπρόσωποι του πολιτισμού στην «Π»: Μνήμες και σκέψεις Καρναβαλιού-Ταξίδι στη χρόνο με «εισιτήριο» φωτογραφίες
Πέντε άνθρωποι του Πολιτισμού άνοιξαν τα προσωπικά τους άλμπουμ και μας παρέδωσαν κάτι πολύ περισσότερο από μια παλιά μασκέ φωτογραφία.
Ζητήσαμε από πέντε ανθρώπους του χώρου του Πολιτισμού να κάνουν ένα ταξίδι στο παρελθόν -το μακρινό ή εγγύτερο- και αντλώντας έμπνευση από μια χαρακτηριστική -μασκέ- φωτογραφία τους να αποτυπώσουν μέσα σε λίγες αράδες είτε κάποια ανάμνησή τους είτε σκέψεις που συνδέονται με το Καρναβάλι. Ανταποκρίθηκαν άπαντες με προθυμία και δίνοντας καθένας τη δική του, ξεχωριστή, πινελιά, προέκυψε μια πολύχρωμη σύνθεση φωνών με καρναβαλική χροιά. Της οποίας η ένταση παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου.
Kώστας Λογαράς – Συγγραφέας
Ποιος ξέρει άραγε ποια προσωπεία ταιριάζουν στην αλήθεια μας περισσότερο; Εκείνα που φοράμε στις
Απόκριες; ή τα άλλα, που τα βάζουμε στις κοινωνικές μας συναναστροφές; Προσωπικά θα προτιμούσα αναντίρρητα το «ψέμα» και τη «μάσκα» που φοράμε στις Απόκριες παρά τα άλλα προσωπεία που τα φοράμε όταν βγάζουμε τις μάσκες∙ τότε δηλαδή που κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και κοροϊδευόμαστε και μια ζωή κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Γεωργία Μανωλοπούλου – Μουσειολόγος-Πολιτιστική Διαχείριση και Διπλωματία
Το Καρναβάλι υπηρετεί διαχρονικά μέρος μιας αδιάσπαστης αρχέγονης μέθης, ενός ανατρεπτικού, σχήματος, ελεύθερου, διονυσιακού, σατυρικού, σειληνικού, δημόσιου με στοιχεία μοναδικά δημιουργικά.
Ο Διόνυσος, σύμβολο εκστασιακής «μέθεξης», με στοιχεία παραστατικής τέχνης και συναισθηματικής έντασης συναντά εδώ τη δημόσια ανατροπή σε ένα εμπνευσμένο καρναβαλικό τοπίο. Αγαπάμε τη μέθεξη, που μας προκαλεί η τέχνη, το θέατρο, η μουσική, ο χορός, ο καρναβαλικός μας οίστρος, δυνατός, όμοιος πολλές φορές με εκείνη του έρωτα, της αληθινής φιλίας, της αναπάντεχης συνάντησης ή στιγμής ή ακόμα και μια δυνατής πνευματικής και καλλιτεχνικής σύλληψης.
Το Πατρινό Καρναβάλι είναι ένα «ζωντανό» καλλιτεχνικό Σύμπαν, με πλανήτες τους ανθρώπους του, δορυφόρους τα δυνατά συναισθήματα, ενορχηστρωμένα από μια μαγική «καρναβαλόσκονη», αυτή από τις συνεχείς εκρήξεις δημιουργικής μέθης αυτού του τόπου, της πόλης μας. Ενα δικό μας παράλληλο ελεύθερο Σύμπαν.
Βαγέλης Πολίτης-Στεργίου – Πρόεδρος της Εταιρείας Αχαϊκών Σπουδών
Από μικρός οι μασκαρεμένοι μού δημιουργούσαν ένα ανάμικτο αίσθημα φόβου και περιέργειας, οι μπούλες που σε πλησίαζαν και οι υπερμεγέθεις μασκαράτες με τα αλλόκοτα πρόσωπα. Η εξοικείωση του θεάματος ήλθε με τη συμμετοχή που συνδυάστηκε, δυστυχώς, με τη σταδιακή εξαφάνιση του είδους. Ανάμεσα στην πολυμορφία του Πατρινού Καρναβαλιού αυτό που με ελκύει περισσότερο είναι η προετοιμασία της παρέας, το εφήμερο, το αναπάντεχο, το λαϊκότροπο ή το φαντασιακό, το γκροτέσκο, τα σατυρικά δρώμενα, οι αυτοσχέδιες παραστάσεις ή οι κινούμενες παρεμβάσεις. Αυτό καθορίζει και τη προσωπική μου στάση. Στη φωτογραφία, η ανάπαυλα μετά την παρέλαση του 2023, με το Ασπρο-Μαύρο.
Αντώνης Σκιαθάς – Ποιητής
Το προσωπείο διαμορφώνει τον βίο των ανθρώπων ως ταυτότητα του εμείς που κρύβουν πίσω από το εγώ. Το προσωπείο ως μέρος της καθημερινότητας του καρναβαλιού γίνεται η ταυτότητα της πόλης.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 βρέθηκα φοιτητής στη Πάτρα, την πόλη με το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας. Από τότε πέρασε σχεδόν μισός αιώνας με τις μνήμες των χρωμάτων της αισθητικής του άλλου να γίνονται ύμνοι για τον Διόνυσο.
Συμμετέχω έτη πολλά στη μεγαλύτερη γιορτή της Αναγέννησης, άλλοτε ως οδοιπόρος, τιμώντας το καρναβάλι ως μέλος πληρώματος, άλλοτε ως μέλος της καρναβαλικής, της κριτικής επιτροπής και άλλοτε ως θιασώτης της χαράς στους δρόμους με τους «Στρατηγούς». Η πόλη, κάθε χρόνο, αναπνέει με τις ανάσες του Βασιλιά Καρνάβαλου που κάθεται στον θρόνο του και μας καλοχαιρετά. Καλό καρναβάλι!
Μαριμίλλη Ασημακοπούλου – Χορογράφος-σκηνοθέτης
Είμαι τριών ετών και ζητώ από τη μητέρα μου, την Ιωάννα, «να με ντύσει» κάτι ξεχωριστό. Στο μυαλό μου, φυσικά, είχα την εικόνα μιας υπέροχης σπανιόλας: πλούσιο φόρεμα με βολάν και πουά.
Δεν της το ζήτησα ποτέ. Θεωρούσα ότι διαβάζει τη σκέψη μου. Την ημέρα του μεγάλου πάρτι στο Θέατρο «Απόλλων», μου εμφανίζει αυτό το καημένο κοστούμι που αποκάλεσε «Μοναδικό Αραπάκι». Το βλέμμα μου είχε τίτλο «η Απογοήτευση».
Θέλοντας να επανορθώσει, με πάει κομμωτήριο. Εμεινα ακίνητη μέσα στο τεράστιο σεσουάρ για απίστευτα πολλή ώρα. Το αποτέλεσμα με ικανοποιεί. Ο δείκτης της απογοήτευσης έχει πέσει ιστορικά χαμηλά. Γυρίζουμε σπίτι ως Κατσαρό «Μοναδικό Αραπάκι», με φωτογραφίζει ο μπαμπάς… κι εμφανίζεται από το δωμάτιό της η αδελφή μου ντυμένη Σπανιόλα. Με βολάν. Και… πουά!
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
