Ο Βασίλης Κόκκαλης στην «Π»: «Η σκηνή σε αποκαλύπτει, δεν μπορείς να κρυφτείς»
Ηθοποιός με 24 χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, υπηρετεί τη σκηνή με συνέπεια, επαγγελματισμό και βαθιά πίστη στη συλλογική δύναμη του θεάτρου, συμμετέχοντας σε δεκάδες παραγωγές που άφησαν το αποτύπωμά τους στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της πόλης.
Με πορεία που εκτείνεται σε περισσότερες από δύο δεκαετίες και ταυτίζεται άρρηκτα με τη θεατρική ταυτότητα της πόλης, ο Βασίλης Κόκκαλης αποτελεί μία από τις πιο σταθερές και ουσιαστικές παρουσίες του πατρινού θεάτρου.
Ηθοποιός με 24 χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, υπηρετεί τη σκηνή με συνέπεια, επαγγελματισμό και βαθιά πίστη στη συλλογική δύναμη του θεάτρου, συμμετέχοντας σε δεκάδες παραγωγές που άφησαν το αποτύπωμά τους στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της πόλης. Σε μια διαδρομή γεμάτη ρόλους διαφορετικών απαιτήσεων και αισθητικών κατευθύνσεων, συνεργάστηκε με καταξιωμένους σκηνοθέτες, ηθοποιούς και δημιουργούς, αποδεικνύοντας πως το θέατρο εκτός κέντρου μπορεί να παράγει υψηλής ποιότητας καλλιτεχνικό έργο.
Η μακρόχρονη παρουσία του στη σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας δεν αποτελεί απλώς ένα προσωπικό επίτευγμα, αλλά χαρακτηρίζεται από μέτρο, εσωτερικότητα και σεβασμό στο κείμενο και στο κοινό, στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως ηθοποιό ουσίας και όχι εντυπωσιασμού. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στο θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο’Νιλ «Μακρύ Ταξίδι μιας Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα» που ανεβαίνει στο θέατρο Μπάρυ από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.
-Στο περίφημο αυτοβιογραφικό έργο του Ο’ Νηλ, κατοικούν μέσα στην ίδια στιγμή η επείγουσα επιθυμία για αγάπη και η πλημμυρίδα του θυμού. Η οικογενειακή ατμόσφαιρα του έργου είναι ασφυκτική. Πώς τη διαχειρίζεστε επί σκηνής; Πώς δουλέψατε τον ρόλο του πατέρα και τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε;
Για να καταφέρουμε να ζωντανέψουμε και να διαχειριστούμε σκηνικά τον κόσμο του Ο’ Νηλ έπρεπε τόσο σε προσωπικό, αλλά κυρίως σε συλλογικό επίπεδο, να κάνουμε το δικό μας Μακρύ Ταξίδι στον κόσμο του δημιουργού, να ανακαλύψουμε τα υλικά εκείνα που παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο έως και σήμερα, να τα φέρουμε στο φως, να τα κατανοήσουμε για να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε. Ο ρόλος του πατέρα είναι επίσης όπως και όλα τα πρόσωπα του συγγραφέα έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα πυρηνικά χαρακτηριστικά και σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει χώρος για εύκολα πράγματα. Η δυσκολία του ρόλου του πατέρα που έχω την τιμή να υποδύομαι και που δεν σταματάει, είναι η πορεία που καλούμαι να κάνω κάθε φορά στο παρελθόν του για να μπορώ να τον δω στο σήμερα, στο εδώ και τώρα.
-Τι είναι αυτό που κάνει το έργο του Ο’Νηλ τόσο σκληρό και ταυτόχρονα τόσο αναγκαίο σήμερα;
Η σκληρότητα του Ο’Νηλ όπως και όλων των μεγάλων δραματουργών παγκοσμίως είναι η αλήθεια, η μία και μοναδική αλήθεια που όλοι μας κρύβουμε καλά μέσα μας, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Ερχεται λοιπόν μέσα από αυτό το οικογενειακό δράμα να βάλει σήμερα έναν καθρέπτη ενώπιόν μας για να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, τα λάθη, τα πάθη μας, όλα εκείνα που μας ενώνουν και που μας χωρίζουν και να αναζητήσουμε έναν δρόμο προς τη λύτρωση.
-Πώς αντέχεται η καθημερινότητα αυτών των ηρώων, όπου κάθε λέξη κουβαλά παρελθόν και κάθε σιωπή προαναγγέλλει σύγκρουση;
Η αντοχή προϋποθέτει εξαιρετικά καλή προετοιμασία, συγκέντρωση και φυσικά καλή χημεία μεταξύ μας, κάτι που υπάρχει από την αρχή και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό, και φυσικά προσήλωση και σεβασμό στα δεδομένα της παρτιτούρας του κειμένου, που καταφέραμε να ενορχηστρώσουμε μέσα από τη διδασκαλία και τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Ζαμπουλάκη και όλων των υπέροχων συντελεστών.
-Πόσο προσωπική γίνεται αυτή η διαδρομή για έναν ηθοποιό; Πώς κρατάς ζωντανή τη σκηνική ένταση σε ένα έργο όπου η δράση είναι εσωτερική και η σύγκρουση υπόγεια;
Η σκηνή έχει το προνόμιο να τα αποκαλύπτει όλα – ίσως το μοναδικό μέρος στον κόσμο που δεν μπορείς να κρυφτείς. Η ανάσα, ένα βλέμμα, μια στιγμή σιωπής, ακόμα και αυτός που δεν μιλάει καθόλου, η δράση θα βρει τρόπο να εξωτερικευθεί, αρκεί να υπάρχει το κατάλληλο υλικό που χρειάζεται σαν αντίκρισμα. Η προσωπική διαδρομή ξεκινάει και τελειώνει σε κάθε παράσταση και είναι τόση όση χρειάζεται για να φωτίσεις και να δώσεις οξυγόνο από εσένα στις καταστάσεις και τα πράγματα.
-Σε ποιον βαθμό το «Μακρύ Ταξίδι μιας Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα» λειτουργεί ως υπαρξιακό σχόλιο για τον σύγχρονο άνθρωπο;
Ο σύγχρονος άνθρωπος και γενικότερα η πορεία μας που βάλλεται καθημερινά σε μια εμπορευματοποιημένη υλιστική κοινωνία που ασπάζεται την πρόοδο της τεχνολογίας και των έξυπνων συσκευών θεωρώ ότι αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως υπαρξιακό ερώτημα. Το «Μακρύ Ταξίδι μιας Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα» μας καλεί να ξανασυνδεθούμε και κυρίως να μην ξεχνάμε τον εσωτερικό και πνευματικό μας κόσμο, να αναγνωρίσουμε ένα μέρος του εαυτού μας που ίσως το έχουμε αφήσει πίσω και που κάποια στιγμή θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε.
-Τι ελπίζετε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση; Και ποια είναι η ευθύνη του ηθοποιού απέναντι σε ένα κοινό που ίσως αναγνωρίσει στη σκηνή δικές του σιωπές;
Ο ηθοποιός, όπως και όλοι όσοι εργάζονται στο θέατρο, οφείλουμε να είμαστε συνεπείς, με αγάπη και σεβασμό προς τους θεατές, υπηρετώντας πάντα αυτό που λέμε ακρογωνιαίο λίθο μιας παράστασης, που είναι το κείμενο και ο συγγραφέας. Πιστεύω ότι οι θεατές μας φεύγοντας θα έχουν βιώσει μια ζωντανή εμπειρία με πολλά ερωτήματα, ίσως και απαντήσεις για κάποιους μέσα από μια ατμοσφαιρική παράσταση υψηλής αισθητικής και διαχρονικών αξιών.
-Πώς προσεγγίζει κανείς ένα κείμενο που μοιάζει περισσότερο με οικογενειακή κατάθεση ψυχής παρά με θεατρικό έργο;
Με σεβασμό, πίστη, αγάπη και τη δυνατότητα κατανόησης.
-Πόσο σύγχρονες είναι οι εξαρτήσεις, οι ματαιώσεις, οι ενοχές που περιγράφει ο Ο’Νηλ;
Σε όλο το έργο η μορφίνη που αφορά τη Μαίρη Ταϊρόν πλανάται σαν φάντασμα στα επάνω δωμάτια του σπιτιού που δεν βλέπουμε. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής των εξαρτήσεων σε όλη την οικογένεια, και που το βλέπουμε επί σκηνής από όλα σχεδόν τα πρόσωπα, είναι το αλκοόλ. Δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να αποφύγουμε τον παραλληλισμό με το σήμερα (εγκλήματα, γυναικοκτονίες, αυτοκτονίες) και την επίδραση που έχει τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε σωματικό επίπεδο η κατάχρηση και εξάρτηση.
-Πόσα από τα δικά του βιώματα, τις δικές του οικογενειακές μνήμες, επιτρέπεται ή αναγκάζεται να φέρει πάνω στη σκηνή;
Νομίζω όσα μου επιτρέπει ο εσωτερικός μηχανισμός μου για να καταφέρω να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις και να είμαι ακέραιος και υγιής.
-Τι ζητά σήμερα το θέατρο από τον ηθοποιό; Να συγκινήσει ή να ταράξει; Να προσφέρει παρηγοριά ή να θέσει ερωτήματα που δεν απαντώνται εύκολα;
Το θέατρο ανέκαθεν ζητούσε από τον ηθοποιό-ερμηνευτή αφοσίωση, συνέπεια και σεβασμό. Κατά την ταπεινή μου εκτίμηση, το θέατρο δεν αρκεί μόνο να συγκινήσει ή να θέσει ερωτήματα, είναι αναγκαίο κυρίως στις μέρες μας να είναι συνταρακτικό, να βάζει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο, με πολιτικό λόγο και γνήσια συναισθήματα.
-Ποιος είναι ο ρόλος των ΔΗΠΕΘΕ γενικότερα στην τοπική κοινωνία σήμερα και ως Βασίλης Κόκκαλης, τι έχετε αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια που ασχολείστε με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο της Πάτρας;
Είναι γνωστό ότι τα ΔΗΠΕΘΕ από την ίδρυσή τους εδώ και 40 περίπου χρόνια αποτελούν μια κατάκτηση στο ελληνικό θέατρο, με σκοπό να παράγουν αξιόλογο πολιτιστικό έργο στην περιφέρεια, δίνοντας πνοή στις τοπικές κοινωνίες. Στις μέρες μας και κυρίως τα τελευταία χρόνια, ο πολιτισμός έχει δεχθεί σημαντική υποβάθμιση, με τα ΔΗΠΕΘΕ να έχουν επηρεαστεί αρνητικά σε μεγάλο βαθμό. Το δικό μας ΔΗΠΕΘΕ είναι παρόν, αντιστέκεται (με τα πάνω και τα κάτω του) και δίνει τον δικό του αγώνα για ένα καλύτερο και πιο ποιοτικό πολιτιστικό αύριο.
Οι παραστάσεις παίζονται καθημερινά μέχρι 31 Ιανουαρίου.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
