Μεταξόχωρι Λάρισας: Το ωραιότερο χωριό του Κίσσαβου
Η σημερινή μας πρόταση αφορά ένα χωριό που στο παρελθόν είχε πολύ μεγάλη απήχηση στην οικονομική ζωή της περιοχής. Ο λόγος για το Μεταξοχώρι, το οποίο βρίσκεται κοντά στη Λάρισα,
Τα μεγάλα πέτρινα σπίτια δεν φιλοξενούσαν μόνο τις οικογένειες, αλλά και τους μεταξοσκώληκες προσφέροντάς τους το ιδανικό περιβάλλον για να αναπτυχθούν. Από το 1760 μέχρι το 1830 κάθε ένα από αυτά λειτουργούσε ως μικρή βιοτεχνία, όπου δούλευε όλη η οικογένεια. Ειδικά μεταξύ 1855-75 η παραγωγή και το εμπόριο μεταξιού και νημάτων έφερε στο χωριό πλούτο και δύναμη.
Τη σημασία που δόθηκε στην εκπαίδευση μαρτυρούν το σχολείο αρρένων και το παρθεναγωγείο που λειτουργούσαν εδώ. Η αναβίωσή του χωριού ξεκίνησε όταν το ’69 έφτασε εδώ ο Μποστ, κυνηγημένος από τη δικτατορία, και αναστήλωσε το σπίτι του Καρπέτη, κτισμένο το 1890, που ανήκε στη σύζυγό του. Ο ένας μετά τον άλλο καλλιτέχνες όπως ο Λουκιανός Κηλαηδόνης με την Αννα Βαγενά, συγγραφείς, δημοσιογράφοι και αρχιτέκτονες ήρθαν εδώ για να αναστηλώσουν τα σπίτια των διακοπών τους.
Δώδεκα βυζαντινές εκκλησίες υπάρχουν μέσα στο Μεταξοχώρι και γύρω του. Ξεχωρίζει ο Αγιος Νικόλαος με τον ασημένιο τρούλο και το παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους, καθώς και η Αγία Παρασκευή. Αυτό που θα σας εντυπωσιάσει, ιδιαίτερα αν ζητήσετε να σας το δείξουν εσωτερικά, είναι το μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου, κτισμένο τον 18ο αιώνα μέσα στον οικισμό.
Εχει ξυλόγλυπτο τέμπλο και τα κελιά του χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή κουκουλιών μεταξοσκώληκα.
Την εποχή που ανθούσε η μεταξουργία, οι ντόπιοι έκαναν τις συναλλαγές τους με κιλά από κουκούλια μεταξοσκώληκα. Και όταν έπαιρναν βερεσέ, έλεγαν «θα σε ξοφλήσω στα κουκούλια». Τους μεταξοσκώληκες εξέτρεφαν από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο, μέσα στα σπίτια τους που έπρεπε να αερίζονται καλά και η θερμοκρασία προς το τέλος της εκτροφής να φτάνει τους 26 βαθμούς.
Οι μεταξοσκώληκες τρέφονταν με φύλλα μουριάς. Οταν η κάμπια άρχιζε να φτιάχνει το κουκούλι της, έπαυε να τρώει, περνούσε ένα ακόμη στάδιο ανάπτυξης και γινόταν χρυσαλλίδα. Οι γυναίκες ήξεραν να το γνέθουν στο χέρι και να το υφαίνουν σε χοντρό νήμα, ώστε να φτιάχνουν ρούχα, κουρτίνες, σεμέν. Τα κουκούλια τα πουλούσαν στους εμπόρους που έρχονταν στη «Χρυσαλλίδα» τη μεγάλη αποθήκη κουκουλιών της μεταξοϋφαντουργίας του Στ. Παπαδόπουλου.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
